Semua Bab ตำหนักแสงจันทร์: Bab 41 - Bab 50

ซินเยว่เล่อกลับมาถึงจวนด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะดีนัก มีเพียงซินเยว่เหมยที่เห็นถึงความผิดปกตินี้ ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยความเป็นห่วง"พี่หญิง ท่านมิเป็นอันใดใช่หรือไม่"ซินเยว่เล่อเงยหน้าขึ้นมองน้องสาวของตนก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วยกถ้วยชาขึ้นดื่ม ท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกด้วยความอยากรู้เต็มประดาของน้องสาวและนางกำนัลคนสนิท แต่แค่เพียงองค์หญิงใหญ่หรี่ตามองพวกนาง ซินเยว่เหมยก็รับรู้ได้ทันทีจึงให้เหล่านางกำนัลทั้งหมดออกไปจากห้อง ก่อนจะเหลือเพียงนางสองคนหญิงสาวเริ่มเอ่ยปากเล่าเรื่องที่พระบิดาออกราชโองการให้นางแต่งงานกับซ่งกั๋วกง ทั้งยังบอกเล่าท่าทีที่อีกฝ่ายมีต่อนาง ถึงกระนั้นก็ทำให้อาเหมยรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง ในเมื่อภายในห้องก็มีเพียงแค่พี่หญิงและเสด็จพ่อ มิได้มีผู้อื่นเลย ชายหนุ่มเองหากไม่เต็มใจก็สามารถที่จะปฏิเสธได้ทันทีมิใช่หรือ แล้วเหตุใด... หรือว่า... อาเหมยลอบสังเกตท่าทีที่ดูคล้ายจะเปลี่ยนไปของพี่สาวเมื่ออีกฝ่ายกล่าวถึงซ่งกั๋วกง ความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยของนางทำให้อาเหมยถึงกับยกยิ้มขึ้นมาทันที มิใช่ว่าพี่สาวของนาง กำลังตกหลุมรักซ่งกั๋วกงหรอกหรือ จึงไ

ซินเยว่เล่อรู้สึกตัวแข็งทื่อที่อยู่ๆ นางก็ได้พบกับท่านหมอฝูเจียวซินที่นั่งอยู่ข้างๆ ซ่งกั๋วกง พร้อมกับโจวซีเฉิงชินอ๋องแคว้นซีฉิน เหตุใดคนเหล่านี้จึงอยู่กับเขาได้เล่า นางได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกสงสัยและในขณะเดียวกัน ซ่งกั๋วกงเองก็ลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินตรงขึ้นไปยังชั้นบนของหอเหลียงเฟย ซินเยว่เล่อจึงได้ตามเขาอยู่ห่างๆ จนกระทั่งชายหนุ่มหายเข้าไปในห้องห้องหนึ่งซินเยว่เล่อจึงได้แอบเข้าไปยังห้องข้างๆ ก่อนจะเปิดช่องลับที่ถูกออกแบบไว้เพื่อสืบความ ช่องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือถูกเลื่อนให้เปิดออก เผยให้เห็นพื้นที่ในห้องด้านข้างทั้งห้อง ซินเยว่เล่อมองเห็นสตรีผู้หนึ่งเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะจำได้ว่านางคือนางคณิกาชื่อดังนามว่า อู๋ย่าลี่ ของหอเหลียงเฟยแห่งนี้ เพียงแต่นางขายศิลป์มิขายเรือนร่าง จางเหลียงเคยเล่าให้หญิงสาวฟังว่าแต่เดิม สตรีผู้นี้เป็นบุตรสาวขุนนางผู้หนึ่ง ครอบครัวถูกตัดสินโทษกบฏนางจึงถูกขายมายังหอคณิกา เพราะหญิงสาวเองมีฝีมือทางด้านดนตรีผนวกกับใบหน้าอันงดงาม จึงสามารถเลือกได้ว่าจะขายเพียงศาสตร์และศิลป์มิต้องขายเรือนร่าง"เหตุใดนางจึงเข้ามาพบกับเขาเพียงลำพัง หรือว่า.

คนของซินเยว่เล่อปะทะเข้ากับคนของหลินซือหลุน จนกระทั่งต่างฝ่ายต่างได้รับบาดเจ็บเพียงแต่ทางด้านของซินเยว่เล่อนั้นองครักษ์เงาของนางมีฝีมือร้ายกาจกว่าอีกฝ่าย จึงได้รับบาดเจ็บน้อยกว่า เมื่อคิดว่าตนนั้นสู้อีกฝ่ายมิได้ จึงได้ล่าถอยออกไปก่อน แต่เมื่อกลับมาถึงจวน ชายชราก็ถึงกับเข่าทรุดเมื่อมีรายงานเรื่องบางอย่างแก่เขา"นายท่าน เกิดเรื่องแล้วขอรับ โกดังลับของเราทั้งสิบแห่งถูกเผาไม่มีชิ้นดีขอรับ""เจ้าว่าอย่างไรนะ!""โกดังลับของนายท่านถูกเผา ขะ ขอรับ""นะ นี่! มะ มันเกิดขึ้นได้อย่างไร พวกเจ้าดูแลอย่างไรกัน! ส่งคนออกไปดูบัดเดี๋ยวนี้!"ภายในจวนตระกูลหลินยามนี้มีแต่เหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายไปหมดจนกระทั่งรุ่งเช้า อัครเสนาบดีหลินรู้สึกว่าตนเองนั้นแก่ขึ้นอีกสิบปี ผมสีดอกเลาของเขาหลุดลุ่ย สภาพของเขาในตอนนี้ไม่ต่างจากคนสิ้นเนื้อประดาตัว ในขณะที่กำลังคิดหาหนทางรอดอยู่นั้น จึงไม่ทันได้สังเกตถึงการมาของใครคนหนึ่ง ซ่งกั๋วกงพาทหารหลวงเข้ามาก่อนจะมีคำสั่งให้ควบคุมตัวคนภายในจวนทั้งหมดเอาไว้ และยึดทรัพย์สินและของมีค่าทั้งหมดเข้าท้องพระคลัง

เจ็ดวันก่อนวันสมรสขององค์หญิงซินเยว่เล่อสินสอดราวหนึ่งร้อยแปดหาบถูกส่งมายังตำหนักของหญิงสาวตั้งแต่เช้าตรู่ โดยมีลู่กงกงและลี่หมัวมัวให้การต้อนรับและตรวจนับสินสอดอย่างขยันขันแข็ง ส่วนซินเยว่เหมยนั้นก็ล้วนยุ่งวุ่นวายอยู่กับการจัดการสถานที่ ในตอนนี้ตำหนักแสงจันทร์พันดาวของพวกนางถูกเนรมิตออกมาราวกับสรวงสวรรค์ก็มิปาน ทั่วทั้งบริเวณเต็มไปด้วยบุปผานานาพรรณที่ส่งกลิ่นหอมคละคลุ้งไปทั่วด้วยฝีมือของน้องสาวสุดที่รักของนาง ซินเยว่เล่อเองที่ยังคงสับสนอยู่แต่ก็รู้สึกดีไม่น้อยที่ทุกคนต่างให้ความใส่ใจนางยิ่งนัก ก่อนจะเดินเข้าไปหาน้องสาว"หลังจากที่ข้าแต่งออกไปแล้ว ก็คงเหลือเพียงแค่เจ้า แล้วเจ้าเองมีคนที่ถูกใจบ้างแล้วหรือไม่""พี่หญิงอย่าได้กังวล ข้ายังอยากจะอยู่กับเสด็จพ่อและเสด็จแม่และพี่ใหญ่ไปสักพัก ยังมิรีบเจ้าค่ะ""เช่นนั้นก็ดีแล้ว แต่หากว่าพี่ต้องกลับจี๋หนาน เจ้าอยู่ที่นี่พี่จะให้ลี่ หมัวมัวและลู่กงกงอยู่กับเจ้าที่นี่ ไม่ต้องตามพี่กลับไป""ได้อย่างไรกัน ท่านเดินทางจากบ้านจากเมืองไปอยู่ในที่ห่างไกลถึงเพียงนั้น น้องมิอาจรั้งตัวลี่หมัวมัวและลู่กงกงไว้ได้"

เจ้าบ่าวเจ้าสาวใช้ชีวิตภายใต้หลังคาเรือนเดียวกันเพียงสามวัน ก็ถึงเวลาที่ทั้งคู่จะต้องบอกลาเมืองหลวงเสียแล้ว คนในครอบครัวของซินเยว่เล่อ ไม่ว่าจะเป็นฝ่าบาท เสด็จแม่มู่หรงหวงกุ้ยเฟย เสด็จพี่และอาเหมย ในวันนี้พวกเขาต่างพร้อมใจกันแต่งกายในชุดธรรมดาเพื่อออกจากวังมาส่งซินเยว่เล่อออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ เป็นมู่หรงอันหลิวที่เดินเข้าไปโอบกอดหญิงสาวที่นางรักไม่ต่างจากบุตรสาวแท้ๆ ของนางด้วยความรักเต็มหัวใจ"อาเล่อ เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี แม่ให้พ่อครัวหลวงเตรียมอาหารให้เจ้าหลายอย่าง เอาไว้ให้เจ้าทานระหว่างที่ต้องเดินทาง ลูกแม่... แม่""ขอบพระทัยเสด็จแม่มากเพคะ ถึงลูกจะไม่อยู่แล้ว แต่เสด็จแม่ยังมีอาเหมย ลูกขอฝากน้องด้วยเพคะ""ไม่ต้องห่วง เจ้าไม่ต้องห่วง แม่จะดูแลอาเหมยเป็นอย่างดี" มู่หรงอันหลิวหลั่งน้ำตาไม่หยุด นางได้ใช้เวลาร่วมกับบุตรสาวน้อยเหลือเกิน จากเด็กน้อยทารกเติบโตเป็นสาวสะพรั่งและออกเรือน ความรู้สึกนางเองไม่เคยเปลี่ยน ในสายตาของนางหญิงสาวยังคงเป็นพระธิดาตัวน้อยๆ ของนางอยู่เสมอ มือเรียวเอื้อมไปลูบใบหน้าขาวนวลของบุตรสาว แล้วลูบเบาๆ อย่างรักใคร่ &nbs