บททั้งหมดของ ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: บทที่ 31 - บทที่ 40

หลังแยกกับเพื่อน ขาเรียวก้าวเข้าไปในลิฟต์ ก่อนจะกดชั้นห้าตามคำสั่ง ดวงตากลมมองตัวเลขบนหน้าปัดดิจิตอลที่แสดงให้เห็นว่าลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวผ่านชั้นที่เท่าไร มันสูงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานเสียง ติ๊ง! ก็ดังขึ้นฌานินก้าวออกมา พลางมองไปข้างหน้าครู่หนึ่ง แล้วเดินต่อ ก่อนจะมาหยุดยืนที่หน้าห้องวีศูนย์หนึ่ง ตรงนี้เงียบไร้เสียงผู้คน เงียบชนิดที่เธอได้ยินเสียงลมหายใจแผ่ว ๆ ของตัวเองดังก้องในหู ก่อนจะแทรกด้วยเสียง แกร็ก! ของบานประตูที่เพิ่งถูกปลดล็อกจากด้านใน“ทำไมมาช้า”เธอไม่ได้ตอบคำถามเท้าเล็กก้าวเข้าไปภายในห้อง ก่อนอีกฝ่ายจะปิดประตูลงกลอนแน่นหนา มือใหญ่คว้าจับแขนเรียว ดึงให้เดินตามไปยังเตียงขนาดคิงไซซ์ ก่อนจะผลักให้ล้มลงบนที่นอนนุ่ม“มีอารมณ์เพราะใครมาเหรอคะ ถึงได้ใจร้อนขนาดนี้” ฌานินใช้มือดันแผงอกแกร่งของคนที่โถมทาบลงบนตัว เขาดูใจร้อนมากซะจนเธออดแปลกใจไม่ได้“เพราะเธอ” ปลายจมูกโด่งกดลงบนพวงแก้มนุ่ม ลากไล้ช้า ๆ ลงมาจนถึงใบหู ก่อนจะหยุดนิ่งกับถ้อยคำของคนตัวเล็ก ที่เริ่มทำให้อารมณ์หงุดหงิด“เหรอคะ ฌาคิดว่าเพราะผู้หญิงคนนั้นซะอีก”“สนใจทำไม สุดท้ายฉันก็ทำแค่กับเธออยู่ดีเธอไม่เชื่อคำพูดของเขา เสียงหว

… ทางฝั่งของคลื่น“ผมไม่ว่างครับ”เสียงแว่วจากร่างสูงที่กำลังหยิบเสื้อขึ้นมาสวมใส่ โทรศัพท์เครื่องแพงวางอยู่ใกล้ตัวค้างสายของผู้เป็นพ่อเอาไว้(แกติดธุระอะไรนักหนา เดี๋ยวเดือนหน้าฉันต้องบินไปฝรั่งเศสแล้ว)“ช่วงนี้ผมยุ่งกับงานฤดูกาลใหม่ของสนาม” เขาใช้มาเป็นข้ออ้างเพื่อเลี่ยงไม่อยากไปกินข้าวกับลูกสาวของคุณหญิงรตีที่พ่อพยายามจะจับคู่ให้“เดี๋ยวถ้าผมว่างจะบอกพ่อคนแรกเลย สมกับเป็นลูกรักไหมครับ”(จะทำอะไรก็ระวังตัวไว้ อย่าให้เป็นข่าวขึ้นมาอีก ครั้งนี้ฉันจะจัดการกับแกจริง ๆ)“ครับผม”เขาตอบทีเล่นทีจริงตามเคย เสียงถอนหายใจของพ่อดังลอดเข้ามาทางโทรศัพท์ก่อนสายจะถูกวาง เหมือนหนักใจทุกครั้งที่ต้องรับมือกับลูกชายคนเล็กผู้ไม่ยอมอยู่ในกรอบ#คลับ เวลา 20:00 น.คลื่นถูกสั่งให้มาดูงานยังคลับใหม่ที่เพิ่งเปิดได้ไม่นาน หลังพี่ชายทั้งสองคนมัวแต่หลงภรรยาจนไม่เป็นอันสนใจธุรกิจ เขาก้าวเข้ามาในโซนวีไอพี ดวงตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ ใบหน้าหล่อพยักทักทายคูเปอร์ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วบนโซฟาหนัง“ทำไมเพิ่งมาวะ”“คุยกับพ่อ”“เรื่องจับคู่ให้?”“เออ ดูท่าจะเอาจริงปกติไม่บังคับ” คลื่นถอนหายใจหนัก ๆ ถึงแม้เขาจะพูดจาติดเล่นกับพี่

ร่างเล็กนิ่งอยู่ในห้องแบบนั้นตั้งแต่บ่าย เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว กระทั่งถึงช่วงสี่ทุ่มครึ่ง ดวงตากลมมองดูเวลา ก่อนจะผละขึ้นมาจับจ้องไปทางประตูห้องพร้อมถอนหายใจแผ่วเบา ใบหน้าก้มลงอีกครั้ง นิ้วเรียวแตะเข้าไปในชื่อแชตของเพื่อนสนิทแชต: ขวัญใจฌานิน: พี่คลื่นคงไม่มาReadขวัญใจ: นับถือใจแกมากที่รอจนตอนนี้ กลับไหมฌา เขาไม่สนก็กลับเถอะฌานิน: เดี๋ยวรอจนถึงห้าทุ่มก็กลับแล้วขวัญใจ: อย่างที่แกบอก เขาจะปล่อยเมื่อไรก็ได้ เพราะไม่ได้เดือดร้อนอะไรดวงตากลมวูบไหวขณะจับจ้องช่องแชต เพราะเขาไม่ใช่คนเดือดร้อน จึงไม่แยแสต่อให้เธอจะกระวนกระวายใจขนาดไหนก็ไม่สนใจเวลาใกล้ถึงกำหนดห้าทุ่มแล้ว แต่ยังไร้วี่แวว ไม่มีแม้แต่เงาของคนที่กำลังรอ ตอนนี้เหลือเพียงแค่สามนาที กระเป๋าสะพายตรงหน้าถูกหยิบขึ้น มือเรียวล้วงเอาคีย์การ์ด แล้ววางไว้บนโต๊ะตรงหน้าโซฟา ก่อนร่างเล็กจะลุกขึ้นยืน ไม่ได้สงแชตไปรบกวนเขาที่กำลังสนุกหลังออกไปจากห้องนี้แล้ว เธอต้องหาทางพึ่งตัวเอง แม้มันยังหวาดหวั่น แต่เธอจะคิดว่าดีแล้วที่ไม่ต้องแลกเปลี่ยนร่างกายให้ใครเชยชม ไม่ต้องคอยทำตามคำสั่งอีกใบหน้าหวานก้มมองพื้นขณะเท้าเล็กก้าวตรงไปยังบานประตู ก่

ทางด้านของร่างสูงสายตาคมจับจ้องรถแข่งในสนามที่กำลังขับซ้อม ปลายนิ้วคีบมวนบุหรี่เอาไว้ก่อนจะยกขึ้นสูบ แววตาคมฉายความหงุดหงิด พ่นควันบุหรี่กระแทกออกมาจากปากขาวคลุ้งปกคลุมใบหน้า(อย่าลืมพาหนูขิมไปด้วยแล้วกัน เห็นว่าชอบดูแข่งรถ)“จะให้พามาให้เกะกะทำไมครับ”(บอกให้นัดกินข้าวก็ปฏิเสธ รอบนี้ฉันกลับจากฝรั่งเศสเมื่อไร แกห้ามบ่ายเบี่ยง)คลื่นถอนหายใจหนัก ๆ ในมือถือโทรศัพท์แนบหูกำลังคุยสายกับพ่อ โทรมาบอกเรื่องที่ไม่อยากทำ และชวนให้อารมณ์เสียไม่น้อยเลย“ได้รอบหน้าจะไม่ขัด แต่ผมยังไม่พร้อมจะหมั้นกับใครทั้งนั้น”(ฉันทนกับนิสัยของแกไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่อยากหมั้นก็หยุดเรื่องผู้หญิง แล้วพาแฟนมาแนะนำให้ฉันรู้จัก)“มันหากันง่ายที่ไหน พ่อไม่เข้าใจวัยรุ่น”(เรื่องหนูขิม ฉันจริงจัง ถ้าไม่พาไปวงเงินบัตรเครดิตของแกจะถูกตัดทุกใบ)“อ่า ได้ครับ ลูกที่ดีคนนี้จะทำตามบัญชาของพ่อทุกอย่าง”คลื่นกดวางสาย ก่อนจะยกปลายสีขาวของบุหรี่แนบริมฝีปากแล้วสูบเข้าหนัก ๆ เขาคิดว่าจะรอดตัวแล้วแท้ ๆ เนื่องจากตั้งแต่บินไปฝรั่งเศสผู้เป็นพ่อก็ไม่ได้เอ่ยถึงลูกสาวของคุณหญิงรตีอีกเลย แต่วันนี้กลับโทรมาบังคับ“ทำหน้าหงุดหงิดอะไรนัก เด็กมันกล

ภายในห้องรับรอง หลังจากปอร์เช่และคูเปอร์ออกไปแล้วขวัญใจที่คันปากอยากพูดถึงภาพที่คลื่นควงผู้หญิงมาสนามก็รีบโพล่งออกมาทันที“ยัยฌา!! ฉันว่ากลิ่นไม่ดีแล้ว ถอนตัวเถอะแก”“อือ เดี๋ยวฌาจะคุยกับพี่คลื่นเรื่องนี้”“เขาบอกแกหรือยัง เรื่องที่ถูกพ่อจับคู่ให้”“ไม่ได้บอกนะ ไม่พูดถึงเลย” ใบหน้าหวานส่ายไปมา“ตอนพี่เปอร์บอกจะพาเรามาห้องรับรอง ฉันเห็นสายตาหล่อนมองแรงอยู่นะ”“คิดมาก ไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย” เธอบอกอย่างนั้นทั้งที่ตัวเองก็เห็นเหมือนกัน แต่พยายามข่มความหวั่นใจเอาไว้ข้างใน คิดว่าคงต้องคุยเรื่องนี้กับเขาแล้ว ดีกว่าปล่อยไปอย่างไม่รู้อนาคต“แล้วนี่ พี่คลื่นให้มาใช่ไหมไม่งั้นจู่ ๆ พี่เปอร์คงไม่พามาได้หรอก”“อือ”เธอและเพื่อนนั่งคุยกันไปเรื่อยเปื่อย พร้อมมองในจอทีวีที่กำลังฉายภาพการแข่งขันดุเดือดในสนาม ทั้งสองไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาจึงไม่รู้ว่าอยู่ภายในห้องนี้นานเท่าไรแกร็ก!เสียงเปิดประตูเรียกความสนใจของฌานินและขวัญใจให้หันมอง ก่อนจะเจอผู้หญิงที่มากับเจ้าของสนามแข่งขมวดคิ้วราวกับงุนงงไม่น้อยที่เห็นเธอทั้งคู่อยู่ภายในห้องนี้“ทำไมเธอสองคนถึงเข้ามาอยู่ในห้องนี้”ฌานินค่อย ๆ บีบมือเข้าหา