All Chapters of Onun Pişmanlığı (Eski Kocam Beni Geri İstiyor): Chapter 21 - Chapter 30

O sabah Daven'ın çalışma odası yasemin çayının ve tereyağlı sıcak tostun yumuşak kokusuyla doluydu.Güneş ışığı masasının arkasındaki yüksek pencerelerden süzülüyor, koltuğuna yaslanmış oturan adamın üzerine yumuşak bir aydınlık bırakıyordu.Ama Daven'ın gözleri yalnızca karşısındaki kadındaydı.Althea sakin görünüyordu.Dingin ve zarifti.Gülümsemesi büyük değildi.Ama odayı her zamankinden biraz daha sıcak hissettirmeye yetiyordu."Bu yeterli mi?" diye sordu.Çay fincanını Daven'ın tabağının yanına koydu.Daven kısa bir baş hareketiyle karşılık verdi."Evet.""Üzgünüm, sana kahve hazırlayamadım.""Sanırım sevdiğin fasulyeden evde kalmamış.""Bu öğleden sonra alırım."Daven yine kısa bir şekilde başını salladı.Bir süre sessizlik içinde yediler.Odada yalnızca çatal bıçak sesleri duyuluyordu.Ama biri Althea'nın ne hissettiğini sorsaydı...Cevap oldukça karmaşık olurdu.Daven'ın neden burada, diğerlerinden ayrı yemek yemek istediğini tam olarak anlayamamıştı.Ama ş

"Neden benimle geliyorsun?" diye sordu Daven.Vanessa'nın davranışları onu açıkça şaşırtmıştı.Normalde onu ofise giderken yol üstü bir yerde bırakmasını isterdi.Ama bugün tam tersini yapıyordu."Yasak mı?" diye karşılık verdi Vanessa tatlı bir ses tonuyla.Sesinden bal damlıyordu."Sorun olur mu?"Dürüst olmak gerekirse, Daven onun yaptığı hiçbir şeyden hiçbir zaman şikâyet etmemişti.Vanessa'nın ne isterse onu yapmasına alışmıştı.Bu yapışkan tavırlar da yeni değildi."Sadece müstakbel kocamı ofisine kadar uğurlamak istedim," diye ekledi ışıl ışıl bir gülümsemeyle.Kolunu Daven'ın koluna doladı ve ona doğru yaslandı.Sanki dünyadaki en doğal şeymiş gibi.Herkesin onları izlediğini umursamıyor gibiydi.Çalışanlar gelmeye başlamıştı.Bazıları dönüp bakıyor, fısıldaşıyor ve merakla onları süzüyordu.Elbette süzeceklerdi.Vanessa Blake dikkat çekmemesi imkânsız bir kadındı.Sadece güzel değildi.Ünlü bir modeldi.Büyük markaların yüzü olmuştu.Zaman zaman büyük bütç

Althea alışveriş poşetlerine son bir kez göz attı."Hmm... Sanırım her şey tamam."Aldığı her şeyi teker teker aklından geçirdiHatta Daven'ın sevdiği kahve markasını bile bulmayı başarmıştı.Bu da bugünkü alışverişin başarılı geçtiği anlamına geliyordu.Arabayı giriş yoluna çekti.Öğleden sonra güneşinin sıcak ışıkları yüzünü okşarken kapıyı açıp poşetleri aldı.Arka mutfak girişine doğru yürürken Lena koşarak yanına geldi."Bırakın ben taşıyayım, hanımefendi," dedi Lena, poşetlere uzanarak."Ağır değiller, Lena."Althea nazikçe gülümsedi.Lena suratını astı."Her şeyi tek başınıza yapıyorsunuz Bayan Althea.""O zaman biz burada ne işe yarıyoruz?"Althea hafifçe güldü."Zaten burada çok çalışıyorsun, Lena.""Bunlar sadece birkaç poşet.""Yerleştirmek de benim için sorun değil."Personelin onu evin hanımı olarak tamamen kabul etmesine izin verilmediğini biliyordu.Ama ona sessiz bir saygıyla yaklaşıyorlardı.Sırf bu bile onların zor durumda kalmasını istememesi için

"Mm... Neden bu kadar yumuşak?" diye mırıldandı Althea. Sesi bir fısıltı kadar düşük çıkmıştı.Sabahın yumuşak ışığı içeri süzülürken göz kapakları hafifçe aralandı ve görüşü yavaş yavaş netleşti.İçgüdüsel olarak elini etrafında gezdirdi. Her zamanki eşyalarını bulmayı bekliyordu, pelüş tavşanını ve uyandığı anda saate bakabilmek için her zaman yanında tuttuğu telefonunu.Ama sanki bir farklılık vardı.Bekle..."Burası... Benim odam değil mi?" diye şaşkınlıkla fısıldadı ve hızla gözlerini kırpıştırdı.Rüya mı görüyordu?Yorganın dokusu, yatağın yumuşaklığı ve ardından havadaki o hafif ama belirgin erkeksi koku...Tanıdık.Sıcak.Temiz.Daven Callister.Panik göğsüne hücum etti.Burada ne işi vardı?Ve daha da önemlisi...O neredeydi?"Uyandın mı?"Daven'ın sesi omurgasından aşağı bir ürperti gönderdi.Althea hızla sesin geldiği yöne döndü.Oradaydı.Yatağın birkaç adım ötesindeki kanepede rahatça oturuyordu.Daven gözlüğünü çıkarıp çalışma tabletini masaya bıraktı

"Ben korkunç bir insanım," diye fısıldadı Althea.Sesi o kadar kısıktı ki kafedeki hafif uğultunun altında neredeyse kayboluyordu.Lydia'nın gözlerinin içine bakmaya bile cesaret edemedi.Lydia nazikçe elini Althea'nın omzuna koydu.İkili şehir merkezindeki sessiz bir kafenin köşesinde oturuyordu.Normalde Althea Lydia'yı habersiz bırakmazdı.Her zaman planlarını önceden söyler, mutlaka haber verirdi.Ama o günün erken saatlerinde Lydia telefonu açtığında karşı tarafta sadece ağlayan Althea'yı duymuştu.Ve hemen paniğe kapılmıştı.Buluşmalarından beri Althea neredeyse hiç konuşmamıştı.Yüzü solgundu.Yanakları hafif kızarmıştı.Şişmiş gözleri ise saatlerce ağladığının açık kanıtıydı."Ne oldu?" diye sonunda sordu Lydia.Sesini olabildiğince yumuşak tutmaya çalışıyordu.Üstelemek istemiyordu ama belli ki bir şeyler ters gitmişti.Hem de ciddi şekilde.Lydia içten içe Althea'nın o aileyle ilişkiye girmesinden hep huzursuz olmuştu.Nedenini açıklayamıyordu.Sadece kötü