Semua Bab ตำหนักแสงจันทร์: Bab 51 - Bab 60

หลังจากที่เดินทางรอนแรมมาจนถึงเมืองหนานจิง ก่อนที่ขบวนรถม้าจะจอดเทียบยังบริเวณหน้าจวนแห่งหนึ่ง ซินเยว่เล่อถูกนางกำนัลคนสนิทประคองเพื่อลงจากรถม้า เมื่อหญิงสาวลงจากรถม้าแล้วจึงได้เงยหน้าขึ้นมองป้ายจวน ก่อนจะพบว่ามันถูกเขียนด้วยลายมือที่สละสลวยด้วยคำว่า "จวนผู้ตรวจการแห่งจัตุรัสเซียงซี" ตำแหน่งนี้คือตำแหน่งพิเศษที่ถูกแต่งตั้งขึ้น เห็นได้ชัดว่ามันราวกับถูกตระเตรียมไว้เป็นอย่างดี และเมื่อก้าวเข้าไปภายในเรือนหญิงสาวก็ต้องแปลกใจ เมื่อภายในเรือนนั้นมีการทำความสะอาดไว้แล้วอย่างเป็นระเบียบพร้อมทั้งยังมีเหล่าบรรดาสาวใช้และบ่าวรับใช้ที่ดูเหมือนจะมิใช่คนที่พึ่งถูกซื้อมาไม่นาน แต่ทุกคนล้วนรู้ความราวกับเป็นคนของใครสักคนมาก่อน คิ้วงามขมวดแน่นก่อนจะหันไปทางชายหนุ่มที่เดินตามหลังมาไม่ไกล และเมื่อซ่งเทียนเหิงเดินเข้ามาใกล้ร่างบาง นางกำนัลทั้งสองจึงได้ถอยห่างออกไป  "พวกเจ้าจงฟังให้ดี ต่อแต่นี้ไป องค์หญิงซินเยว่เล่อจะมาเป็นฮูหยินของข้า และเป็นนายหญิงของพวกเจ้าทุกคน ขอให้ทุกคนจงเคารพนางเช่นเดียวกับที่เคารพข้า""คารวะฮูหยินเจ้าค่ะ""คารวะฮูหยินขอรับ""พวกเจ้า

ทั้งสองคนยังอยู่ร่วมห้องกันอย่างปกติ ซินเยว่เล่อมิได้เอ่ยเรื่องที่อู๋ย่าลี่มาหาเขาในวันนี้ และมิได้เอ่ยถึงเรื่องที่นางได้ยินด้วยเช่นกัน แม้ว่าภายในใจจะอยากรู้มากเพียงใดก็ตามแต่ใครเล่าจะล่วงรู้ถึงความในใจของอีกฝ่าย หลังจากวันนั้นชายหนุ่มกลับอ้างว่าตนต้องทำงานหนักจึงต้องการนอนพักในห้องตำราเสียเลยจะสะดวกกว่า ทำให้ซินเยว่เล่อต้องนอนโดดเดี่ยวเพียงผู้เดียวบนเตียงนอนอันกว้างใหญ่ที่ข้างกายเคยอบอุ่นแต่ตอนนี้กลับว่างเปล่า หญิงสาวคิดว่าความสัมพันธ์ของเขาและนางแม้จะเริ่มต้นไม่ดีนักแต่ตลอดระยะเวลาที่แต่งงานกันมา ทุกอย่างดูเหมือนจะดีขึ้นไม่น้อย เพียงแต่เมื่ออู๋ย่าลี่ปรากฏตัวทุกอย่างที่มันเคยดีกลับกลายเป็นสูญเปล่า แท้จริงแล้วชายหนุ่มรู้สึกเช่นไร นางเองก็สุดที่จะรู้ ก่อนจะนึกถึงคำพูดของจางเหลียงทั้งคู่เคยเป็นคู่หมั้นกันมาก่อน ย่อมต้องมีความรู้สึกต่อกัน หรือว่าซ่งเทียนเหิงนั้นยังรักนางอยู่... แต่จำเป็นต้องปฏิเสธสตรีผู้นั้นเพราะนางใช่หรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นนางจะเป็นคนหลีกทางให้คนทั้งคู่เอง และจะกลับไปอยู่ที่ตำหนักแสงจันทร์ไม่กลับมาที่นี่อีกเลย ในเมื่อทุกอย่างเดินทางมาถึงขนาดนี้แล้ว นางตัดสินใจแล้วที่

ซินเยว่เล่อเปลี่ยนจากการนอนตะแคงมาเป็นลุกขึ้นนั่งบนเตียง ในขณะที่หญิงสาวยังคงจับจ้องที่สามี ซ่งเทียนเหิงในตอนนี้ใบหน้าของชายหนุ่มเคร่งขรึมเต็มไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ ใบหน้าบึ้งตึง ก่อนจะเอ่ยตอบซินเยว่เล่อ"ข้ามิได้รักนาง!""เช่นนั้น... อื้มม" หญิงสาวยังกล่าวไม่ทันจบความก็ถูกมือหนารั้งท้ายทอยเข้าหาร่างสูง ก่อนจะบดจุมพิตที่ริมฝีปากนางอย่างหื่นกระหาย ริมฝีปากเล็กถูกขบเม้มครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับกำลังถูกสูบพลังชีวิตที่มีอยู่ไปจนหมดสิ้น หญิงสาวหอบหายใจรุนแรงมือเล็กทุบตีที่หน้าอกของสามีอยู่หลายครั้งก่อนมือทั้งสองจะถูกรวบไว้ทั้งสองข้าง ซ่งเทียนเหิงเองก็ราวกับรู้ว่าหญิงสาวกำลังจะขาดใจตายเพราะจุมพิตของเขา ริมฝีปากหนาจึงค่อยๆ ถอนออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมเข้มจ้องมองไปที่ใบหน้างามของซินเยว่เล่อ ก่อนจะบดจุมพิตลงไปที่ริมฝีปากเล็กของหญิงสาวอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้ทั้งอ่อนโยนและวาบหวามจนหญิงสาวรู้สึกหนาวสะท้านอย่างบอกไม่ถูก มืออีกข้างที่รวบรัดข้อมือของนางถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนมันจะกลับไปทำหน้าที่อื่นแทน มือหนาทั้งสองข้างลูบไล้แผ่นหลังของหญิงสาวผ่านชุดนอนที่เรียบลื่นแ

ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวมาจอดยังบริเวณหน้าจวนแห่งหนึ่ง นางกำนัลทั้งสองเป็นคนคอยพยุงร่างของเยว่เล่อลงจากรถม้า ก่อนจะพบกับสตรีนางหนึ่งที่มีใบหน้างดงามยืนรอท่าอยู่ที่ประตูจวน เมื่อซ่งกั๋วกงลงจากหลังม้า สตรีผู้นั้นก็ยอบกายอ่อนช้อย"คารวะซ่งกั๋วกงเจ้าค่ะ""อืม ท่านแม่เล่า""

ซินเยว่เล่อไม่รู้ว่าตนเองจะต้องหลบไปทางใด เพราะภายในห้องก็มีอยู่เท่านี้ หญิงสาวจึงเร่งสวมชุดนอนก่อนจะปีนขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วรั้งผ้าขึ้นห่มจนถึงลำคอ จากนั้นก็แกล้งนอนหลับหันหลังให้กับชายหนุ่ม ในใจได้แต่ภาวนาให้เขาอย่าได้มายุ่งกับนางเลย ระหว่างที่ภาวนาหูของนางก็ลอบฟังเสียงเคลื่อนไหวจากหลังฉากกั้นอยู่ตลอดเวลา ผ่านไปราวเค่อก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของชายหนุ่ม หญิงสาวจึงได้หลับตาแกล้งหลับไปเสียอย่างนั้น ซ่งเทียนเหิงที่เห็นท่าทางแกล้งหลับของเยว่เล่อก็รู้สึกอยากจะกลั่นแกล้งนางขึ้นมา จึงได้ปีนขึ้นเตียงไปก่อนจะเลื่อนตัวเข้าไปใกล้ๆ แล้วโอบกอดหญิงสาว