All Chapters of ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 เกิดใหม่“เหอหว่านซินเจ้าแย่งสิ่งที่ควรจะเป็นของชิงอวี่ไป ยังฆ่านางกับลูกในท้องของนางอีก! สตรีอำมหิตเช่นเจ้าจงตายไปซะ!!”น้ำเสียงแข็งกร้าวของไป๋หรูเฉิงดังขึ้นพร้อมกับดาบยาวที่แทงทะลุอกของเหอหว่านซินอย่างแรง ดวงตาเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นเหอหว่านซินชะงัก เสียงเนื้อที่ถูกฉีกด้วยคมดาบดังแผ่วในหูของนางเจ็บ! เจ็บจนหายใจไม่ออก รสคาวเลือดแล่นขึ้นคออย่างไม่อาจห้ามก่อนจะกระอักเลือดออกมาหลายคำ ร่างบางทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปรากฏหยดน้ำตาหนึ่งที่หางตา ไม่ใช่ความเสียใจ แต่เป็นความสมเพชตัวเองดวงตาคู่งามค่อย ๆ เลือนราง ความมืดกลืนกินทุกสิ่ง ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้ม หากเป็นการเย้ยหยันต่อดวงชะตาอาภัพของตนเองนางคือบุตรสาวเพียงคนเดียวของเสนาบดีเหอ ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี แต่กลับถูกพี่ชายแท้ ๆ วางยาปลุกกำหนัดแล้วพาไปขึ้นเตียงกับไป๋หรูเฉิงเพียงเพื่อจะแย่งมู่ชิงอวี่จากไป๋หรูเฉิง กลับทำลายชีวิตของนางที่เป็นน้องสาวแท้ ๆหลังจากนางตายวิญญาณยังคงล่องลอยอยู่ในจวนตระกูลไป๋ ทว่าความจริงที่ปรากฏคือ มู่ชิงอวี่เพียงอยากแสร้งตายเพื่อจะได้บีบคั้นความรักของนางกับไ

ตอนที่3ศาลเจ้าเก่าครั้นเหอหว่านซินปีนข้ามกำแพงจวนตระกูลเหอออกมาได้ ร่างบางก็ก้าวลงสู่ตรอกแคบมืดสลัว นางค่อย ๆ เดินไปตามทางหินเก่า หวังมุ่งหน้าไปยังร้านยาทางทิศตะวันตก ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ทว่าในยามราตรีเช่นนี้ ระยะทางเพียงเล็กน้อยกลับยาวไกลดุจพันลี้สายลมหนาวเย็นพัดพาไอค่ำคืนมากระทบอาภรณ์บางเบาของนาง ทำให้ปลายแขนปลายขาสั่นสะท้าน หากกลับไม่อาจดับความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านอยู่ภายในกายได้ ฤทธิ์ยาที่ยังตกค้างเร่งเร้าลมปราณให้ปั่นป่วน หัวใจเต้นแรงลมหายใจหนักหน่วง ราวไฟใต้เถ้าถ่านที่ยังไม่มอดนางฝืนก้าวเดินต่อไป มิรู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด เรี่ยวแรงค่อย ๆ ร่อยหรอ ในที่สุดจึงหยุดพักลงหน้าศาลเจ้าเก่าทว่าในห้วงที่นางกำลังรวบรวมสติ พลันมีเสียงสนทนาแผ่วต่ำดังใกล้เข้ามา หัวใจของเหอหว่านซินกระตุกวูบ ความตกใจแล่นขึ้นมาทันที นางกวาดสายตามองหาที่หลบภัย ก่อนจะตัดสินใจในพริบตา รีบก้าวเข้าไปด้านในศาลเจ้าอย่างเร่งรีบแล้วหลบไปยังด้านหลังมุมหนึ่งของศาลเก่านั้น ยังไม่ทันได้ตั้งหลักปลายเท้ากลับสะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่ง ร่างบางเถลา เกือบเปล่งเสียงร้องออกมา นางยกมือขึ้นปิดปากตนเองเพื่อปิดปากเสียงที่เล็ดลอ

ตอนที่ 5บุคคลที่ไม่ควรยุ่งแสงจันทร์อ่อนคล้อยสาดส่องลงมา ร่างบางของเหอหว่านซินวิ่งฝ่าตรอกแคบด้วยลมหายใจร้อนผ่าว ก่อนจะหยุดยืนข้างกำแพงจวนเหอ ใบหน้านางขาวซีด ริมฝีปากเม้มแน่น หายใจหอบถี่ นางเหลียวซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวัง ครั้นแน่ใจว่าไร้ผู้คน จึงเร่งก้าวไปยังกระถางต้นไม้ข้างกำแพงจวน มือบางยืดเกาะ ปีนป่ายอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะกระโดดข้ามกำแพงสู่จวนใหญ่ด้านใน“โอ้ย!”เสียงอุทานแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปาก เมื่อก้นกระแทกพื้นดินอย่างจัง ความเจ็บแล่นวาบขึ้นทั่วกาย ทว่านางกลับไม่อ้อยอิ่ง เพียงชั่วอึดใจก็ยันร่างลุกขึ้น มือเล็กปัดฝุ่นตามอาภรณ์อย่างลวก ๆ ถอนหายใจเบา ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปตามทางเดิน มุ่งตรงสู่เรือนของตนราตรีเงียบสงัด เงาจันทร์ทอดยาวตามพื้น นางก้าวเดินอย่างแผ่วเบา ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ทว่ามิทันได้ไปไกล เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากไม่ไกลนัก“คุณหนู! คุณหนูเจ้าค่ะ!”เหอหว่านซินหันไปตามเสียงเรียกนั้น พลันเห็นร่างของสาวใช้ผู้ภักดี ลู่อัน ที่กำลังยืนอยู่ด้วยท่าทางร้อนรนและดีใจนางรีบวิ่งเข้ามาหาคุณหนูของตนเองทันที“ลู่อัน”เหอหว่านซินอุทานออกมาแผ่วเบา รอยยิ้มยินดีปรากฏขึ้นบนใบหน้านางอย่

จวนเหอเรือนหนิงฝู่ในยามสายเงียบสงบเป็นพิเศษ ภายในห้องโถงกว้าง สายลมอ่อนพัดผ่านม่านผ้าบางเบาจนพลิ้วไหวช้า ๆ แสงแดดอุ่นส่องลอดเข้ามา ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงดูอบอุ่นและสงบยิ่งนักฮูหยินผู้เฒ่าเหอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ด้านหน้ามีโต๊ะไม้ที่วางถ้วยชาและกาน้ำชาอุ่น ๆ ไว้ นางทอดสายตามองสระน้ำใสด้านนอก ปลาหลากสีว่ายวนไปมา มือที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลายกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ สีหน้าเรียบสงบ“ท่านย่า”เสียงนุ่มนวลดังขึ้นจากด้านนอกเรือน ฮูหยินผู้เฒ่าเหอหันไปตามเสียงนั้น เมื่อเห็นเหอหว่านซินยืนอยู่หน้าประตูเรือน ดวงตานางก็อ่อนลงทันที รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า นางวางถ้วยชาลงแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งนุม“มาแล้วหรือ เข้ามาสิ”“เจ้าค่ะ”เหอหว่านซินก้าวเข้าไปอย่างสำรวม ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามท่านย่าของตน นางเงยหน้ามองดวงหน้าที่แม้จะเหยี่ยวย่น แต่กลับเต็มไปด้วยความเมตตาและอบอุ่น หัวใจของนางสั่นไหว น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวชาติที่แล้ว หลังจากนางแต่งออกไปยังตระกูลไป๋ นางไม่เคยได้กลับมาเยี่ยมท่านอีกเลย“ซินเอ๋อร์”เสียงเรียบนุ่มของฮูหยินผู้เฒ่าเหอดังขึ้น แฝงด้วยความเอ็นดู รอยยิ้มบางปรากฏบนดวงหน้าที่

แต่เมื่อมีชีวิตใหม่นางเองก็ไม่ได้ไร้เดียงสาเช่นนั้นอีกแล้ว หากต่างคนต่างอยู่นางก็จะปล่อยวาง แต่หากยังมายุ่งนางก็จะทำลายพวกเขาให้ถึงที่สุดเหอหว่านซินเดินออกมาจากงานเลี้ยงด้วยความหงุดหงิด นางเดินไปเรื่อยจนเริ่มรู้สึกแปลกตา ฝีเท้าพลันชะงักลงทันทีแล้วมองไปรอบ ๆ อย่างกังวลนางเดินมาไกลจนหลงทางแล้ว! ในวังหลวงนี้ใหญ่เกินไปจริง ๆ เหอหว่านซินถอนหายใจแล้วก็เดินไปเรื่อย ๆ ตามทางเดินเพื่อหวังจะหานางกำนัลหรือขันทีเพื่อถามทางนางมองตรงไปด้านหน้ามีตำหนักหนึ่งอยู่ กลิ่นธูปหอมลอยออกมาตามสายลม ตำหนักนั้นคงเป็นตำหนักฉือหนิงเหอหว่านซินก้าวเท้าตรงไปยังตำหนักฉือหนิงที่เงียบสงบนี้ ด้านในมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ แสงแดดอ่อนด้านนอกสาดเข้ามาต้องพระพุทธรูปนั้น ช่างดูงดงามน่าศรัทธายิ่งนักเหอหว่านซินเมื่อเห็นก็รู้สึกสบายใจก้าวเข้าไปนั่งลงและก้มกราบไหว้อย่างสำรวม ทันใดนั้นมุกเม็ดใหญ่ที่ประดับกับสร้อยที่อยู่บนคอนางกลับร่วงหล่นลงพื้นมันกลิ้งเข้าไปยังใต้โต๊ะบูชาเบื้องหน้า เหอหว่านซินรีบขยับตามแล้วมุดเข้าไปใต้โต๊ะบูชาที่มีผ้าสีเหลืองทองปูยาวลากพื้น“องค์ชายเชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงเรียบนิ่งหนึ่งดังขึ้นอยู่ด้านนอกเหอห