บททั้งหมดของ ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน: บทที่ 31 - บทที่ 40

ตอนที่ 31จวนตระกูลเหอในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยเรื่องวุ่นวาย ฮูหยินผู้เฒ่าที่โกรธจนเป็นลมไปแล้ว บัดนี้ก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา เหอหว่านซินนั่งอยู่ข้างเตียงของท่านย่า นางหยิบผ้าเย็นมาเช็ดบนใบหน้าของท่านย่าอย่างแผ่วเบา แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยชาติที่แล้วก็เป็นเพราะมู่ชิงอวี่ที่เข้ามาก่อปัญหาในจวนตระกูลเหอจนท่านย่ารับไม่ไหวเลยตรอมใจตายตามท่านพ่อไปเพียงไม่กี่ปีหลังจากนางแต่งเข้ามาชาตินี้ความสัมพันธ์ต่ำช้าของทั้งสองคนนั้น ควรจะให้ผู้อื่นได้รับรู้ รวมถึงพี่ชายนางด้วย“หว่านหว่าน”น้ำเสียงอ่อนแรงของฮูหยินผู้เฒ่าดังขึ้นเหอหว่านซินยกสายตาขึ้นมองด้วยความโล่งใจ นางเผยรอยยิ้มบางอย่างดีใจเอ่ยขึ้น“ท่านย่า”ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มบางแล้วยกมือขึ้นลูบไล้มือของนางเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้น“วันนี้เกิดเรื่องมากมาย ข้าเกินจะทนไหว นี่ก็ดึกมากแล้วเจ้าไปพักเถิด”เหอหว่านซินพยักหน้ารับแล้วตอบรับ“เจ้าค่ะท่านย่า ท่านก็นอนพักผ่อนนะเจ้าค่ะ”“อืม”เหอหว่านซินกล่าวจบก็ลุกขึ้น แล้วหมุนกายก้าวออกไปพร้อมกับสาวใช้ลู่อันฮูหยินผู้เฒ่ามองตามแผ่นหลังบอบบางของหลายสาว ก่อนจะพลางถอนหายใจออกมา ในใจยังรู้สึกโกรธเคืองมู่ชิงอวี่ไม่หาย นางไม่

ตอนที่ 33ของแทนใจจวนตระกูลเหอยามสายแสงแดดสาดส่องเข้ามายังห้องนอนที่เงียบสงบของเหอหว่านซิน ร่างบางที่ยังคงนอนหลับไหลอย่างอ่อนแรงอยู่บนเตียงใหญ่“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ”เสียงของมู่อันดังขึ้นอยู่ด้านนอกห้อง ปลุกให้เหอหว่านซินที่กำลังหลับอยู่นั้นค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา นางหันไปมองทางประตูที่มีเสียงเรียกนั้นอย่างงัวเงียความรู้สึกปวดเมื่อยทั้งกายแล่นขึ้นมาจนร่างบางขยับกายอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งแล้วจัดอาภรณ์ที่หลุดรุ่ยให้เข้าที่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนก้าวไปเปิดประตูออกลู่อันที่ยืนรออยู่หน้าห้อง เมื่อเห็นท่าทางที่ดูเหนื่อยล้าของคุณหนูของตน นางจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย“คุณหนูเมื่อคืนท่านไม่ได้นอนหรือ ช่วงนี้ท่านดูเหนื่อย ๆ นะเจ้าคะ”เหอหว่านซินเบิกตาขึ้นเล็กน้อยแต่ก็พลันเบือนหน้าที่มีความลนลานหนี เพื่อไม่ใช้สาวใช้จับพิรุธได้ ตั้งแต่ที่เซียวเหยียนเฉิงช่วยนางถอนพิษเขากับนางก็ทำเรื่องอย่างว่ากันแทบทุกคืน บางคืนแทบไม่ได้นอน แม้เขาจะอ่อนโยนบ้างในบางคราทว่าความต้องการมากมายนั้นนางแทบรับไม่ไหว“ช่วงนี้ข้านอนไม่ค่อยหลับ เจ้าไปเตรียมน้ำอุ่นเถิด ข้าอยากล้างตัวเสียหน่อย”เหอหว่านซินเอ่ยขึ้นโดย

ตอนที่35ความรักของพวกเจ้าภายในตรอกลึกมีเรือนหลังเล็ก ๆ เก่า ๆ ด้านในมีร่างบอบบางร่างหนึ่งนั่งอยู่ในมุมหนึ่งของเตียงนอน มู่ชิงอวี่ในอาภรณ์เรียบง่ายนั่งขดตัวอยู่มุมหนึ่งของเตียงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา หลายวันมานี้นางต้องอยู่แต่ในเรือนเก่า ๆ หลังนี้ แม้แต่อาหารก็เพียงน้อยนิด เตาให้ความอบอุ่นก็ไม่มี นี้หรือคำว่ารักของไป๋หรูเฉิงบุรุษที่พร่ำบอกว่ารักนางยิ่งกว่าชีวิตเพียงเพราะท่านหญิงตงหยางจับตาดูเขาไว้ เขาจึงไม่กล้าแม้แต่จะหยิบยื่นผ้าไหมให้นางสักผืน อาหารดี ๆ สักมื้อ แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าเขารักนางที่สุดอีกหรือ“ชิงอวี่ เจ้าอยู่หรือไม่ ข้ามาแล้วเปิดประตูให้ข้าหน่อย”น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นอยู่หน้าประตูมู่ชิงอวี่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าซีดเผือด นางรีบก้าวลงจากเตียงแล้ววิ่งตรงไปยังประตูก่อนจะเปิดออกทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของไป๋หรูเฉิงชายอันเป็นที่รัก น้ำตานางก็ไหลออกมาราวสายน้ำ แล้วก็พุ่งเข้ากอดเขาอย่างแนบแน่น พูดขึ้นด้วยเสียงสะอึกสะอื้น“อาเฉิงท่านหายไปไหนมา ข้าคิดถึงท่านมาก”ไป๋หรูเฉิงโอบกอดร่างผอมแห้งในอ้อมกอดแน่นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ช่วงนี้ข้าถูกท่านแม่กักตัว

ตอนที่ 37 งานชมดอกไม้สามวันต่อมา ร่างกายของมู่ชิงอวี่ดีขึ้น นางที่นอนอยู่แต่บนเตียงอยากลุกขึ้นไปสูดอากาศด้านนอกบ้าง จึงค่อย ๆ ยันกายแล้วลุกขึ้นจากเตียงนางเดินตรงไปยังประตูห้อง เห็นสองสาวใช้ที่กำลังนั่งคุยกันอยู่นางรู้สึกโกรธที่สาวใช้เอาแต่นั่งคุยกำลังจะเปิดประตูออกไป ทว่าทันใดนั้นคำพูดของทั้งสองก็ทำให้นางชะงักงันตัวชาไปทั่งร่างเรื่องที่ไป๋หรูเฉิงสั่งให้ทั้งสองวางยาขับเด็กให้นางกิน แถมยังสั่งให้ใช้ยาในปริมาณที่มากเป็นพิเศษเพราะเด็กสามเดือนแล้วกลัวว่าจะออกยากจึงใช้ยาในปริมาณที่มากจนเกือบจะคร่าชีวิตนางไปด้วยเรื่องที่ไป๋หรูเฉิงจะแต่งงานกับหยางฮวาเหยาเป็นภรรยาเอก หัวใจนางเจ็บราวกับกำลังแตกเป็นเสี่ยง ๆ ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในใจ มือเรียวกำแน่น จนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อเลือดออกซิบ ๆ แต่ทว่าตอนนี้นางกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยมู่ชิงอวี่ก้าวกลับไปยังโต๊ะที่ยังมีอาหารเช้าที่นางยังไม่กิน เพราะนางกินไม่ลงในตอนแรกแต่ตอนนี้นางกลับหิวขึ้นมาอย่างมาก นางจะต้องทำให้เขาได้รับรู้ว่าการหักหลังทรยศนางต้องได้รับโทษอะไรบ้างมู่ชิงอวี่นั่งลง มือเรียวจับตะเกียบคีบอาหารเข้าปากอย่างหนักแน่น แค้นนี้นางจะต้องคืนให้เขาแ

ตอนที่ 39 เจ้าเสียสติไปแล้วเรือนหลังเล็กเก่าซอมซ่อ ด้านในกลับดูสะอาดตายิ่งนัก สาวใช้ทั้งสองคนช่วยกันดูแลอย่างดี เสียงประตูใหญ่ที่ถูกเปิดออกช้า ๆ ร่างสูงโปร่งของไป๋หรูเฉิงก้าวเข้ามาด้านใน ใบหน้าของเขาดูซูบผอมลงเล็กน้อยเพราะถูกตำหนิและลงโทษจากบิดาและมารดากว่าเขาจะหาโอกาสออกมาหามู่ชิงอวี่ได้นั้นไม่ง่ายเลย บิดาและมารดาเขาคอยจับตาดูเขาตลอด เมื่อเห็น เงาร่างที่เขาเฝ้าคิดถึงเขาก็พลันเผยรอยยิ้มออกมาแล้วก้าวตรงไปหานางทันที“ชิงอวี่”น้ำเสียงที่นางเฝ้ารอดังขึ้นมู่ชิงอวี่ชะงักไปเล็กน้อย ความโกรธแค้นแล่นขึ้นมาจนปิดไม่อยู่ ทว่านางกลับกลืนความโกรธแค้นนั้นลงท้องแล้วเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง“อาเฉิง ท่านมาแล้วหรือ”เสียงนุ่มนวลของมู่ชิงอวี่ดังขึ้นไป๋หรูเฉิงก้มมองหน้าท้องที่แบนราบของนาง แววตาที่โล่งใจฉายผ่านวูบหนึ่ง แล้วรีบเปลี่ยนเป็นโศกเศร้าทันที เขานั่งลงคุกเข่าเบื้องหน้านาง ยกมือใหญ่ขึ้นลูบไล้หน้าท้องนั้นแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุดอาลัย“ลูกพ่อ เป็นพ่อที่ดูแลเจ้ากับแม่เจ้าไม่ดีเอง จึงทำให้เจ้าต้องจากไปเร็วเช่นนี้”น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาจากดวงตาคมของเขามู่ชิงอวี่ยืนมองเขาด้วยสายตาเย็นชา มือเรี