Semua Bab ระหว่างที่เราหายไป: Bab 31 - Bab 40

เวลาสี่ทุ่มตรง... กรุงเทพมหานครยังคงเปล่งแสงสีส้มอมเหลืองจากไฟถนนและป้ายบิลบอร์ดขนาดยักษ์ที่สว่างไสวราวกับเมืองที่ไม่เคยหลับใหล ทว่าบนลานจอดรถชั้นดาดฟ้าของอาคารสำนักงานใหญ่ ‘โกลบอลวิชัน’ เอเจนซี่โฆษณาระดับท็อปของประเทศ กลับถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดและกระแสลมเย็นเยียบที่พัดกรรโชกมาเป็นระลอกที่นี่สูงพอที่จะมองเห็นเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพฯ ที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าเบียดเสียดกัน แต่ก็สูงเกินกว่าจะได้ยินเสียงจอแจของชีวิตผู้คนเบื้องล่าง มันคือจุดสูงสุดที่เงียบเหงาและอ้างว้างที่สุดกลุ่มสี่ทิศและเตยเดินทางมาถึงตามนัดหมาย บิวจัดการตั้งขาตั้งกล้องและประกอบเลนส์ด้วยความรวดเร็วและเงียบเชียบ แสงสว่างเดียวที่พวกเขาใช้คือไฟ LED แผงเล็กๆ ที่ปรับอุณหภูมิสีให้ดูหม่นหมองและเย็นชา ส่องสะท้อนเข้ากับกำแพงคอนกรีตเปลือยด้านหลังเพื่อสร้างเงาตกกระทบ ต้นยืนกอดอกพิงฝากระโปรงรถตู้ของออฟฟิศ แพรและเตยนั่งกอดเข่าอยู่บนแท่งปูนกั้นขอบดาดฟ้า ส่วนปลาย... นั่งอยู่บนเก้าอี้แคมป์ปิ้งตัวเล็กตรงหลังกล้อง สายตาของเขาทอดมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้าอย่างสงบนิ่งเสียงประตูหนีไฟเหล็กบานหนักถูกผลักออกดังฝืดเคือง ทำลายความเงียบของค

ห้องประชุมบอร์ดบริหารบนชั้น 40 ของบริษัทรถยนต์ EV ยักษ์ใหญ่ เย็นเฉียบจนแทบจะแช่แข็งทุกสิ่งมีชีวิตในนั้นโต๊ะไม้โอ๊กรูปวงรีตัวยาวถูกจับจองด้วยผู้บริหารระดับสูงในชุดสูทสีเข้มกว่าสิบชีวิต ที่หัวโต๊ะคือคุณสมภพ ผู้กุมชะตากรรมของงบประมาณการตลาดทั้งหมด ส่วนที่ปลายโต๊ะ... กลุ่มสี่ทิศยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่วันนี้คือวันไฟนอลพรีเซนต์ (Final Presentation) แคมเปญ ‘หยุดพัก’ โปรเจกต์ CSR มูลค่าสิบห้าล้านบาทแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุไฟล์วิดีโอของ ‘น้องคิน’ ยูทูบเบอร์หนุ่มชื่อดังที่ถูกถ่ายทำอย่างหรูหราอลังการ เสียบรออยู่ที่พอร์ต USB ของแล็ปท็อป เพียงแค่ต้นกดปุ่มสเปซบาร์บนคีย์บอร์ด แคมเปญจอมปลอมที่รับประกันความพอใจของบอร์ดบริหารก็จะถูกฉายออกไป พวกเขาจะได้รับเช็คเงินสด และสตาร์ทอัพของแพรก็จะรอดพ้นจากการล้มละลายต้นสูดลมหายใจเข้าลึก เขามองหน้าแพร บิว และปลายเมื่อคืนนี้... หลังจากที่เพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ ได้ช่วยปลดแอกความทุกข์ของวิกเตอร์จนสำเร็จ พวกเขาทั้งสี่คนได้มานั่งจับเข่าคุยกัน‘พวกนายแน่ใจนะ...’ แพรได้ถามขึ้นในวงสนทนาเมื่อคืน ‘ถ้าเราทำแบบนี้... โอกาสที่เราจะโดนเตะออกจากห้องปร

“จะบ้าเหรอปลาย... คนคอมเมนต์เพจเราตั้งหลายร้อยคน จะให้แพรไปงมหาคนๆ เดียวที่ใช้ชื่อโปรไฟล์ว่าผีเนี่ยนะ กฎหมาย PDPA (พ.ร.บ. คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล) ก็ค้ำคออยู่ ไปแฮ็กไอพีแอดเดรสเขาไม่ได้หรอกนะ แพรเป็นบริษัททำสื่อ ไม่ใช่หน่วยสืบราชการลับ!”แพรโวยวายเสียงดังลั่นออฟฟิศของต้น ในขณะที่มือก็กำลังพิมพ์รัวลงบนคีย์บอร์ดแมคบุ๊กอย่างขะมักเขม้น แว่นตากรองแสงสีฟ้าของ CEO สาวสะท้อนภาพบรรทัดโค้ดและกราฟข้อมูล (Data Visualization) ที่สลับซับซ้อน“เราไม่ได้บอกให้แพรไปแฮ็กข้อมูลส่วนตัวเขา” ปลายนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟา มือถือแก้วกาแฟดำ “แค่ให้แพรใช้ ‘เครื่องมือ’ วิเคราะห์พฤติกรรม (Behavioral Analysis) ของแอคเคานต์นี้ดู... ภาษาที่เขาพิมพ์ เวลาที่เขากดส่ง แพรบอกเองไม่ใช่เหรอว่า Data Analytics มันบอกตัวตนคนได้แม่นกว่าหมอดูเสียอีก”แพรจิ๊ปากอย่างขัดใจ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งที่ปลายพูดคือความจริงในโลกบนดิน แพรคือผู้เชี่ยวชาญด้านการแกะรอยผู้บริโภคเพื่อยิงแอดโฆษณา เธอคุ้นเคยกับการเปลี่ยนพฤติกรรมมนุษย์ให้กลายเป็นตัวเลข วันนี้เธอแค่ต้องใช้ทักษะเดียวกันเพื่อตามหา ‘คนพังๆ’ หนึ่งคน“โอเค... แพรใช้โปรแกรม Social Listen

สามวันผ่านไปนับตั้งแต่มื้อเช้าที่ร้านโจ๊กริมทาง กานต์ยังคงใช้ชีวิตอยู่ในลูปเดิมๆ ตื่นตอนสี่ทุ่ม อาบน้ำ แต่งตัว ฝ่าความมืดไปนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ออฟฟิศ ลบขยะของโลกออนไลน์ แล้วกลับมานอนตอนพระอาทิตย์ขึ้น ทุกอย่างยังคงดำเนินไปเหมือนฟันเฟืองที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป... คือนามบัตรสีดำยับๆ ที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะคอมพิวเตอร์ในห้องพักของเขา เวลาตีสอง... วันหยุดพักผ่อนของกานต์ ห้องเช่าขนาดยี่สิบตารางเมตรถูกปิดทับด้วยผ้าม่านทึบแสง สองชั้น เพื่อป้องกันไม่ให้แสงแดดในเวลากลางวันเล็ดลอดเข้ามารบกวนการนอน แต่ในเวลานี้ที่เป็นกลางคืน ห้องทั้งห้องกลับมืดสนิทราวกับถ้ำลึก มีเพียงแสงสีฟ้าอมเทาจากหน้าจอมอนิเตอร์ที่กานต์เปิดทิ้งไว้ สาดสะท้อนให้เห็นสภาพห้องที่รกเรื้อไปด้วยกล่องข้าวสะดวกซื้อและกระป๋องกาแฟเปล่า กานต์นั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งตัวเก่าที่หนังลอกหลุดลุ่ย เขามองนามบัตรใบนั้นสลับกับหน้าต่างแชตของเพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ คำพูดของปลายที่ริมถนนยังคงดังก้องอยู่ในหัว *‘ถ้าวันไหนมึงตื่นขึ้นมาตอนสี่ทุ่ม แล้วรู้สึกว่ามึงไม่อยากเป็นผีที่ไม่มีใครเห็นอีกต่อไปแล้ว...’*กานต์สูดล

“ถ้าพี่ปลายกังวลเรื่องโรคร้ายแรง รินขอแนะนำแผน ‘โกลด์ แคร์ พลัส’ ตัวนี้นะคะ...” รินเปิดแฟ้มนำเสนอขาย กางออกตรงหน้าปลาย นิ้วเรียวที่เคลือบเล็บเจลสีนู้ดชี้ไปตามกราฟิกรูปโล่และตัวเลขความคุ้มครองที่ถูกออกแบบมาอย่างสวยงาม น้ำเสียงของเธอใสแจ๋ว ฉะฉาน และเปี่ยมไปด้วยพลังงานบวกราวกับสคริปต์ที่ถูกฝึกซ้อมมาเป็นร้อยรอบ “แผนนี้ครอบคลุมโรคร้ายแรงถึงห้าสิบโรคเลยค่ะ รวมถึงมะเร็งทุกระยะ ถ้าตรวจเจอ บริษัทจะจ่ายเงินก้อนให้พี่ปลายทันทีหนึ่งล้านบาท เพื่อเอาไปใช้รักษาตัวหรือเป็นค่าใช้จ่ายในครอบครัว แถมยังมีค่าชดเชยรายวันกรณีแอดมิตด้วยนะคะ...” รินฉีกยิ้ม “ซื้อความอุ่นใจไว้เถอะค่ะพี่ เจ็บป่วยขึ้นมา เราจะได้ไม่ต้องเอาเงินเก็บทั้งชีวิตไปให้โรงพยาบาล”ปลายรับฟังเงียบๆ เขานั่งกอดอก สายตาไม่ได้มองที่โบรชัวร์สีสันสดใส แต่มองตรงเข้าไปในดวงตาของพนักงานขายสาว ที่แม้จะยิ้มกว้างแค่ไหน แต่ขอบตายังคงแดงช้ำและมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ลึกๆ ก็อปปี้ไรเตอร์วัยสามสิบสี่ปล่อยให้รินร่ายสคริปต์จนจบ ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวไปข้างหน้า “ฟังดูดีนะ...” ปลายพยักหน้าช้าๆ ทำน้ำเสียงให้ดูแหบพร่าและอมทุกข์ “บอกตรงๆ นะริน... พี่เพิ่