ระหว่างที่เราหายไป

แสงไฟนีออนสีส้มหม่นจากป้ายโฆษณาริมถนนสาทรสาดลอดผ่านบานกระจกของร้านกาแฟที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง กระทบลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้า “ปลาย” ชายหนุ่มวัย 34 ปี นั่งจ้องหน้าจอแมคบุ๊กที่เปิดโปรแกรมพิมพ์เอกสารค้างไว้ เคอร์เซอร์กะพริบเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับกำลังเยาะเย้ยความว่างเปล่าในหัวของเขา บนหน้าจอคือบรีฟงานจากแบรนด์อาหารเสริมคอลลาเจนที่ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่ไปกว่า ‘กินแล้วขาวใส มั่นใจสู้กล้อง’ มันคืองานชิ้นเล็กๆ ที่เอเจนซี่หน้าใหม่โยนมาให้ฟรีแลนซ์อย่างเขารับช่วงต่อ ปลายถอนหายใจลากยาว เขาเป็นก็อปปี้ไรเตอร์มาสิบปี เคยฝันถึงงานคราฟต์ที่ได้รางวัลคานส์ไลอ้อนส์ (Cannes Lions) ฝันถึงแคมเปญที่จะเปลี่ยนพฤติกรรมคนในสังคม แต่ความเป็นจริงในคืนนี้ เขากำลังพยายามคิดคำคล้องจองตื้นๆ เพื่อแลกกับค่าจ้างหมื่นห้าพันบาทที่ต้องรอเครดิตเทอมอีก 60 วัน ‘ยังไม่ถึงเวลาของเราหรอก... เดี๋ยวจังหวะมันก็มาเอง’ ปลายบอกตัวเองด้วยประโยคนี้ซ้ำๆ มาตั้งแต่ตอนอายุยี่สิบห้า จนตอนนี้ตัวเลขสามสิบสี่ขยับเข้ามากดทับบนบ่า เขาปลอบใจตัวเองด้วยคำว่า ‘อิสระ’ และ ‘การเป็นนายตัวเอง’ แต่นานวันเข้า เส้นแบ่งระหว่างความ

สามวันหลังจากการประชุมครั้งแรก ห้องกระจกของต้นกลายสภาพเป็นวอร์รูม (War Room) ที่เต็มไปด้วยกระดานไวท์บอร์ด โพสต์อิทหลากสี และแก้วกาแฟที่ถูกทิ้งไว้ข้ามคืน บรรยากาศในห้องตลบอบอวลไปด้วยความเครียดที่ถูกกดทับไว้ใต้รอยยิ้มบางๆ แบบมืออาชีพ แพรยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ เลเซอร์พอยเตอร์ในมือของเธอชี้ไปที่กราฟแสดงพฤติกรรมผู้บริโภค “จาก Data ที่แพลตฟอร์มเราเก็บมาตลอดหกเดือนหลังสุด” แพรเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงฉะฉาน มั่นใจแบบคนที่คุ้นเคยกับการพิตช์งานกับนักลงทุน “อินไซต์ของคนไทยวัยทำงานตอนต้นถึงกลาง สิ่งที่พวกเขาโหยหาที่สุดไม่ใช่ ‘การพักผ่อน’ แต่คือ ‘การได้รับการยอมรับ’ (Recognition) ตัวเลขชี้ชัดเลยว่า ยอดเอ็นเกจเมนต์ของคอนเทนต์ที่โชว์ความสำเร็จ ไม่ว่าจะเป็นการซื้อบ้าน ซื้อรถ หรือเลื่อนตำแหน่ง สูงกว่าคอนเทนต์สายฮีลใจถึงสามเท่า” แพรกดเปลี่ยนสไลด์ หน้าจอแสดงรูปภาพจำลองของป้ายโฆษณาที่ใช้ AI สร้างขึ้น เป็นภาพชายหนุ่มใส่สูทยืนพิงรถ EV คันหรู ท่ามกลางแสงไฟเมืองหลวง พร้อมสโลแกน ‘พุ่งทะยานสู่ความสำเร็จที่ใครก็ต้องมอง’ “นี่คือสิ่งที่คนส่วนใหญ่ต้องการ…ต้น” แพรหันไปทางเจ้าของห้อง “ภาพลักษณ์ที่บอกว่า ฉันรอดแล

เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้ารถยุโรปสีดำขลับดังประสานกับเสียงที่ปัดน้ำฝนซึ่งทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภายในห้องโดยสารที่เก็บเสียงได้อย่างสมบูรณ์แบบ แอร์คอนดิชันเนอร์ปรับอุณหภูมิไว้ที่ 22 องศาเซลเซียส น้ำหอมปรับอากาศกลิ่นไม้หอมซีดาร์วูดให้ความรู้สึกหรูหราและเงียบสงบ แต่มันไม่อาจดับความร้อนรุ่มในใจของผู้หญิงที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยได้เลย “แพร... พี่พูดตรงๆ นะ รันเวย์ (Runway) ของเราตอนนี้เหลือไม่ถึงสองเดือนแล้ว ถ้าเดือนหน้าเรายังปิดดีล Series A กับทางเวนเจอร์แคปปิตอล (VC) ของสิงคโปร์ไม่ได้ บริษัทเราต้องปลดคนออกอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง หรือไม่ก็... ต้องเตรียมยื่นล้มละลาย” เสียงของผู้ร่วมก่อตั้งและประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงิน (CFO) ของบริษัทดังลอดออกมาจากลำโพงบลูทูธ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “แพรรู้แล้วพี่นพ แพรเห็นตัวเลขในรีพอร์ตแล้ว” แพรตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามกดให้เรียบและนิ่งที่สุด แม้ว่าก้อนเนื้อในอกซ้ายจะเต้นรัวจนแทบทะลุออกมา “แพรกำลังพยายามอยู่ ทางฝั่งสิงคโปร์เขาแค่ต้องการ Use Case ระดับสเกลประเทศเพื่อเมกชัวร์ว่าแพลตฟอร์ม Data ของเรามันสเกลอัปได้จริง ถ้าแพรเอาโปรเจกต์ขอ

โถงทางเดินชั้น 50 ของโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางย่านเพลินจิต ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสมรภูมิเงียบสงัดสำหรับบริษัทเอเจนซี่โฆษณาระดับท็อปของประเทศ พรมทอหนานุ่มสีแดงเบอร์กันดีดูดซับเสียงฝีเท้าจนหมด บรรยากาศเย็นเยียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลุ่ม ‘สี่ทิศ’ นั่งเรียงกันอยู่บนโซฟาบุหนังหน้าห้องแกรนด์บอลรูม ซึ่งถูกใช้เป็นห้อง Pitching งานของแบรนด์รถยนต์ EV สัญชาติญี่ปุ่น พวกเขาทั้งสี่คนอยู่ในชุดที่ดู ‘เป็นทางการที่สุด’ เท่าที่จะหาได้ในเวลาจำกัด ต้นสวมสูทสีกรมท่าที่แม้จะดูดีแต่ก็ไม่อาจซ่อนรอยคล้ำใต้ตา แพรอยู่ในชุดเดรสสูทสีดำเรียบหรูที่ปกปิดความกังวลไว้มิดชิด บิวยอมสละเสื้อฝ้ายมาใส่เชิ้ตสีขาวทับด้วยเบลเซอร์สีเทาหม่น ส่วนปลาย... เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสแล็กที่เพิ่งรีดเมื่อเช้า เป็นชุดที่เขาเคยใส่สมัยทำงานเซลส์ขายโปรเจกต์ B2B เมื่อหลายปีก่อน “ตื่นเต้นเหรอวะ” ปลายหันไปถามต้นที่กำลังนั่งประสานมือและเคาะนิ้วโป้งเข้าหากันรัวๆ “นิดหน่อยว่ะ” ต้นพึมพำ “กูไม่ได้พิตช์งานด้วยความรู้สึก ‘ไม่มั่นใจ’ แบบนี้มานานแล้ว ปกติกูจะถือ Data เข้าไปฟาดหน้าลูกค้า แต่วันนี้.

อะดรีนาลีนเป็นสารเคมีที่ซื่อสัตย์แต่มักจะหมดฤทธิ์เร็วเสมอเมื่อการบอกลาที่หน้าสถานีรถไฟฟ้าจบลง ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปตามเส้นทางของตัวเอง ปลายยืนมองไฟท้ายรถแท็กซี่ที่พ่นควันจางๆ พุ่งตัวออกไปสู่ถนนที่การจราจรยังคงอัมพาต ท้องฟ้ากรุงเทพมหานครเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ดวงดาว มีเพียงแสงสะท้อนจากไฟถนนที่ส่องให้เห็นเมฆฝนที่ยังคงลอยต่ำกว่าปลายจะฝ่ารถติดกลับมาถึงคอนโดมิเนียมเก่าๆ ย่านชานเมืองของตัวเอง เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบสี่ทุ่มเสียงลูกกุญแจทองเหลืองเสียดสีกับรูกุญแจประตูดังแกรกๆ มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยและน่าเบื่อหน่ายที่สุดในชีวิต ปลายผลักประตูไม้อัดที่บานพับเริ่มฝืดเข้าไป กลิ่นอับชื้นของห้องที่ไม่ได้เปิดหน้าต่างระบายอากาศมาหลายวันลอยมาปะทะจมูก เขาเอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟ หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบติดๆ ดับๆ อยู่สามครั้งก่อนจะสว่างขึ้น เผยให้เห็นสภาพห้องสี่เหลี่ยมขนาดสามสิบตารางเมตรที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตลอดห้าปีที่ผ่านมากองหนังสือที่วางระเกะระกะบนพื้น จานชามสองสามใบที่ยังไม่ได้ล้างในซิงก์ ราวตากผ้าที่แขวนเสื้อยืดสีซีดๆ และโต๊ะทำงานตัวเล็กที่เต็มไปด้วยซองจดหมายทวงหนี้บัตรเครดิตปลายทิ้งตัวลงบนเตียงที