Todos los capítulos de ระหว่างที่เราหายไป: Capítulo 21 - Capítulo 30

นาฬิกาดิจิทัลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์บอกเวลาตีหนึ่งสิบห้านาทีห้องพักขนาดสามสิบตารางเมตรของปลายยังคงคับแคบเหมือนเดิม แต่คืนนี้ มวลอากาศภายในห้องไม่ได้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการแข่งขันหรือการสาดอีโก้ใส่กันเหมือนตอนที่พวกเขามานั่งตัดต่องานกันครั้งแรก มันมีความเงียบสงบแปลกๆ ลอยอวลอยู่ เป็นความเงียบของคนที่เพิ่งเดินผ่านพายุแห่งความละอายใจ แล้วตัดสินใจจับมือกันเพื่อทำในสิ่งที่โง่เขลาที่สุดในชีวิตการทำงานบิวเพิ่งมาถึงเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขาทิ้งกระเป๋าเป้ใบยักษ์ไว้ที่หน้าประตู แล้วตรงดิ่งมานั่งลงหน้าจอแมคบุ๊กโปรโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงต้นในสภาพเสื้อยืดคอย้วยตัวเดิม นั่งกอดเข่าพิงผนังห้อง แววตาของเขาไม่ได้เลื่อนลอยเพราะฤทธิ์ยาคลายเครียดอีกต่อไป มันกลับมามีประกายของความดื้อรั้นแบบเดียวกับตอนที่เขายังเป็นนักศึกษาหัวขบถ ส่วนแพร... ผู้บริหารหญิงที่เพิ่งปฏิเสธการไปฉลองดีลสิบล้าน นั่งพับเพียบอยู่บนพื้นกระเบื้องยาง บนตักมีแท็บเล็ตที่เปิดหน้าต่างเบราว์เซอร์สีดำทึบ“ถ้าเราแฮ็กเข้าไปเปลี่ยนไฟล์ในเพจหลักของคุณสมภพ... เราจะติดคุกกันหมดนะ” แพรเปิดประเด็นขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอสวมวิญญาณนักธุรกิจที่มองเห็นคว

กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นนมสดร้อนๆ ลอยอบอวลอยู่ภายในร้านกาแฟสไตล์มินิมอลใต้ตึกออฟฟิศของต้น เสียงเครื่องบดเมล็ดกาแฟทำงานดังครืดคราดสลับกับเสียงไอน้ำจากก้านสตรีมนม เป็นซาวนด์แทร็กประจำวันที่ดังซ้ำไปซ้ำมาตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า‘โอม’ บาริสต้าหนุ่มวัยยี่สิบแปดปี สวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้มทับเสื้อยืดสีดำ เขากำลังใช้แทมเปอร์ (Tamper) กดอัดผงกาแฟลงในก้านชงอย่างทะมัดทะแมงและแม่นยำ น้ำหนักมือที่กดลงไปนั้นพอดีเป๊ะ เป็นความชำนาญที่เกิดจากการทำซ้ำๆ มานับหมื่นแก้วตลอดสามปีที่ผ่านมาโอมหมุนก้านชงเข้ากับหัวกรุ๊ปของเครื่องเอสเปรสโซ กดปุ่มให้น้ำร้อนไหลผ่าน กลิ่นหอมกรุ่นระเหยขึ้นมาปะทะจมูก แต่สำหรับโอม... กลิ่นพวกนี้มันตายด้านไปจากระบบรับรู้ของเขาตั้งนานแล้วเขาเลื่อนสายตามองออกไปนอกกระจกร้าน เห็นกลุ่มนักเรียนมัธยมปลายสามคนกำลังเดินหัวเราะร่า สะพายกระเป๋ากีตาร์และถือไม้กลองเดินมุ่งหน้าไปทางห้องซ้อมดนตรีปากซอย แววตาของเด็กพวกนั้นเต็มไปด้วยประกายของความหวัง ประกายของคนที่เชื่อว่าวันหนึ่งพวกเขาจะได้ยืนอยู่บนเวทีใหญ่ มีแสงไฟสาดส่อง และมีคนนับพันร้องเพลงตามโอมเคยมองโลกด้วยแววตาแบบนั้น... เมื่อห้าปีก่อน

สิบสี่วัน...คือระยะเวลาที่ปลายใช้ชีวิตราวกับเป็นเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหม่ของร้านกาแฟมินิมอลใต้ตึกออฟฟิศแห่งนี้ทุกๆ วันเวลาบ่ายสองโมงตรง ก็อปปี้ไรเตอร์หนุ่มในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ตัวเก่ง จะผลักประตูกระจกเข้ามา สั่งอเมริกาโน่เย็นหนึ่งแก้ว จ่ายเงิน แล้วเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะไม้เข้ามุมตัวเดิม เขาไม่เคยชวนโอมคุยเรื่องดนตรีอีก ไม่เคยถามไถ่เรื่องส่วนตัว ไม่เคยทำตัวเกะกะ เขาเพียงแค่กางสมุดโน้ตปกอ่อนออก ขีดเขียนพล็อตนิยายไซไฟที่ค้างคามาหลายปีสลับกับการนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างและทุกครั้งที่โอมปรายตามองมา ปลายก็จะเพียงแค่พยักหน้าให้เบาๆ... เป็นการทักทายที่ปราศจากคำถาม ปราศจากการคุกคาม มีเพียงการ 'ดำรงอยู่' เพื่อบอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้หนีไปไหนสำหรับโอม ในช่วงสามสี่วันแรก การมีอยู่ของปลายสร้างความอึดอัดให้เขาจนแทบหายใจไม่ออก บาริสต้าหนุ่มระแวงว่าชายแปลกหน้าคนนี้จะเดินเข้ามาขุดคุ้ยบาดแผลของเขาเมื่อไหร่ แต่เมื่อเวลาผ่านไปครบสัปดาห์ ความระแวงนั้นก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความคุ้นชินโอมเริ่มจดจำได้ว่าปลายชอบกินอเมริกาโน่คั่วกลาง ไม่ใส่ไซรัปเลยแม้แต่หยดเดียว เขาเริ่มชินกับการมีผู้ชายหน้าตาอมทุกข์มาน

“คัต! ยอดเยี่ยมมากครับน้องคิน อารมณ์ความเหนื่อยล้าตอนพิงพวงมาลัยรถเมื่อกี้ดูแพงมากครับ!”เสียงผู้กำกับโฆษณาดังลั่นสเปซสตูดิโอขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ทีมงานกว่าสามสิบชีวิตกำลังง่วนอยู่กับการจัดไฟและเซ็ตกล้องสำหรับถ่ายทำแคมเปญ ‘หยุดพัก’ เคสที่สอง (เวอร์ชันบนดิน)ตรงกลางสตูดิโอมีรถ EV สีเทาด้านคันเดิมจอดอยู่ แต่บรรยากาศรอบๆ แตกต่างจากการถ่ายทำของเตยอย่างสิ้นเชิง มันถูกล้อมรอบด้วยไฟคิโนโฟลว์ (Kino Flo) แผงใหญ่ แผ่นรีเฟล็กซ์สีทอง และพัดลมตัวยักษ์ที่คอยเป่าผมของ ‘คิน’... ยูทูบเบอร์หนุ่มสายท่องเที่ยวที่มีผู้ติดตามกว่าห้าล้านคน ให้ปลิวไสวอย่างมีสไตล์คินก้าวลงจากรถ EV พร้อมกับรอยยิ้มกว้างขวาง รับผ้าเย็นจากผู้จัดการส่วนตัวมาซับหน้า เขาไม่ได้ดูเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด ผิวพรรณของเขาเปล่งปลั่งจากการฉีดวิตามิน และเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่เขาสวมก็ดูไร้ที่ติต้นและแพรยืนมองภาพนั้นอยู่หลังจอมอนิเตอร์ของลูกค้า“เพอร์เฟกต์มากครับคุณแพร คุณต้น...” คุณสมภพที่วันนี้สละเวลามาดูการถ่ายทำด้วยตัวเอง เอ่ยชมด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ “การเลือกใช้อินฟลูเอนเซอร์ระดับท็อปแบบนี้แหละ คือสิ่งที่แบรนด์เราต้องการ คอนเซปต์ ‘ทำงานหนักจนเหน

ค่ำคืนวันศุกร์ในซอยลึกย่านเอกมัยยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของหยาดฝนที่เพิ่งซาเม็ดไปได้ไม่นาน ทิ้งไว้เพียงความชื้นแฉะบนพื้นผิวถนนคอนกรีตและไอหมอกจางๆ ที่ลอยตัดกับแสงไฟหน้ารถยนต์ ร้านคราฟต์เบียร์สไตล์สปีคอีซี่ (Speakeasy) ตั้งอยู่เยื้องกับผับชื่อดัง มันไม่มีป้ายชื่อร้านเด่นชัด มีเพียงประตูกระจกนิรภัยสีดำทึบมืดสนิทบานยักษ์ที่ทำหน้าที่ตัดขาดโลกภายนอกอันอึกทึกครึกโครม ออกจากความเงียบสงบอันหรูหราดูลึกลับเบื้องหลังเมื่อผลักประตูไม้โอ๊กเนื้อหนาเข้าไป แสงไฟนีออนดวงจิ๋วสีส้มสลัวระยิบระยับใต้ฝ้าเพดานสีดำสนิท แทบจะไม่ช่วยส่องสว่างให้เห็นใบหน้าของผู้คนในร้านเลยแม้แต่น้อย กลิ่นอายของข้าวมอลต์คั่ว ควันไอของฮอปส์สด และกลิ่นเนื้อไม้โอ๊กเก่าแก่ ลอยอบอวลปะปนไปกับกลิ่นน้ำหอมของเหล่านักธุรกิจและเซเลบริตี้ที่มาจับจองพื้นที่มุมส่วนตัว เสียงเพลงอินดี้ร็อกยุค 90 เปิดคลอเบาๆ ในระดับความดังที่พอดีกับการเปิดโอกาสให้ผู้คนได้กระซิบกระซาบเรื่องราวความลับทางธุรกิจโดยไม่ให้โต๊ะข้างๆ ได้ยินกลุ่ม ‘สี่ทิศ’ และเตย เดินเรียงแถวเข้ามาภายในร้านด้วยฝีเท้าที่เชื่องช้าและระแวดระวัง ร่างกายของพวกเขาแต่ละคนยังคงมีร่องรอยความเหนื