All Chapters of ตำหนักแสงจันทร์: Chapter 61 - Chapter 70

ซ่งเทียนเหิงตัดสินใจที่จะเคาะประตูเรียกหญิงสาว หลังจากที่เดินไปเดินมาที่หน้าห้องเป็นเวลากว่าชั่วยาม แต่ในขณะที่เขากำลังจะยกมือขึ้นเพื่อเคาะประตูนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของซินเยว่เล่อ ชายหนุ่มมีสีหน้าที่ดีขึ้นเล็กน้อยในยามที่เห็นหญิงสาวเป็นผู้เปิดประตูออกมาเช่นนี้ จึงคิดที่จะเอ่ยบางอย่างกับนาง"อาหลิน ข้า...""ในตอนนี้ ข้าคือ ซินเยว่เล่อ รบกวนท่านได้โปรดเอ่ยเรียกนามข้าให้ถูกต้องด้วยเจ้าค่ะ หากมีผู้ใดมาได้ยินที่ท่านเรียกข้าเช่นนั้น ประเดี๋ยวได้จับท่านและข้าตรึงที่ท่อนไม้แล้วเผาทั้งเป็นจะทำเช่นไร""ข้าทราบแล้วๆ อาเล่อ เจ้าหิวหรือไม่" "ข้าไม่หิว""หากเจ้ายังไม่หิว เช่นนั้นเราไปดูน้ำตกที่อยู่ใกล้ๆ เรือนดีหรือไม่""ข้าไม่อยากไป""เช่นนั้น เจ้าอยากแช่บ่อน้ำร้อนหรือไม่ ประเดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปเอง""ข้าไม่อยากแช่น้ำร้อน""เช่นนั้นเจ้าอยากจะทำสิ่งใดงั้นหรือ""อันใดก็ได้ อยู่เฉยๆ น่าเบื่อยิ่งนัก" ซ่งเทียนเหิงพึ่งรับรู้ถึงความรู้สึกจนปัญญาว่ามันเป็นเช่นไรก็วันนี้นี่เอง ได้แต่ยืนสงบนิ่งไว้อาลัยให้กั

หลังจากที่พึ่งไปถึงบ่อน้ำร้อนแต่เพราะถูกลอบสังหาร เป้าหมายที่ชายหนุ่มเตรียมไว้เพื่อพาหญิงสาวท่องเที่ยวก็เป็นอันหยุดชะงัก ก่อนทุกคนจะหอบหิ้วกันกลับมายังจวนในเช้าวันต่อมา หมอหลวงถูกเรียกตัวให้มารักษาขันทีคนสนิทของเยว่เล่อเป็นกรณีพิเศษ ในขณะที่ซ่งเทียนเหิงก็เร่งเข้าเฝ้าฝ่าบาทหลังจากที่กลับมาถึงจวนในทันที ก่อนจะรายงานเรื่องที่ตนถูกลอบสังหารเมื่อคืนนี้"เจ้ากำลังจะบอกว่าถูกลอบสังหารเมื่อคืนนี้ เช่นนั้นหรือ""พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท""ช่างบังเอิญนักที่อาเฉิงเองก็ถูกลอบสังหารเช่นกันเมื่อคืนนี้ ดูท่าคงจะต้องการพิสูจน์เรื่องที่เจ้ามักจะปลอมตัวเป็นอาเฉิงเป็นแน่ โชคดีที่เจ้าทั้งคู่ไม่เป็นอันใดมาก มิเช่นนั้นคงจะเป็นที่สังเกต""แล้วชินอ๋องทรงเป็นอันใดหรือไม่ พ่ะย่ะค่ะ""ไม่เป็นอันใดมากเช่นกัน เกรงว่าคนพวกนั้นคงจะอดทนมิไหวแล้วกระมัง""คงเป็นเช่นนั้น พ่ะย่ะค่ะ""เอาละ ว่าแต่ว่าเจ้ายังมิได้พาน้องสะใภ้มาแนะนำให้ข้ารู้จักเลยนะ""เอาไว้ครั้งหน้า กระหม่อมจะพาฮูหยินมาแนะนำตัวกับฝ่าบาทเองพ่ะย่ะค่ะ""หึหึ กล่าวเช่นนี้แปลว่าเจ้าเองก็มีใจให้นาง ใช่หรือ

เวลาผ่านไปเพียงไม่นานอีกฝ่ายก็เริ่มเคลื่อนไหว ซินเยว่เล่อและนางกำนัลทั้งสองรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ ก่อนจะยังคงนิ่งเฉยไม่แสดงอาการอันใดให้อีกฝ่ายจับผิดได้ ในขณะนั้นเองจ้าวซูฮวาก็เดินมาพร้อมกับสาวใช้คนสนิทก่อนจะยอบกายคารวะหญิงสาวตรงหน้าด้วยกิริยาอ่อนช้อยตรงข้ามกับแววตาที่ดูแข็งกร้าวของนาง"ซูฮวาคารวะองค์หญิงเจ้าค่ะ""แม่นางจ้าวตามสบายเถิด""เอ๊ะ ท่านพี่เทียนเหิงมิได้อยู่กับองค์หญิงหรอกหรือเจ้าคะ""เปล่า มีอันใดงั้นหรือ""อ๋อ เปล่าเจ้าค่ะ คือเมื่อสักครู่ข้าได้ยินนางกำนัลในตำหนักกล่าวว่าเห็นท่านพี่เทียนเหิงอยู่กับสตรีผู้หนึ่งในสวนหิน ข้าก็เลยคิดว่าอยู่กับท่าน แต่ว่า...""คงจะเป็นผู้อื่นกระมัง ท่านพี่ของข้าพึ่งเดินสวนกับเจ้าออกไปเมื่อสักครู่นี้เอง""จริงหรือเจ้าคะ คงจะเป็นเช่นนั้น" จ้าวซูฮวาที่ในตอนแรกพยายามจะกล่าวให้หญิงสาวตรงหน้าเข้าใจผิด แต่อีกฝ่ายกลับเมินเฉยไม่ได้ใส่ใจ ทำให้นางรู้สึกคับแค้นใจยิ่งนักที่ทำอันใดมิได้ มือที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ชายแขนเสื้อกำลังจิกทึ้งผ้าเช็ดหน้าจนยับยู่ยี่"แล้วเจ้า มีอันใดกับสามีของข้างั้นหรือ""เป

สองสามีภรรยาทานอาหารกันไปพลางพูดคุยกันไปอย่างสนิทสนม หลังจากทานมื้อเย็นแล้วเยว่เล่อก็ได้สั่งให้สาวใช้นำน้ำร้อนมาเติมให้เต็มอ่าง หวังจะช่วยปรนนิบัติสามีอาบน้ำแต่กลายเป็นชายหนุ่มเองที่คอยดูแลปรนนิบัตินางเป็นอย่างดี หญิงสาวได้แต่คิดว่าตนเองนั้นช่างโชคดีเหลือเกิน ซ่งเทียนเหิงค่อยๆ ใช้สมุนไพรชโลมไปที่เส้นผมยาวเงางามของหญิงสาวก่อนจะค่อยๆ ลูบไล้อย่างเบามือจากนั้นก็ใช้น้ำอุ่นชำระล้างจนสะอาดแล้วซับให้หมาดด้วยผ้าแห้ง หลังจากอาบน้ำเสร็จก็เป็นสามีที่อุ้มร่างนางมาวางลงบนเตียงอย่างเบามือแล้วค่อยๆ ซับผมของนางจนแห้ง เยว่เล่อยกยิ้มจนถึงดวงตาแล้วเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มด้วยความจริงใจ"ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ ที่ดูแลข้าดีถึงเพียงนี้""พี่ย่อมยินดีที่จะดูแลเจ้า""เช่นนั้นให้ข้าดูแลท่านบ้างดีหรือไม่เจ้าคะ""หืม อย่างไรหรือ"หญิงสาวหันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีที่ตอนนี้สวมเพียงเสื้อคลุมตัวบางสีขาวไว้บนร่างเช่นเดียวกับนาง ก่อนที่นางจะค่อยๆ ปลดชุดของตนเองออกจากร่าง เผยให้เห็นเรือนร่างอันเย้ายวนชวนให้หลงใหลอยู่ไม่น้อยซ่งเทียนเหิงได้แต่ตกตะลึงระคนแปลกใจที่อยู่ๆ หญิงสาวก็หันมาทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อนเช่นนี้ แต่ไม่ว่าอย่าง

ในขณะที่คังอ๋องได้สั่งให้คนของตนเข้าควบคุมวังหลวงจนหมดสิ้นแล้ว อีกฝ่ายก็ได้ให้คนของเขามาเชิญเสด็จพระมาตุจฉาเพื่อเข้าวังหลวงนำโดยขันทีผู้หนึ่ง"มีราชโองการรับสั่งให้พระมาตุจฉาเสด็จเข้าวังหลวงเป็นการด่วน พ่ะย่ะค่ะ" เยว่เล่อรู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างผิดปกติ จึงได้เอ่ยขึ้น"แล้วราชโองการอยู่ที่ใด" ขันทีผู้นั้นลังเลเล็กน้อย แต่เพราะรู้ดีว่าสตรีตรงหน้าเป็นคนที่เขาไม่สามารถที่จะล่วงเกินได้จึงได้แต่ข่มกลั้นเอาไว้"เพราะเมืองหลวงกำลังวุ่นวาย ฝ่าบาทจึงให้ข้าน้อยมาถ่ายทอดรับสั่ง""หึ ไม่มีราชโองการแต่คิดจะนำคนไปเช่นนั้นหรือ ช่างน่าขำ""หึ ท่านเป็นเพียงคนแคว้นอื่น ไม่ควรสอดมือ"เคร้ง!!!!"บังอาจ!" หลังจากที่ขันทีผู้นั้นกล่าวล่วงเกินหญิงสาว องครักษ์ของนางก็ชักกระบี่ออกจากฝักก่อนจะพาดไปบนคอของคนผู้นั้นอย่างรวดเร็ว ทำเอาขันทีหลวงผู้นั้นถึงกับเข่าแทบทรุด"ข้าแต่งให้ซ่งกั๋วกงย่อมเป็นคนตระกูลซ่ง พระมาตุจฉาเป็นแม่สามีของข้า แล้วเหตุใดจะไม่เกี่ยวกับข้าเล่า หรือว่าเจ้ามิใช่คนของฝ่าบาทจริงๆ""สามหาวนัก กล้ากล่าววาจาล่วงเกินฝ่าบาท! จับกุ