All Chapters of Onun Pişmanlığı (Eski Kocam Beni Geri İstiyor): Chapter 1 - Chapter 10

"Tekrar evleniyorum,"dedi Daven."Ve aynı hatayı ikinci kez yapmayacağım. Bunun için de senden izin istemeyeceğim."Kahve fincanını sertçe masaya bıraktı. Neredeyse hiç dokunmadığı kahvaltısı bitmişti.Althea, beyaz mermerle kaplı uzun yemek masasının yanında donup kalmıştı. Elindeki spatulayı hâlâ tutan parmakları hafifçe titremeye başladı.Ama yüzündeki sakin ifadeyi bozmadı.Başını hafifçe eğdi. Daven'ın sözlerinin içine işlemesine izin verdi. Her biri yavaş etkili bir zehir gibiydi; onu içeriden sessizce tüketiyordu."Vanessa'yla mı?"diye fısıldadı.Sesi o kadar kısık çıkmıştı ki neredeyse duyulmuyordu.Daven ona bakmadı bile.Kısa bir nefes aldı ve kayıtsız bir sesle cevap verdi."Evet. Başka kim olabilir ki?"Kocası Daven Callister onu hiçbir zaman sevmemişti.Kalbi başından beri tamamen Vanessa Blake'e aitti.Aslında evlilikleri de Daven'ın aşk hikâyesindeki bir engelden başka bir şey değildi.Ama bu evliliği ayarlayan kişi Daven'ın büyükannesi Evelyn Callister olunc

Althea'nın incinmediğini söylemek yalan olurdu.Üzgün olmadığını ya da hayal kırıklığına uğramadığını söylemek riyakârlık olurdu.Ama... tüm bunları durdurmak için elinden ne gelirdi ki? Bir zamanlar güvenebileceğini sandığı adam kalbini kıran ilk kişi olmuştu.Althea kör değildi. Daven'ın sevgilisiyle olan ilişkisini gizlemek için hiçbir çaba sarf etmediğini açıkça görebiliyordu.Yine de Daven, büyükannesinin önünde, sevgi dolu, ilgili bir koca maskesini mükemmel bir şekilde takıyordu."Tanrım," diye fısıldadı, gece derinleşirken gözlerini sıkıca kapattı. Yarın, yüzleşmesi gereken başka bir gündü. "Lütfen, bana merhamet göster. Sadece birazcık şefkat, Tanrım. Lütfen... bana yalnızca istediğim bu şeyi bahşet."Althea Daven'a isteğini söylediğinde, Daven'ın kabul edeceğini hiç düşünmemişti.Bu yüzden bu fırsatı -belki de tek fırsatını- kaçıramazdı.Bir çocuk.Althea bir çocuk istiyordu. Gelecek yıllarda kendisine eşlik edecek birini. Koşulsuz sevebileceği birini. Ona "anne" d

"Bence sana en çok yakışan kravat bu."Althea, Daven'ın geniş koleksiyonundan bir tane kravat seçti. Adamın onun varlığına yalnızca katlandığını biliyordu ama utancını bir kenara bıraktı. Planladığı şeyin işe yaraması gerekiyordu, en azından aralarındaki anlaşma sona erene kadar.Nasıl olsa bir daha birbirlerini görmeyeceklerdi. Kendini, sevdiği kocasının yalnızca ona ait olduğu romantik bir rüyanın içinde yaşıyormuş gibi hayal edebilirdi. Ve rüya sona erdiğinde, yalnız yaşamaya mahkûm bir kadın olarak gerçekliğine dönecekti.Althea rolünü sessiz bir zarafetle oynuyordu; karşılığında hiçbir şey istemiyordu. Daven onu itip uzaklaştırmadığı sürece bunu bir kabul işareti sayıyordu, isteksizce de olsa. Ama yaptığı her hareket, söylediği her söz artık Daven'ın görmezden gelemeyeceği izler bırakıyordu.Daven kaşını kaldırdı."Kıyafetimi kendim seçebilirim."Biliyorum," dedi Althea hafifçe gülümseyerek. "Ama bugün senin için bir şey seçmeme izin ver."Takımı ve uyumlu kravatı koltuğu

Kısa süre sonra, geleneksel Japon resmî kıyafetleri giymiş, otoriter bir duruşa sahip yaşlı bir adamın önünde duruyorlardı.Adam onları sıcak bir gülümsemeyle karşıladı."Bay Callister, hoş geldiniz."Japon aksanlı ama nazik bir İngilizceyle konuştu."Ve bu da eşiniz olmalı?"Daven elini sıkarak cevap verdi:"Sizinle tanışmak büyük bir onur, Büyükelçi Sugimura. Evet, tanıştırayım. Althea, eşim."Althea nazikçe eğildi ve kusursuz Japoncasıyla konuştu: "İyi akşamlar, Büyükelçi Sugimura. Tebrik ederim ve bu harika misafirperverliğiniz için teşekkür ederim."Büyükelçi şaşkınlıkla gözlerini kırptı, ardından hayranlıkla güldü."Ah! Japoncayı ne kadar akıcı konuşuyorsunuz, Bayan Callister!"Daven şaşkınlıkla Althea'ya döndü."Japonca konuşabiliyor musun?"Sesini alçaltmıştı."Üniversitede öğrenmiştim."Althea kibarca gülümsedi."Ve Japon kültürünü her zaman çok sevmişimdir."Sugimura, Althea'nın akıcı konuşmasından ve zarafetinden açıkça etkilenmişti.Sohbetlerine Japonca dev

"Çok fazla umut bağlamamalıydım."Althea kendi kendine mırıldandı ve Callister Malikânesi'nin kapısından içeri adım attı.Adımları boş ve amaçsızdı.Kocasının ailesine ait görkemli evin büyük girişinden geçerken üzerinde taşıdığı yük daha da ağırlaşmış gibiydi.İlk giydiğinde Daven'ın dikkatini çekebilecek kadar güzel olan soluk altın renkli elbisesi artık omuzlarına asılmış bir yükten farksızdı.'Lütfen... herkes uyuyor olsun.'Sessizce ön kapıyı açarken bu küçük dileğe tutundu.Onu karşılayan hizmetkâra hafifçe başını eğerek teşekkür etti.Ama kaderin başka planları vardı."Demek sonunda eve dönmeye karar verdin."Soğuk ses oturma odasından gelmişti.Althea yavaşça döndü.Kayınvalidesi Catherine Callister elinde bir kadeh şarapla ayakta dikiliyordu.Bakışları keskindi.Gülümsemesi ise daha da keskindi."Yalnız mı döndün?"Catherine kaşını kaldırdı."Daven seninle dönmedi mi?"Althea başını hafifçe eğdi.Açıklama yapmak yerine sessiz kalmayı seçti."Tahmin ettiğim