All Chapters of รักนี้เร็วโคตรๆ: Chapter 11 - Chapter 20

ควันบุหรี่ถูกพ่นออกไปกับสายลมเอื่อย ๆ หอบควันสีหม่นให้ลอยสลายไปกับอากาศ นิ้วยาวขยับคอเสื้อปกปิดแผ่นผ้าก๊อซสีขาวที่แปะทับรอยรักบนซอกคอโผล่พ้นปกเสื้อยืดสีเข้มออกมาเป็นการเมาที่เหี้ยที่สุดในชีวิตช่างแม่งเหอะคิดซะว่าให้ทานหมา...หมาหัวโล้น​"พี่บิ๊กไบค์คอไปโดนอะไรมาแปะผ้าก๊อซซะหนาเชียว~" ไบค์ทักขึ้นพลางละสายตาสอดรู้ลอดซี่ล้อรถมอเตอร์ไซค์ที่กำลังเช็กอยู่ข้าง ๆ​บิ๊กปัดมวนบุหรี่ทิ้งลงพื้น ใช้ปลายรองเท้าผ้าใบเหยียบขยี้จนแหลกละเอียดดับสนิท "โดนทิ่ม..โดนเหล็กทิ่ม รีบไปส่งของกันเถอะเดี๋ยวพ่อจะโกรธกูเพลียๆ อยากกลับมานอน"​น้ำเสียงตัดบทห้วนดุดันปัดความรำคาญ แฝดน้องเห็นหน้าตายและแววตาดุจัดของพี่ชายก็ยอมหุบปากฉับ บิ๊กไม่รอช้า ขยับตัวกระโดดขึ้นคร่อมเบาะมอเตอร์ไซค์คันเก่ง มือเรียวเอื้อมไปเปิดกุญแจแล้วกดปุ่มสตาร์ต ก่อนจะตวัดข้อมือบิดคันเร่งเทสเครื่องหนัก ๆ จนเสียงท่อไอเสียแผดคำรามก้องไปทั่วทั้งอู่ ลูกสูบขยับรัวลั่นสะเทือนขึ้นมาถึงฝ่ามือ แฝดพี่ดึงหมวกกันน็อกเต็มใบขึ้นมาสวม เสียงล็อกสายรัดคางดังคลิก กระจกหน้าหมวกสีชาถูกดึงลงมาปิดบังใบหน้าหล่อร้าย เหลือเพียงนัยน์ตาเรียวรีคมกริบที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่

คนหน้านิ่งโน้มใบหน้าคมคายลงมา บดเบียดริมฝีปากเข้าหากลีบปากบางของบิ๊กอย่างหิวกระหาย ลิ้นหนาร้อนผ่าวแทรกผ่านรอยแยกเข้าไปควานหาความหวานลึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า รสสัมผัสที่แลกเปลี่ยนกันมีทั้งความคาวหวานและแรงปรารถนาที่พุ่งพล่านจนบิ๊กต้องเผลอจิกมือลงบนแผ่นหลังของอีกฝ่ายเพื่อประคองสติ เสียงจูบดังสลับกับเสียงครางประท้วงในลำคอ บิ๊กถูกต้อนให้จนมุมด้วยจังหวะบดจูบที่เปลี่ยนจากรุนแรงกลายเป็นความนัวเนียที่จาบจ้วง ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวรัดรึงหยอกล้อกับลิ้นของเขาจนน้ำใสไหลซึมออกมาตามมุมปาก ลมหายใจที่หอบกระชั้นประสานกันจนแทบแยกไม่ออก ก่อนที่คนหน้านิ่งจะผละออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อสูดลมหายใจ แล้วจึงกดริมฝีปากลงมาดูดกลืนกลีบปากของบิ๊กอีกครั้งอย่างรุนแรงจนบวมเจ่อ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาขบเม้มซอกคอเพื่อระบายความคลั่งไคล้​เมื่อเห็นว่าบิ๊กเริ่มสั่นสะท้านไปทั้งร่างจากรสสัมผัส คนหน้านิ่งจึงจับแกนกายใหญ่ขนาดยาวร้อนระอุที่แข็งขึงจนเส้นเลือดปูดโปน จ่อควับเข้าหาช่องทางอุ่นเยิ้มที่ชุ่มช่ำจากการถูกเรียวลิ้นเบิกทางไว้เมื่อครู่​เพลิงราคะไม่ปล่อยให้ช่องทางรักตึงแน่นได้พักหายใจ ดุ้นใหญ่กดสะโพกสอยคารูรักถ่างอ้าตรึงร่างโปร่งไว้กับขอ

​ความร้อนระอุจากบทเพลงราคะมาราธอนตลอดค่ำคืนที่ผ่านมายังคงอบอวลเข้มข้น กลบกระแสลมจากเครื่องปรับอากาศที่กำลังเป่าลมเย็นฉ่ำให้จางหายไป ภายในห้องนอนกว้างของคอนโดหรูเต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวหวานของน้ำรักที่แห้งกรังผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศประจำห้อง ​ภายใต้ผืนผ้าห่มนวมผืนหนาสีเทาเข้ม มีร่างเปลือยเปล่าของหมาดำจอมดุคนพี่นอนจมจ่อมหลับปุ๋ยอยู่ด้วยความเพลียจัด สภาพร่างกายงอตัวซุกซ่อนอยู่ตามซอกหลืบของผ้าปูที่นอนที่ยับย่นหลุดลุ่ยจากแรงกระแทกกระทั้นเมื่อคืน ​แกร๊บ... ​"คุณ บ่ายแล้ว... ลุกกินข้าว" ​เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก้าวเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของโจ๊กร้อน ๆ คนหน้านิ่งร่างใหญ่ไร้อาภรบนเรือนกายตึงแน่น วางถ้วยอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเบามือ ทว่ายามที่เขาหย่อนสะโพกสอบแทรกตัวลงนั่งบนขอบเตียง ฟูกหนานุ่มเกรดพรีเมียมกลับยุบฮวบลงไปแถบหนึ่งตามน้ำหนักตัวมหาศาล ​แผงอกกว้างและมัดกล้ามท้องแน่นหนั่นที่โผล่พ้นขอบกางเกงนอน บัดนี้เต็มไปด้วยรอยอารยธรรมความอัดอั้นที่ทั้งคู่ระเบิดอารมณ์ใส่กันอย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่าจับคู่ฤดูผสมพันธุ์ มีทั้งรอยเล็บข่วนสีแดงเถือกยาวลากลึกตามแผ่นหลังหนาและลามมาถึงหน

​น้ำเสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทและสำเนียงอันเป็นเอกลักษณ์นั้นทำให้บิ๊กชะงักเยือกไปทั้งร่าง แววตาดุดันวับโรจน์ขึ้นมาทันที​"ฮายาโตะ!" บิ๊กเค้นเสียงลอดไรฟัน ชื่อของคู่อริตัวร้ายของรัน ผู้เป็นคู่ปรับตลอดกาลบนสนามแข่งรถที่ขับเคี่ยวกันมาดุเดือด... และเป็นคนที่แอบมีความสัมพันธ์สวาทลึกซึ้งอยู่กับไบค์น้องชายของเขา​"มึงเอาโทรศัพท์น้องกูมาได้ยังไง? น้องกูอยู่ที่ไหน!"​[ "ใจเย็นก่อนดิ๊มึงแม่งหมาบ้าชัดๆ กูไม่รู้ว่าไบค์อยู่ไหนแต่ เมื่อคืนมันหนีตำรวจมานอนกับกู...แต่มันรีบกลับบอกว่ามึงจะรอแล้วตอนที่มันออกจากที่นี่ไปดันหยิบมือถือผิดเครื่อง มันเอาเครื่องของกูติดมือไป ส่วนมือถือของมันอยู่กับกู" ]ฮายาโตะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความเคร่งเครียด บิ๊กขมวดคิ้วแน่น อาการปวดหัวพุ่งพล่านราวกับจะระเบิด​[ "กูว่าตอนนี้ไบค์กำลังอยู่ในอันตรายมือถือน้องมึงที่อยู่กับกูมันล็อกรหัสไว้ มึงรู้ใช่ไหมว่ารหัสมันคืออะไร" ] ฮายาโตะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “…เออ”[มาที่สนามแข่งของกู ปลดล็อกมือถือเครื่องนี้เราต้องรู้ให้ได้ว่ามันคุยอะไรกับใคร ไม่งั้นน้องมึงไม่รอดแน่!" ]ติ๊ด…​เสียงล้อรถบิ๊กไบค์คันใหญ่บดเบียดเข้ากับลาน

​กลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นสะอาดของเครื่องปรับอากาศเป็นสิ่งแรกที่เรียกสติของบิ๊กให้คืนกลับมา เปลือกตาเรียวรีปรือขึ้นอย่างทุลักทุเล พิษไข้ที่เคยแผดเผาร่างกายจนหมดสติทุเลาลงอย่างรวดเร็วเพราะห่วงน้องชาย ​อึ้ก.. ​ทันทีที่ขยับกาย ความเจ็บแปลบจากช่วงล่างและหน้าท้องน้อยยังคงแล่นริ้วจนต้องนิ่วหน้า ทว่ามันไม่ได้ทรมานเจียนตายเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว เพราะเนื้อตัวของเขาถูกเช็ดทำความสะอาดและใส่ยาให้อย่างดี ​บิ๊กหันมองไปรอบห้องพักฟื้นพิเศษในโรงพยาบาล สายตาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่กำยำที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง ใบหน้าคมคายกับผมทรงหัวเกรียนและแว่นกรอบเหลี่ยมยังคงนิ่งสนิทดูไร้ความรู้สึกไม่เปลี่ยน ทว่าในมือหนากลับกำลังบิดผ้าขนหนูอุ่น ๆ เตรียมจะเช็ดตัวให้ สายตาหลังเลนส์แว่นที่เคยเยือกเย็นบัดนี้อ่อนลง และในแววตาที่เคยแข็งกร้าวก็คล้ายจะอุ่นขึ้นมา... นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นท่าทีเช่นนี้ ​"นอนนาน~" ​น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยหยอกล้อสั้น ๆ ตามนิสัยคนพูดน้อย ทว่าฝ่ามือแกร่งที่เอื้อมมาแตะหน้าผากวัดไข้กลับอบอุ่นและอ่อนโยนจนบิ๊กหน้าร้อนวาบ ​"น้องกูอยู่ไหน..." เสียงแหบพร่าถามถึงสายเลือดเพียงคนเดียวทันที ​"อยู่ห้อง