บททั้งหมดของ ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: บทที่ 11 - บทที่ 20

แชต: xxxx: บล็อกเก่งจริง ๆ เลยนะหนูxx: เสี่ยชักจะหมดความอดทน ไม่อยากเล่นเกมซ่อนหากับหนูแล้วดวงตากลมสั่นวูบก่อนจะยื่นโทรศัพท์ไปให้เพื่อนดู เมื่อขวัญใจรับมาอ่านแล้ว เธอตกใจจนเบิกตาโพลง รีบเงยขึ้นมองฌานินที่ตอนนี้ทำท่าคล้ายกำลังจะร้องไห้“เดี๋ยวฉันบล็อกให้นะ”“พรุ่งนี้ เดี๋ยวก็มีข้อความส่งมาอีกอยู่ดี” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงแผ่ว แทรกกลางลมหายใจหนักอึ้งที่ถูกถอนออกมาพร้อมกับประโยคนั้น“ฉันเข้าใจนะว่าแกกำลังดิ้นรนหนีจากอิเสี่ยบ้ากามนั่น อย่างน้อยถ้าพี่คลื่นยื่นมือช่วยยังไงเขาก็หล่อ การได้คนหล่อคือสิ่งที่สาว ๆ หลายคนอยากพิชิต โอเค!! ฉันจะพยายามมองในมุมนั้นก็ได้”“อื้อ”“แต่ถ้าเขาไม่เอาด้วยล่ะ สมมุติว่าอยากได้แค่ครั้งเดียว แบบวันไนท์เสร็จแล้วก็แยกย้ายแกจะทำยังไง”คำถามนั้น ทำเอาคนตัวเล็กชะงักใบหน้าหวานส่ายไปมาอย่างไม่ได้คิดถึงข้อนี้เลย รับรู้เพียงแค่อีกฝ่ายสนใจในตัวของเธอไม่น้อย แต่ไม่ได้นึกไปถึงขั้นที่ว่าหากเขาได้สมอย่างหวังแล้วจะเป็นยังไง“… ไม่รู้เหมือนกัน”“มันจะเป็นทางออกหรือเป็นกับดักมัดตัวแกกันแน่เนี่ยฌา”“คงต้องลองดู”“เอาเถอะไม่ว่าจะตัดสินใจยังไง สุดท้ายฉันจะอยู่ข้างแกเสมอนะ แต่ถ้าคิด

เมื่อเดินมาหยุดนิ่งตรงหน้าประตูห้องหนึ่ง คนที่พามาบอกให้เปิดเข้าไปได้เลย ก่อนตัวเขาจะหายไปจากตรงนี้ ทิ้งเธอไว้กับความเงียบงันที่ชวนให้เย็นยะเยือกตามลำพังติ๊ง~ โทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายดังขึ้นจากแจ้งเตือน ฌานินก้มลงหยิบออกมาเปิดดู ก่อนกลางใจจะหล่นวูบเมื่อเห็นชื่อของคนที่อยู่ภายในห้องตระหง่านในสายตา เธอไม่ได้แตะเข้าไป แต่เลือกอ่านผ่านหน้าจอแทนแชต: คลื่นคลื่น: ถ้าไม่กล้าก็กลับไปคลื่น: แต่ถ้าเปิดประตูห้องเข้ามา แปลว่าเธอเต็มใจเลือกแล้วมือเรียวยกขึ้นจับลูกบิดประตู ขณะอีกมือกำโทรศัพท์เอาไว้แน่น เปลือกตาสีอ่อนปิดลงพร้อมถอนหายใจระบายความร้อนรุ่มกลางอก และขับไล่ความลังเลที่เอาแต่ฉุดรั้งในที่สุดก็หมุนลูกบิดกระทั่งเสียง แกร็ก! ดังขึ้นก่อนจะได้ยินเสียงของคนในห้องเอ่ยประโยคที่พรากลมหายใจของเธอให้หลุดออกจากอก“เข้ามาสิ”ขาเล็กสั่นเบา ๆ ค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้า ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระทบบนผิวจนขนลุกซู่ ภาพของคนตัวสูงที่กำลังนั่งสูบบุหรี่บนโซฟาปรากฏสะท้อนในสายตา บนโต๊ะตัวเล็กมีขวดเหล้าวางตั้งกลิ่นฉุนคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้องภายใต้ความหล่อเหลานั้นซ่อนอันตรายเอาไว้มากมาย และเธอกำลังก้าวเข้าไปหาเขา ทั

สมองของร่างเล็กกำลังถูกแทนที่ด้วยสีขาวโพลน แต่แล้วทุกอย่างกลับหยุดนิ่ง ใบหน้าคมคายผละออกจากซอกคอ ก่อนจะจับจ้องมองเธอที่เอาแต่สั่นไหวไปทั้งตัว ปลายนิ้วยาวแตะลงบนพวงแก้มนุ่ม ค่อย ๆ ลากเกลี่ยผิวร้อนฉ่า“ยังกลัวอยู่ไหม” เขาเว้นคำพูด ก่อนลากปลายนิ้วอุ่นมาจรดริมฝีปากอิ่ม “หรือต้องใช้ปากสัมผัส”“มะ ไม่ ไม่กลัวแล้ว”คนตัวสูงโน้มลงมาใกล้เป่าลมหายใจชิดพวงแก้มเอ่ยเสียงทุ้มกระซิบพร่า “แต่ตัวยังสั่นอยู่เลยนะ”เสียงหัวเราะทิ้งท้ายไว้ข้างหู ไม่ได้รอฟังว่าอะไรจะพูดอะไร คลื่นหยัดตัวตรง ขยับออกจากร่างเล็กแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมมองลงไปยังคนที่นอนอยู่บนโซฟา ราวกับร่างกายแข็งทื่อจนขยับไม่ได้ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงใช้นิ้วดีดหน้าผากเล็กเบา ๆ จนเธอสะดุ้ง“ลุกขึ้น”“ไป ไปไหนคะ”“จะทำที่นี่?”ฌานินผละตัวลุกขึ้นจากโซฟา แล้วเดินไปหยิบเอากระเป๋ากับโทรศัพท์ของตัวเอง จากนั้นก็หมุนตัวหันมาหาร่างสูงที่ยืนมองดูการกระทำลนลานของเธอ เขายกยิ้มเหมือนกำลังสนุก“ตามมา”เสียงทุ้มเย็นเอ่ยคำสั่งเพียงเท่านั้น แล้วก้าวตรงไปยังประตู ดวงตาคู่สวยมองตามแผ่นหลังกว้างอย่างนิ่งงันไม่ได้รีบตามไป กระทั่งคนที่เดินนำหันมาเลิกคิ้วเข

ฌานินยังคงตัวสั่นระริก แม้อีกฝ่ายจะรับรู้ได้แต่กลับไม่แยแส ไม่นานกางเกงก็ถูกถอดออกไปจนพ้นขาเรียว บนอกคู่ใหญ่เปียกชื้นไปด้วยน้ำลายหนืด ก่อนใบหน้าหล่อจะผละออก ดวงตาคมกวาดมองเรือนร่างที่ติดอยู่ในความทรงจำของเขามาตลอดห้าเดือน มันอดไม่ได้ที่จะชื่นชม หุ่นของเธอนี่มันเกินกว่าที่ใครจะเทียบได้จริง ๆ“น่าเอาฉิบหาย” มือหนาบีบเรียวขาอ่อนแรง ๆ จนคิ้วบางของคนตัวเล็กขมวดแน่น เขาไม่ได้ใส่ใจเหมือนเดิม ไล่บีบเคล้นลูบไล้สัมผัสผิวเนียนอย่างเพลิดเพลิน“พะ พี่คลื่น” ฌานินเลื่อนไปรั้งมือหนาเอาไว้ไม่ยอมให้เขาถอดผ้าชิ้นสุดท้ายออกจากตัว หัวใจเอาแต่เต้นแรง ยิ่งตอนสบตาเธอแทบไร้สติ“ทำไม”“ช่วยทำกับฌา บะ เบา ๆ ได้ไหมคะ”“เบา ๆ แล้วมันจะถึงใจได้ยังไงคนสวย”“…”“เคยทำกับคนอื่นแล้วจะกลัวทำไม หืม?”ทั้งที่เหมือนเขาจะดูออกว่าเธอโกหก แต่กลับหยิบขึ้นมาพูด ฌานินได้แต่สะอึกในใจ หลบสายตาค่อย ๆ คลายมือออกก่อนจะขยับริมฝีปากเอ่ยเสียงเบาหวิว“… ฌาเคยทำกับพี่คลื่นแค่คนเดียว”คำตอบที่น่าเอ็นดูทำเอาคนด้านบนยกยิ้มมุมปาก คลื่นก้มลงฝังเขี้ยวงับริมฝีปากอิ่มเบา ๆ จนได้ยินเสียงประท้วงดังขึ้น ถึงยอมผละออก“เจ็บนะ”“ได้ช่วยตัวเองบ้างไหม”

มือหนาดึงผ้าห่มออกจากใบหน้าหวาน มองคนตัวเล็กที่กำลังปิดเปลือกตาพริ้ม ริมฝีปากอิ่มเผยอเล็กน้อย ก่อนเขาจะก้มลงซุกบนซอกคอหอมอีกครั้งแล้วลากริมฝีปากขบเม้มไม่ได้ทิ้งรอยแดงเอาไว้จากนั้นก็เลื่อนต่ำลงเรื่อย ๆ ริมฝีปากลากผ่านยอดอกสีหวาน ไปจนถึงหน้าท้องที่สั่นกระเพื่อมจากแรงหอบหายใจ สัมผัสร้อนชื้นกดแนบบนขาเรียว ความนุ่มนิ่มทำให้เขาอดใจไม่ไหว ฝากรอยจาง ๆ เอาไว้ดวงตากลมปรือขึ้นมองคนที่อยู่ตรงกึ่งกลางลำตัว เขากำลังพรมจูบไปทั่วขาของเธอขณะกระแทกนิ้วเข้าออกถี่เร็วไม่เว้นช่วง ฌานินแทบไม่มีสติกับสิ่งที่กำลังทำตอนนี้ กลางอกปะทุไปด้วยความกลัว แต่กลับแทรกมาด้วยความอยากลองคนตัวสูงผละขึ้นนั่งหลังตรงนิ้วที่ขยับในร่องคับแน่นค่อย ๆ ผ่อนจังหวะช้าลงกระทั่งหยุดนิ่งแล้วดึงออกเชื่องช้าพลางหลุบสายตาลงมองกลีบอวบสีสวย ไล่พิจารณาเรือนร่างของเธอขึ้นไปเรื่อย ๆ จนถึงใบหน้าหวาน“ถ้าคิดดีแล้ว ก็ปล่อยตัวเองตามความต้องการ อย่ากลั้นเอาไว้” ฝ่ามือหนาจับเอวเล็ก ดึงลากลงมาให้อยู่ในระดับพอดี แก่นกายใหญ่วางพาดบนหน้าท้องแบนราบอีกครั้งถุงยางอนามัยที่เตรียมเอาไว้ถูกหยิบขึ้นมา เขาสวมมันลงบนแท่งเนื้อขนาดใหญ่อย่างเคยชิน เพราะทำแบบนี้