All Chapters of ระหว่างที่เราหายไป: Chapter 11 - Chapter 16

แสงแดดตอนสิบเอ็ดโมงเช้าของกรุงเทพมหานคร เปล่งอานุภาพการทำลายล้างราวกับจะหลอมละลายทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ บริเวณป้ายรถเมล์เก่าๆ ใต้สถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสย่านชานเมือง ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นการเดินทางไปทำงานของ ‘เตย’ ในทุกๆ เช้า วันนี้มันถูกเนรมิตให้กลายเป็นโลเคชันถ่ายทำสารคดี ‘Safe Zone’ อย่างเป็นทางการ แต่ถ้าใครเดินผ่านไปมาและมองเข้ามาที่กองถ่ายนี้ คงไม่มีใครเชื่อว่านี่คือโปรเจกต์มูลค่าสิบห้าล้านบาทจากบริษัทรถยนต์ยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่น “ไอ้ต้น! มึงกางร่มให้มันดีๆ หน่อยดิวะ แดดแม่งส่องทะลุมาโดนหัวกูเนี่ย!” เสียงโวยวายของปลายดังขึ้น ก็อปปี้ไรเตอร์หนุ่มอยู่ในสภาพเสื้อยืดชุ่มเหงื่อ มือทั้งสองข้างพยายามกางแผ่นรีเฟล็กซ์ (แผ่นสะท้อนแสง) สีเงินราคาถูกที่เพิ่งไปซื้อมาจากร้านขายกล้องเมื่อเช้า เพื่อสะท้อนแสงแดดลบเงาใต้ตาให้กับเตยที่นั่งอยู่บนม้านั่งป้ายรถเมล์ “มึงก็ขยับตัวตามร่มดิวะ กูถือจนกล้ามแขนจะขึ้นอยู่แล้วเนี่ย!” ต้นเถียงกลับ ECDผู้เคยนั่งเซ็นเอกสารในห้องแอร์เย็นฉ่ำ บัดนี้ต้องมารับหน้าที่เป็น ‘เด็กกางร่ม’ และแบกขาตั้งกล้องจนสูทตัวเก่งเปื้อนฝุ่นเป็นคราบขาว “กูไม่เคยกางร่มให้ใครเลยนะเว้ย ปกติม

เสียงเครื่องยนต์ดีเซลของรถเมล์ปรับอากาศรุ่นเก่า ครางกระหึ่มสลับกับเสียงเบรกที่ดังกึกกักทุกครั้งที่รถขยับตัวไปข้างหน้าทีละคืบ กลิ่นควันท่อไอเสียผสมกับกลิ่นเหงื่อของผู้โดยสารที่เบียดเสียดกันสร้างบรรยากาศที่ทั้งอึดอัดและคุ้นชินเตยนั่งอยู่ริมหน้าต่างฝั่งซ้ายของรถเมล์ แสงแดดบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านกระจกที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่น อาบย้อมเสี้ยวหน้าของเด็กสาววัยยี่สิบห้าให้กลายเป็นสีส้มหม่นๆถัดไปสองที่นั่ง ‘บิว’ ยืนโหนราวรถเมล์ด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาประคองกล้อง DSLR ที่ติดไมค์ช็อตกัน (Shotgun Mic) ตัวเล็กๆ หันเลนส์โฟกัสไปที่ใบหน้าของเตย เขาไม่ได้สั่งให้เธอทำท่าทางเศร้า ไม่ได้บรีฟบทพูด เขาแค่ปล่อยให้กล้องทำงานของมัน บันทึกความเงียบของหญิงสาวท่ามกลางความอึกทึกของเมืองหลวง“ตอนที่เห็นซองขาวบนโต๊ะพี่ต้น... เตยคิดอะไรอยู่เหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของบิวถามลอดผ่านเสียงเครื่องยนต์ มันเป็นคำถามที่ราบเรียบ เหมือนพี่ชายชวนน้องสาวคุยเรื่องดินฟ้าอากาศเตยไม่ได้หันมามองกล้อง เธอยังคงทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูรถมอเตอร์ไซค์ที่พยายามแทรกตัวผ่านช่องว่างแคบๆ ระหว่างรถยนต์“เตยไม่ได้โกรธพี่ต้นเลยนะคะ... ไม่โกรธบริษัทด้

ห้องพักของปลายในคอนโดมิเนียมย่านชานเมือง ไม่เคยถูกออกแบบมาให้รองรับสิ่งมีชีวิตพร้อมกันถึงห้าคนคอมเพรสเซอร์แอร์รุ่นเก่าอายุเกือบสิบปีที่ระเบียง ส่งเสียงครางหึ่งๆ ประท้วงการทำงานหนัก ขณะที่พยายามพ่นความเย็นอันน้อยนิดเข้ามาต่อสู้กับอุณหภูมิความร้อนจากทั้งอากาศภายนอก และความร้อนจากซีพียูของเครื่องแมคบุ๊กโปรที่กำลังเรนเดอร์ไฟล์วิดีโอสภาพห้องขนาดสามสิบตารางเมตรเต็มไปด้วยความโกลาหลแบบฉบับชายโสด กองหนังสือการตลาดและนิยายไซไฟถูกดันไปสุมรวมกันมุมหนึ่งเพื่อเคลียร์พื้นที่ โต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ยถูกกางออกกลางห้อง มีชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่กินหมดแล้ววางซ้อนกันอยู่ แก้วกาแฟพลาสติกหยดน้ำเกาะพราว และสายไฟระโยงระยางพันกันยุ่งเหยิงราวกับรังแมงมุม“ไอ้ปลาย... มึงไม่ได้ถูห้องมาตั้งแต่ยุคเรเนสซองส์เลยใช่ไหมวะเนี่ย”ต้นบ่นพึมพำขณะพยายามขยับตัวบนพื้นกระเบื้องยางที่เหนียวหนึบ อดีต ECD ผู้คุ้นเคยกับเก้าอี้ผู้บริหารระดับเฮอร์แมนมิลเลอร์ (Herman Miller) ตอนนี้ต้องมานั่งขัดสมาธิหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาสวมเสื้อยืดสีดำย้วยๆ ที่ขอยืมมาจากตู้เสื้อผ้าของปลาย เพราะสูทตัวเก่งเปื้อนฝุ่นจากการออกกองเมื่อวานจ