All Chapters of ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED : Chapter 1 - Chapter 9

“หนูต้องให้เงินพี่หรือเปล่าคะ”“ยังไง?”“ก็… เรานัดกัน”“อ่า ใช่”ท่ามกลางห้องพักสุดหรูชั้นบนสุดของโรงแรมราคาสูงเกินเอื้อม เสียงพูดคุยระหว่างคนแปลกหน้าที่เพิ่งนัดเจอกันผ่านแอปฯ หาคู่ดังคลออยู่ในบรรยากาศ เพียงแค่สบตาคนตัวสูง คำพูดที่ ฌานิน ตั้งใจจะเอ่ยทั้งหมดก็กระเจิงหายไปในพริบตา สายตาแพรวพราวเจ้าเล่ห์และดูอันตรายคู่นั้น ราวกับมนตร์สะกดให้แข็งทื่อทั้งตัว“ยังไง รอฟังอยู่”“หนูไม่เคยนัดกับใครแบบนี้… ปกติเขาไม่ต้องให้เงินเหรอคะ”หนุ่มร่างสูงหน้าตาดี ทายาทตระกูลทรัพย์หิรัญสกุลเหยียดยิ้ม คลื่นไม่เคยเจอผู้หญิงที่ท่าทางใสซื่อแบบนี้มาก่อน จนไม่แน่ใจว่าเธอกำลังแสดงละครหรือเป็นตัวจริงกันแน่ เพราะถ้าใสซื่อจริงคงไม่เปิดแอปฯ หาคู่แล้วนัดผู้ชายมาเจออย่างนี้“เอาสิ แล้วหนูจะจ่ายให้พี่เท่าไรดี?” เขาโน้มตัวลงมาถามคนที่ตัวเล็กกว่า ดวงตาคมทอดมองใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อเหมือนลูกพีช ชวนให้นึกถึงเด็กสาวไร้เดียงสา น่าแปลกที่เธอเลือกจะมานั่งตรงหน้าเขาในตอนนี้“หนูมีเงินไม่มากนะ แบ่งค่าขนมมาให้ สามพันได้ไหมคะ”เสียงหวานพูดออกมาแทบไม่กล้าสบตา ราวกับกลัวว่าเขาจะหัวเราะเยาะ และก็จริง คลื่นห

คนตัวเล็กยังเอาแต่ปิดปากเงียบ ยิ่งได้ยินว่าอีกฝ่ายมองมาทางนี้ เหมือนเลือดในร่างกายสูบฉีดหัวใจที่เคยหยุดเต้นพลันเปลี่ยนเป็นจังหวะถี่รัวจนแทบจะหลุดออกจากอก มือที่กำแน่นเปียกชุ่มและสั่นเบา ๆ“หล่อจัง หล่อแบบไม่ต้องพึ่งฟิลเตอร์เลยจริง ๆ ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมถึงได้ฉายาเสือ หน้าตาระดับนี้ ผู้หญิงคนไหนก็อยากลองทั้งนั้น”“…”“ยัยฌา แกเป็นอะไร เอาแต่ก้มหน้า แพ้ความหล่อพี่คลื่นขนาดนั้นเลยหรือไง”“อื้อ”“ตอนตัวท็อปมหาลัยอย่างพี่นับหนึ่งมาจีบ แกยังไม่เสียอาการขนาดนี้เลยนะ”ฌานินอยากชวนเพื่อนกลับ ทว่าหากลุกขึ้น ยังไงก็ต้องเดินผ่านไปด้านหน้าที่ชายตัวสูงยืนอยู่ เธอเลือกทางไหนได้บ้าง นอกจากนั่งตรงนี้และย้ำกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่าเดี๋ยวเขาก็กลับไป ถ้ารู้ล่วงหน้า เธอคงไม่ยอมตอบตกลงมากับเพื่อน“เช่ พี่คลื่นหล่อมาก” ขวัญใจที่ยังดี๊ด๊ากับความหล่อของหนุ่มทายาทตระกูลทรงอำนาจ รีบหันไปบอกทันทีที่ปอร์เช่เดินมา“เออ แต่เก็บอาการหน่อย คนข้างนอกมองเข้ามาเห็น จะหาว่าเธอบ้าผู้ชายเข้าเส้น”“ก็เจอคนหล่อ ทำไมต้องเก็บอาการ”ปอร์เช่ส่ายหน้าไปมา ก่อนสายตาจะสะดุดกับเพื่อนตัวเล็กที่ก้มหน้าก้มตา ทั้งร่างสั่นเทาราวกับหวาดกล

ผ่านไปเกือบสามชั่วโมง ฌานินขอให้ค่ำคืนนี้ผ่านไปเร็ว ๆ และสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มาที่นี่อีก เธอหันมองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอนตัวไปมา พูดจาเลอะเลือนด้วยความเมามาย จนแทบไม่เหลือสติรับรู้อะไรแล้ว“ขวัญเรากลับกันเถอะ เมามากแล้วนะ”“อึก ฮ่า ๆ พี่อุ่นตลก”ขวัญใจหัวเราะคิกคัก ตอนนี้เธอกำลังเล่นเกมดีดหน้าผากกับไออุ่น ส่วนปอร์เช่ออกไปสูบบุหรี่กับพี่ชายของเขาพร้อมเจแปนและบอล ภายในห้องจึงเหลือกันอยู่กันแค่สี่คน ไออุ่นและขวัญใจเมาจนแทบไม่รู้เรื่อง และอีกคนที่นั่งตรงกันข้าม เจ้าของสายตาคมคู่นั้นที่จ้องมองตลอดเวลา“ขวัญใจ” ฌานินพยายามเรียกคนข้างกันที่เอาแต่หัวเราะ เมื่อถามเท่าไรเพื่อนก็ไม่สนใจ เธอจึงเงียบพยายามไม่มองอีกคน ทำเหมือนเขาเป็นเพียงอากาศ“กลับยังไง”มือเรียวเผลอกำแน่นทันทีเมื่อเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นมา ไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเขากำลังพูดกับใคร เพราะในห้องนี้ เหลือเพียงเธอที่ยังมีสติครบถ้วน“ครั้งนั้นเธอพูดมากกว่านี้นะ”ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพื่อรวบรวมความกล้า ดวงตาที่เอาแต่หลบหนีค่อย ๆ เงยขึ้นเผชิญหน้าอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมา ในที่สุดริมฝีปากอิ่มก็ขยับเปล่งคำขอ“ช่วย

ร่างเล็กเดินหนีคนที่เหมือนต้องการหลอกล่อเธอทุกครั้งที่เจอกลับมายังจุดเดิม สายตาของเพื่อนมองอย่างเป็นห่วง ทันทีที่นั่งลงบนเก้าอี้ปอร์เช่ก็รีบถาม“ฌาไปไหนมา”“เจอแมวน่ะ ก็เลยเล่นกับน้องแป๊บนึง”เป็นอีกครั้งที่ฌานินรู้สึกไม่ชอบเลย หลังจากนั่งลงได้ไม่นาน สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นร่างสูงของคนที่ทำให้กลางใจของเธอปั่นป่วน เดินออกมาจากทางเดียวกันราวกับตั้งใจให้ใครต่อใครสงสัย ความอึดอัดก่อตัวในอกจนต้องกำมือแน่นไว้บนตักเมื่อเขาเดินมาหยุดภายในเต็นท์“พวกไอ้นิคซ์มาแล้ว”เสียงของคูเปอร์ดังขึ้น เรียกความสนใจของทุกคนให้มองไปยังรถสปอร์ตหรูที่แล่นเข้ามาพร้อมกันสามคัน ก่อนจะชะลอความเร็วแล้วจอดสนิทเรียงรายอยู่ข้างสนามนิคซ์เปิดประตูลงจากรถพร้อมเด็กในทีมของเขาแล้วเดินเข้าไปทักทายคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังยืนอยู่ในเต็นท์ ทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังนั่งอยู่ ความสวยของเธอเหมือนแม่เหล็กดึงดูดความสนใจของเขาไปทั้งหมด“ว้าว สาวสวยคนนี้เป็นของใคร” เสียงแซวหยอกปนหยาบดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มผู้ชายที่ยืนกันอยู่“มาซ้อมก็สนใจซ้อมไม่ใช่อย่างอื่น” คูเปอร์บอก ก่อนจะขยับตัวมายืนขวางอยู่ตรงหน้าเพื่อนสนิท

ร่างเล็กยังยืนนิ่งมองคนที่เพิ่งทำตัวอันตรายใส่ค่อย ๆ เดินหายไปจากสายตา คล้ายโผล่มาทำให้ว้าวุ่นกลางใจก็เท่านั้นเสียงถอนหายใจหลุดจากอกก่อนเธอจะเดินกลับขึ้นห้องของตัวเอง ข้าวของที่ซื้อมาถูกจัดเรียงเอาไว้บนชั้นและในครัวหลังวุ่นกับการเอาของเก็บเกือบครึ่งชั่วโมง คนตัวเล็กก็เดินมานั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูแล้วเข้าแอปฯ ธนาคาร ยอดเงินในบัญชีตอนนี้จากที่คำนวณหากประหยัดมาก ๆ จะอยู่ได้จนกระทั่งเรียนจบช่วงเรียนฌานินรับทำรายงานจากเพื่อนในห้อง ทำให้ได้เงินตรงนั้นมาบ้างแต่พอปิดเทอมเธอก็ขาดรายได้ไปจะหางานทำก็ไม่รู้จะทำอะไรดี อีกทั้งตอนนี้ยังต้องหลบซ่อนจากเจ้าหนี้ของพ่อติ๊ง~- xx เพิ่มเพื่อนจาก ID ใหม่ -คิ้วเล็กขมวดชนกันอย่างแปลกใจกับการที่มีบุคคลนิรนามเพิ่มเพื่อนเข้ามา แถมชื่อยังมีแค่ xx ไม่มีรูปโปรไฟล์ ขณะกำลังคิด ข้อความจาก xx ก็เด้งเข้ามารัว ๆแชต: xxxx: -ส่งโลเคชัน-xx: ใช่ที่นี่หรือเปล่าxx: ฌานินคนสวยรู้แล้วใช่ไหมว่าพ่อของหนูติดหนี้เสี่ยเท่าไรxx: หนูควรเป็นเด็กกตัญญูใช้หนี้ให้พ่อ ด้วยการมาอยู่กับเสี่ยมือเรียวสั่นเทาทันทีหลังอ่านข้อความนั้น คำพูดของพ่อสะท้อนกล