บททั้งหมดของ ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: บทที่ 51 - บทที่ 60

ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ฌานินเดินเซเล็กน้อยไปเข้าห้องน้ำ หลังจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เธอออกมาแล้วตรงไปหยิบโทรศัพท์ที่ชาร์จทิ้งเอาไว้ตั้งแต่ช่วงเย็นมีข้อความจากเพื่อนในคณะหลายคนส่งมาอวยพรวันเกิดแม้ไม่ได้สนิท และจากคนที่เป็นเจ้าของกรงของเธอในตอนนี้ นิ้วเรียวเลือกแตะไปอ่านในแชตนั้นแชต: คลื่นคลื่น: นอกจากเงิน อยากได้อะไรอีกครับคนสวย หนูยังไม่บอกเสี่ยเลยนะฌานิน: พี่คลื่นReadข้อความที่ส่งไปถูกเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว ตอนนี้นัยน์ตาของร่างเล็กกำลังเผยความซุกซน ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์คลื่น: ว่าไงคะฌานิน: เอาพี่คลื่นผูกโบว์มาให้ฌาได้ไหมคะคลื่น: เมา?ฌานิน: อื้อReadเจ้าของช่องแชตเงียบลง ดวงตากลมจับจ้องเหมือนจะเริ่มรู้ตัวว่าเผลอพิมพ์อะไรไม่เข้าท่าส่งไป นิ้วเรียวรีบแตะไปยังประโยคบนช่องแชตนั้น กดแช่เอาไว้เพื่อจะลบ ทว่ายังไม่ทันได้ทำอะไรก็มีภาพเด้งซ้อนเข้ามาคลื่น: -ส่งรูปภาพ-คลื่น: เอาอันนี้มัดโบว์แทนดีกว่าReadคลื่น: ?ฌานิน: ฌาต้องไปหาเพื่อนแล้วคลื่น: ไม่อยากได้ของขวัญผูกโบว์แล้วเหรอคะคนสวยใบหน้าหวานร้อนวูบวาบจากที่เมาแบบกึ่ม ๆ ตอนนี้ตาของเธอพลันสว่างจ้าจากภาพแก่นกายที่อี

หลังมื้อค่ำกับครอบครัว คลื่นขับรถกลับตั้งแต่ช่วงเข้าเรียนปีสี่เขาก็นอนคอนโดซะส่วนใหญ่ จนกระทั่งถึงตอนนี้นาน ๆ ครั้งจะกลับไปนอนที่บ้านรถคันหรูจอดอยู่หน้าตึกสูง ทว่าไม่ใช่คอนโดของตัวเอง คลื่นลงจากรถ ขาแกร่งก้าวผ่านประตูทางเข้าบานใหญ่ เขากำลังคิดว่าจะใช้อะไรหลอกล่อแมวตัวน้อยให้หายหงุดหงิดดี จินตนาการว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไปคงถูกชักสีหน้าใส่แกร็ก! บานประตูเปิดอ้า เผยให้เห็นห้องที่มืดสนิท คนตัวสูงก้าวเข้าไปภายใน เดินตามแสงสลัวตรงไปทางห้องนอน ก่อนจะคลำมือเปิดสวิตช์ไฟ ทว่าคิ้วหนาพลันขมวดเข้มเมื่อไม่เจอใครอยู่ภายในห้องเขาล้วงหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะกดเข้าไปดูแชตของคนที่ออกไปไหนไม่บอกสักคำ จากอารมณ์ดีอยู่ ความหงุดหงิดกลับตีขึ้นมากลางอก ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาหัวร้อนได้ง่าย ๆ จนน่าหงุดหงิดแชต: ฌานินคลื่น: อยู่ไหน?เขาส่งคำถาม จากนั้นก็เดินไปนั่งบนโซฟา ดวงตาคมจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์ท่ามกลางความมืดสนิท จนกระทั่งมันขึ้นว่าอ่านแล้วฌานิน: ออกมาข้างนอกกับเพื่อนค่ะคลื่น: ไปไหนมาไหนไม่รู้จักบอกผู้ใหญ่ ไม่น่ารักเลยนะฌานิน: พี่คลื่นเคยบอกว่าเวลาจะไปไหน ไม่จำเป็นต้องรายงานคิ้วหนาขมวดเข้มกับค

ภายในห้องเพียงแค่เดินเข้ามาก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่ชวนให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ดวงตากลมกวาดมองภายในห้องที่ว่างเปล่าและเงียบงัน ก่อนจะหยุดโฟกัสร่างสูงที่ยืนสูบบุหรี่ตรงด้านนอกระเบียง เขาจ้องเขม็งเข้ามา เท่านั้นฌานินก็เผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ขาที่แทบจะแข็งทื่อยกก้าวเดินไปทางโซฟาอย่างยากลำบาก ลมหายใจหนักอึ้งจนไม่กล้ามองอีกฝ่าย เธอค่อย ๆ นั่งลงบนโซฟา วางมือบนตักแล้วกำเข้าหากัน ใบหน้าสวยซีดเผือดก้มลงตลอดเวลาไม่นาน ก็ได้ยินเสียง ครืด~ ของประตูเลือนเปิดออก ตามด้วยเสียงทุ้มเย็นดังขึ้นมาแทนความเงียบ คำถามจากเขาชวนอึดอัด เป็นเหมือนปุ่มกดให้หัวใจดวงน้อยหยุดเต้น“ไง คนเก่ง”ร่างสูงก้าวมาหยุดยืนตรงหน้า ยกแขนขึ้นกอดอก สายตาคมกริบไม่ยอมละไปไหน กดจ้องลงมาเหมือนต้องการให้เธอรู้ตัวและสำนึกว่าผิดอะไรไปบ้าง“ฌานิน ไหนลองบอกเหตุผลโง่ ๆ สิ้นคิดในหัวให้พี่ฟังทีสิ” คลื่นกัดกรามแน่น นัยน์ตาแข็งกร้าวขึ้นหลังคำถาม พลันพ่นกระแทกลมหายใจแรง ๆ ก่อนจะกดเสียงต่ำถามต่อ “คิดอะไรอยู่ ถึงจะยอมขึ้นไปหามัน”“…” เขี้ยวเล็กงับเข้าบนริมฝีปากล่างของตัวเองแน่น จนตอนนี้เธอก็ยังไม่ยอมเงยหน้ามองอีกฝ่าย“อย่าเงียบ”ประโยคที่หล

ฌานินและเพื่อนสนิทกลับมานั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมภายในเต็นท์ ไม่นานคูเปอร์ก็เอาน้ำผลไม้มาให้ดื่มแก้อากาศร้อนระอุยามบ่าย ก่อนสายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นผู้หญิงอีกคนที่ไม่ได้เจอกันมาพักใหญ่ จึงเอ่ยถามทันที“น้ำไหมจ๋าย”“อื้อ ขอบคุณนะ”“ทำไมวันนี้มาได้ เด็ก ๆ ไปไหน”“วันหยุดน่ะ ก็เลยให้ไปนอนที่บ้านพ่อกับแม่บ่นคิดถึงหลาน”เพียงแค่คูเปอร์หลุดคำว่า จ๋าย ออกมา กลุ่มคนสามคนที่กำลังก้มเปิดฝาน้ำก็เงยหน้าขึ้นมองแทบจะพร้อมกัน เนื่องจากชื่อนั้นเคยอยู่ในบทสนทนาเมื่อเดือนก่อน ตอนปอร์เช่เล่าว่าผู้หญิงที่คลื่นชอบคือใครราวกับเสียงในหูของฌานินดับวูบลงครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าทำไม แต่จู่ ๆ ก็เหมือนทั้งร่างถูกฉุดจนหนักอึ้ง เมื่อได้เห็นผู้หญิงที่คลื่นเคยชอบ มันชวนให้เธอรู้สึกแปลกและวูบวาบตรงกลางใจ“เช่ ถ้ากลับ เอารถกลับเลยนะ เดี๋ยวกูไปอู่พี่บอลต่อกับไอ้คลื่น” คูเปอร์โยนกุญแจรถไปให้น้องชาย“จัดให้ ขับสักร้อยแปดสิบ”“พ่อมึงอาจจะต่อสายตรงมาหา”“บอกไปว่ามึงดันหลังให้เหยียบมิดตีน”“ไม่ใช่ตีนกู ถ้าถูกปรับจ่ายเองไอ้สัส”คนเป็นพี่ชายไหวไหล่ ก่อนจะเลื่อนสายตามองคนตัวเล็กที่นั่งนิ่ง ใบหน้าของเธอแดงจนเขาอดห่วงไม่ได้ จึงถาม “เอาผ

เวลา 16:00 น.หลังลงจากรถ ฌานินรีบเดินเข้าไปในตึกคอนโดของเพื่อน เพราะเธอมาช้าไปกว่าสองชั่วโมง สาเหตุจากกิจกรรมลากยาวบนเตียง รถคันหรูเคลื่อนตัวออกไปจากลานจอด ไม่บ่อยนักที่เธอได้ขึ้นรถกับเขาอย่างนี้ความโล่งใจทำให้เธอหายเป็นกังวลเรื่องหนักอึ้งตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา วันนี้ร่างเล็กสบายใจขึ้น แม้จะต้องอยู่ในกรงที่เขาเปิดทิ้งเอาไว้ต่อไปก็ตามจากความขมขื่นที่จำเป็น… คล้ายกับว่าตอนนี้… เธออยู่ด้วยความเต็มใจ“ยัยฌา”เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องคอนโดของปอร์เช่ ขวัญใจก็รีบเรียกชื่อ ก่อนจะชี้ตรงคอของเพื่อนเพราะเห็นรอยแดงจาง ๆ ทำเอาฌานินเบิกตากว้าง เธอวางกระเป๋าลงแล้วรีบหายเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเช็กตัวเองใหม่อีกครั้งรอยแดงจาง ๆ หนึ่งจุดแต้มผิวขาวบนลำคอ เธอพยายามใช้รองพื้นกลบ จากนั้นก็นำผมมาปรกทับเอาไว้ เพราะรีบร้อนเกินไปจึงไม่ทันเช็กให้ดีซะก่อน หากไม่ได้ขวัญใจเตือนปอร์เช่คงเห็น หลังตรวจดูตัวเองจนแน่ใจ ฌานินก็ออกจากห้องน้ำเพื่อไปช่วยเพื่อนทำงาน“ไม่น่าเชื่อว่าคนสวยจะมาช้า”คำแซวของปอร์เช่ที่เดินกลับเข้ามาในห้องหลังสูบบุหรี่เสร็จทำให้ลมหายใจของฌานินขาดห้วง พลันนึกถึงความเร่าร้อนก่อนหน้าที่เพิ่งจบลง