Alle Kapitel von ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน: Kapitel 11 – Kapitel 20

ไป๋หรูเฉิงและมู่ชิงอวี่สบตากันอย่างลึกซึ้ง จนเหอเยี่ยนเฟิงที่กำลังมองดูพวกเขาอยู่ข้าง ๆ ดวงตาฉายชัดถึงความไม่พอใจ มือเขากำแน่นเหอหว่านซินมองพี่ชายตัวเองแล้วยกริมฝีปากขึ้นเพียงครู่ ชาติที่แล้วเพื่อแย่งชิงมู่ชิงอวี่จากไป๋หรูเฉิง เขาถึงกับวางยาทำลายชีวิตของข้าไปทั้งชีวิตชาตินี้นางอยากให้เห็นนักว่าหากเขารู้ว่าสตรีผู้นี้ไม่ได้ใสซื่อสะอาดบริสุทธิ์อย่างที่เขาคิด เขาจะทำเช่นไร จะยังรักมั่นต่อนางอีกหรือไม่“น้องหว่านซิน เจ้าก็อย่าถือสาหรูเฉิงเลย เขาเป็นคนชอบพูดไปเรื่อยเช่นนี้ น้ำชาถ้วยนี้ข้ารินให้เจ้าเป็นการขอโทษแทนเขา”มู่ชิงอวี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ดูจริงใจยิ่งนัก แต่แววตาของนางกลับไม่ใช่เหอหว่านซินมองนาด้วยสายตารู้ทัน ก็นะชาติที่แล้วนางก็ทำตัวเป็นคนดีเช่นนี้ต่อหน้าผู้อื่นเสมอ ในเมื่อนางอยากเล่นก็เล่นกับนางเสียหน่อยเถิดเหอหว่านซินมองถ้วยชานั้นนิ่ง ๆ ก่อนจะยื่นมือไปรับแต่ทันทีที่ปลายนิ้วแตะถ้วยชา มู่ชิงอวี่กลับร้องเสียงหลงแล้วปล่อยถ้วยชาหกใส่อาภรณ์ตนเอง“อ๊าย!”นางถอยหลังทันที ดวงตาแดงระเรื่อจนน่าสงสารยิ่งนัก“น้องหว่านซิน… เหตุใดเจ้าต้องทำเช่นนี้กับข้า เจ้าไม่พอใจอันใดหรือ”เสียงข

เหอหว่านซินเงยหน้ามองใบหน้าที่เย็นชาของเขา สายตาพลันเหลือบเห็นกาน้ำชาและถ้วยน้ำชานางก็นึกขึ้นได้รีบ ก้าวเข้าไปโต๊ะข้าง ๆ ที่อุปกรณ์ชงชาอยู่ชาติที่แล้วนางถูกกักขังไว้ในจวนตระกูลไป๋สิ่งเดียวที่นางทำได้และทำแล้วมีความสุขคือการชงชาให้ตัวเองในยามที่เป็นทุกข์นางลงมือชงชาอย่างตั้งใจ แล้วยกตรงไปวางลงบนโต๊ะไม้ยาวเบื้องหน้าเซียวเหยียนเฉิงพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม“องค์ชาย ท่านลองชิมดูเพคะ”เซียวเหยียนเฉิงยกสายตาขึ้นมองนางเพียงครู่แล้วยื่นมือออกไปยกถ้วยชาอุ่นนั้นขึ้นจิบรสชาที่แปลกใหม่นั้นทำเขาแปลกใจเล็กน้อย ปกติในตำหนักเขา ถ้าไม่ขันทีก็องครักษ์ชงมาให้รสชาติเข้มไปบ้างแต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรแต่รสชาติของชาที่มีความหอมและหวานเล็กน้อยนี้ ดื่มแล้วรู้สึกสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อยสีหน้าที่แปรเปลี่ยนของเซียวเหยียนเฉิง ทำให้เหอหว่านซินยิ้มในใจ ได้ผลแล้วเขาที่อยู่แต่ในสนามรบและในวังหลวงที่มีแต่ความหยาบกร้างและกฎเกณฑ์มากมาย ชาง่าย ๆ ของชาวบ้านทั่วไปเขาเองต้องยังไม่เคยลองชิมแน่เหอหว่านซินขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด เมื่อเห็นว่าเขากางกระดาษแล้ว นางก็รีบยื่นมือเรียวไปช่วยเขาฝนหมึกทันทีใบหน้างามนั้นยิ้มอย่างรู้ความเ

ยามค่ำ ที่ตำหนักองค์ชายใหญ่ภายในห้องที่เงียบสงบของเซียวเหยียนเฉิง เขายังคงนั่งอยู่เบื้องหน้ากองฎีกาที่กองเต็มโต๊ะด้วยท่าทางสง่างามเหอหว่านซินถูกพาตัวเข้ามาด้านในอย่างเงียบ ๆ นางก้าวเข้าไปคารวะเขาแล้วนั่งลงเบื้องหน้ากล่องไม้เล็กที่คุ้นเคยนั้น มือเรียวเปิดฝากล่องออกอย่างแผ่วเบาดวงตาคู่งามมองดูหนอนพิษสีขาวข้างใน แล้วยื่นนิ้วชี้ลงไปด้านในให้มันดูดเลือดเดิมดังเดิมเซียวเหยียนเฉิงเหลือบตาขึ้นมามองนางเพียงครู่ ดวงตาเขาเย็นชามองไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่“ไปชงชามาให้ข้าที”น้ำเสียงเย็นชาของเขาดังขึ้นเหอหว่านซินเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วตอบรับ“เพค่ะ”หลังจาก ให้เจ้าหนอนพิษดูดเลือดจากนิ้วของนางจนมันอิ่มแล้ว เหอหว่านซินก็ผละออกไปชงชาให้เขาอย่างตั้งใจ นางนำกลีบกุหลาบที่ตากแห้งออกมาแล้วใส่ไปในน้ำชาด้วยกลิ่นหอมของกุหลาบตากแห้ง จะช่วยให้รู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ มือเรียวชงชาอย่างคล่องแคล่วพลันยกสายตาขึ้นมองบุรุษรูปงามที่มีดวงตาน่ากลัวนั้นเป็นระยะ ๆในสมองพลันเกิดภาพคืนที่นางกำลังเชยชมร่างแกร่งของเขาทุกอย่างในคืนนั้น แม้แสงจันทร์จะมืดสลัวทว่านางกลับจดจำสัมผัสนั้นได้อย่างชัดเจน มันช่างดีจริง ๆ เหอหว่านซิน

เขาซุกใบหน้ากับซอกคอขาวนวลของนางสูดดมกลิ่นหอมจากผิวกายนางพร้อมกับกัดเม้มเบา ๆ อยากจะเชยชมนางทุกซอกทุกมุมให้หน่ำใจแต่ยามนี้ชีวิตนางสำคัญกว่า มือใหญ่เลื่อนกระโปรงยาวขึ้นมากองอยู่บนหน้าท้องแบนราบของนางอย่างรวดเร็ว แล้วรูดดึงกางเกงเบาบางด้านในออกอย่างง่ายดายมือหยาบแยกขาเรียวนางออกแล้วสัมผัสกลีบเนื้ออ่อนนุ่มตรงนั้นอย่างลุ่มหลง เขาใช้ท้องนิ้วบดขยี้ติ่งเสียวที่แข็งขืนนั้นอย่างหยอกเย้า“อ๊ะ… อือ…”เหอหว่านซินสะดุ้ง เมื่อถูกกระตุ้นจนจุดอ่อนไหวในกายเต้นตุบ ๆ นางแอ่นสะโพกขึ้นรับการหยอกเย้าของเซียวเหยียนเฉิงอย่างปรารถนา มือเรียวกำผ้าปูเตียงแน่น“ตอนนี้ต้องรักษาชีวิตของเจ้าก่อน เจ็บหน่อยนะ”เซียวเหยียนเฉิงกระซิบข้างใบหูนางด้วยน้ำเสียงพร่าเหอหว่านซินพยักหน้าเบา ๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยราวกำลังรอการมาของเขาอย่างจดจ่อเซียวเหยียนเฉิงรีบรูดกางเกงของตนเองออกทันที แล้วใช้หน้าขาหนาของเขาดันขาเรียวของนางให้อ้ากว้างขึ้นกว่าเดิมร่างแกร่งของเขาคุกเข่าอยู่กลางกายนาง มือใหญ่ข้างหนึ่งจับสะโพกนางไว้แน่น ส่วนอีกข้างนั้นลูบไล้แก่นกายที่แข็งขืนของเขา มือใหญ่ลูบไล้จนพอใจแล้วก็เลื่อนไปยกขาเรียวข้างหนึ่งของนางขึ้นพาด

เสียงของลู่อันดังขึ้น ทำให้เหอหว่านซินได้สติกลับมา นางยกมือขึ้ปากหยดน้ำตาที่คลอเบ้าอยู่เงียบ ๆ แล้วหันไปหาสาวใช้คนสนิท“ลู่อัน เจ้าไปซื้อยาตามนี้แล้วต้มมาให้ข้า”“เจ้าค่ะ”ลู่อันตอบรับพร้อมกับยื่นมือไปรับกระดาษจากมือของเจ้านายของตนเอง ก่อนจะหมุนกายแล้วก้าวจากไปเหอหว่านซินลุกขึ้นเดินไปยังถังน้ำอุ่นที่ถูกจัดเตรียมไว้รออยู่ นางปลดอาภรณ์ก่อนจะก้าวลงไปแช่ในน้ำอุ่นอย่างสบายใจ“คุณหนูยาได้แล้วเจ้าค่ะ”ลู่อันเอ่ยขึ้นเมื่อก้าวมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเหอหว่านซินที่กำลังนั่งแช่น้ำอุ่นอยู่เหอหว่านซินยื่นมือไปรับถ้วยยาน้ำมาดื่มรวดเดียวจนหมดก่อนจะส่งคืนให้สาวใช้“คุณหนู ท่านไม่สบายหรือเจ้าคะ ให้บ่าวเรียกหมอมาดีหรือไม่เจ้าคะ”เหอหว่านซินส่ายหน้าช้า ๆ แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ“ไม่ต้อง เจ้าช่วยข้าอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์เถิด เรามีเรื่องสนุกที่ต้องไปดูกัน”“เจ้าค่ะ”ลู่อันตอบแล้วก้าวลงมาช่วยเหอหว่านซินอย่างคล่องแคล่ว….ในตลาดของเมืองหลวงคึกครื้นไปด้วยผู้คน ไป๋หรูเฉิงและมู่ชิงอวี่กำลังเดินเล่นกันอย่างมีความสุขไป๋หรูเฉิงจ้องมองมู่ชิงอวี่ไม่วางตา ชาติที่แล้วเป็นเขาที่ทำร้ายนาง ทำให้นางเสียใจต้องประชดเขาด้วยการไป