All Chapters of ชาตินี้ขอส่งเสริมพวกท่าน: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21เรื่องดี ๆจวนตระกูลเหอภายในจวนที่เงียบสงบเสียงด่าทอดังขึ้นอย่างต่อเนื่องที่เรือนใหญ่ เหล่าบ่าวไพร่ต่างยืนมุ่งดูอยู่ไกล ๆ เหอหว่านซินก้าวเข้ามาในจวนพร้อมกับลู่อันที่ถือข้าวของเต็มมือ ทั้งสองเดินผ่านมาพอดี“เกิดอะไรขึ้น”ลู่อันหันไปถามบ่าวรับใช้สองคนที่ยืนหลบข้างเสาร์อยู่ เมื่อทั้งสองหันมาก็เห็นคุณหนูที่ยืนอยู่จึงรีบย่อกายคารวะอย่างลนลาน“คุณหนู”เหอหว่านซินไม่ได้เอ่ยคำใดเพียงก้าวผ่านไปอย่างนิ่ง ๆ เมื่อเห็นว่าคุณหนูก้าวผ่านไปแล้วทั้งสองก็ขยับก้าวมาพูดคุยกระซิบกับลู่อันอย่างสนุกสนานเหอหว่านซินก้าวตรงไปยังห้องของตนเอง เรื่องพวกนี้นางไม่อยากสนใจนัก ไม่นานลู่อันก็ก้าวตามเข้ามาแล้วเอ่ยขึ้น“คุณหนู ท่านไม่ไปที่เรือนใหญ่หน่อยหรือเจ้าคะ”เหอหว่านซินยกยิ้มแล้วมองตนเองในกระจก ใบหน้าที่สดใสงดงามของนางยังไร้ซึ่งความทุกข์ใจเหมือนชาติที่แล้ว ช่างดีจริง ๆ “ไม่ไป อย่างไรเรื่องนี้ก็รู้ไปทั่วเมืองหลวงแล้วต่อให้ท่านพ่อกับท่านย่าจะโกรธเพียงใดก็คงทำได้เพียงยอมรับ”เขารักนางมากถึงเพียงนั้นต้องยอมถูกทุบตีเพื่อนางอยู่แล้ว แต่อีกไปนานพี่ชายของนางก็ได้รู้ซึ้งถึงความใจดำของมู่ชิงอวี่ ถึงตอนนั้นเขาจะ

ตอนที่ 23เรียกพบจวนตระกูลเสนาบดีเหอเหอหว่านซินที่กำลังนอนหลับอย่างอ่อนแรงอยู่บนเตียง เพราะเมื่อคืนนางแทบไม่ได้นอน ถูกเซียวเหยียนเฉิงตรากตรำทั้งคืนเขาช่างมีความต้องการมากเหลือเกิน จนนางแทบทนไม่ไหวทว่าทันใดนั้นเสียงของสาวใช้ก็ดังขึ้นนอกห้องปลุกให้นางต้องตื่นขึ้นอีกครั้ง“คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ”เหอหว่านซินถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน แล้วค่อยลุกขึ้นไปเปิดประตูให้นางด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าลู่อันมองสีหน้าที่เหนื่อยล้าของคุณหนูตัวเอง นางก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงสัย“คุณหนู… ท่านไม่ได้นอนหรือเจ้าคะ”เหอหว่านซินก้าวกลับมาทิ้งตัวนั่งลงบนโต๊ะอย่างอ่อนแรง แล้วเอ่ยขึ้นเสียงอ่อน“เมื่อคืนร้อนมากเลยนอนไม่ค่อยหลับ”ลู่อันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะก้าวเข้ามาด้านในพร้อมกับถาดน้ำชาอุ่นในมือนางวางถาดน้ำชาลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะรินชาให้เหอหว่านซินอย่างใส่ใจเหอหว่านซินยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างแผ่วเบา สายตานางทอดออกไปทางประตูที่เปิดอยู่พลันเห็นบ่าวไพร่กำลังวุ่นวายอยู่ด้านนอกเลยเอ่ยถามขึ้น“ด้านนอกเขากำลังทำอะไรหรือลู่อัน ดูวุ่นวายน่าดู”ลู่อันยิ้มบางแล้วเอ่ยขึ้น“กำลังเตรียมงานแต่งให้คุณชายเจ้าค่ะ”กล่าวจบ นางก็ขย

เสียงของชายหญิงที่กำลังมีปากเสียงกันอยู่“คุณหนู เหตุใดน้ำเสียงนั้นคล้ายกับ… ”ลู่อัน นางพูดได้เพียงครึ่งเดียว ไม่อาจพูดต่อ ทว่าสายตากลับจ้องมองไปยังห้องข้าง ๆ ทันทีเหอหว่านซินและลู่อันส่งยิ้มให้กัน ก่อนจะก้าวออกไปยืนแอบมองผ่านทางช่องประตูที่ไม่ได้ปิดสนิทนักทั้งสองเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพด้านในไป๋หรูเฉิงที่กำลังโอบกอดมู่ชิงอวี่เอาไว้ในอ้อมอกอย่างแนบแน่น“ชิงอวี่ วันหายโกรธข้าได้หรือไม่ ที่ข้าต้องไปสู่ขอเหอหว่านซินผู้นั้นก็เพื่อเจ้านะ”ไป๋หรูเฉิงเอ่ยขึ้น สายตาของเขายามจ้องมองมู่ชิงอวี่นั้นอ่อนโยนยิ่งนัก เขามองนางไม่ละสายตามู่ชิงอวี่ในอ้อมแขนของเขานั้นดิ้นเบา ๆ แล้วเบือนหน้าหนีอย่างน้อยใจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ท่านโกหก ไหนท่านเคยสัญญาว่าจะแต่งข้าเป็นภรรยาเอก ให้ข้ามีหน้ามีตาในเมืองหลวงแห่งนี้ไงเล่า?”“เจ้าก็รู้ว่าด้วยฐานะของเจ้า ข้าไม่อาจรับเป็นภรรยาเอกได้ แม้แต่อนุภรรยาก็ไม่ได้ ข้าจึงจำใจต้องส่งแม่สื่อไปสู่ขอเหอหว่านซิน เพื่อให้นางช่วยขอร้องท่านแม่ให้รับเจ้าเป็นภรรยารอง เจ้าวางให้แม้ข้าจะสู่ขอนาง แต่ว่าจะแต่งกับเจ้าก่อนแน่นอน รอเรามีลูกด้วยกันแล้วค่อยรับนางเข้ามา ดูแลเจ้ากับ

ปลุกให้เหอหว่านซินที่กำลังหลงไหลกับความงามตรงหน้าได้สติ นางเอ่ยเรียกเขาเบา ๆ “องค์ชาย องค์ชายเพคะ”เซียวเหยียนเฉิงขยับกายเล็กน้อยแล้วโอบกระชับนางนางแน่นกว่าเดิม จนนางรู้สึกเจ็บ“สายมากแล้ว พระองค์กลับไปก่อนเถิดเพคะ”เซียวเหยียนเฉิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองใบหน้างดงามตรงหน้าแล้วเอ่ยขึ้น“ข้าเพิ่งจะได้นอน เจ้าก็กล้าไหล่ข้าแล้วหรือ”น้ำเสียงของเขาราบเรียบท่าว่ากลับน่าเกรงขามยิ่งนักเหอหว่านซินชะงักเล็กน้อย แล้วยิ้มออกมาพลางส่ายหน้าไว ๆ สองสามครั้ง“ไม่เพค่ะ หม่อมฉันไม่บังอาจ”นางเอ่ยขึ้นเสียงสูงอย่างรู้ความเซียวเหยียนเฉิงมองสตรีตรงหน้า สีหน้าของนางเก็บความลำบากใจแทบไม่อยู่ ทว่ากลับฝืนยิ้มอยู่อย่างน่าเอ็นดูจริง ๆๆเขามองนางนิ่งแล้วเหลือบไปทางประตูแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาจ้องนางต่อด้วยสายตาสั่งการเหอหว่านซินชะงักเล็กน้อย นางเลิ้กคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ“ไปเปิดประตู”น้ำเสียงเรียบเฉยของเซียวเหยียนเฉิงดังขึ้นเหอหว่านซินชะงักแล้วส่ายหน้าไปมา พร้อมเอ่ยขึ้น“ท่านต้องไปซ่อนก่อน”เซียวเหยียนเฉิงขมวดคิ้วแน่น แล้วพูดขึ้น“เหตุใดข้าต้องซ่อน?”เหอหว่านซินยันกายลุกขึ้นนั่งแล้วเอ่ยขึ้น“หากท่านไม่ซ่อน เช่น

ตอนที่ 29งานแต่งจวนตระกูลเหอในจวนตระกูลเหอถูกประดับประดาไปด้วยผ้าสีแดงสดทั่วทั้งจวน เสียงพูดคุยของเหล่าผู้คนที่มาร่วมงานดังผสานกับเสียงจอกสุราที่กระทบกันดังแผ่วเหอเยี่ยนเฟิงในชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดยืนอยู่ในงานด้วยใบหน้ายิ้มระเรื่อ เขารอวันนี้มานานแล้วในที่สุดก็สมหวังเสียที สตรีที่แสนดีและงดงามที่สุดในใต้หล้าตอนนี้เป็นของเขาอย่างถูกต้องเหอหว่านซินนั่งอยู่มุมหนึ่งของงาน สายตานางมองไปยังไป๋หรูเฉิงที่กำลังนั่งดื่มสุราอย่างหนัก เขายกจอกสุราจอกแล้วจอกเล่า ดวงตาแดงก่ำด้วยความเสียใจชาติที่แล้วในวันงานแต่งของเหอเยี่ยนเฟิงกับมู่ชิงอวี่เขาก็เป็นเช่นนี้ นางนั่งอยู่ข้างเขาด้วยความเป็นห่วงเอ่ยปลอบใจเขาอย่างโง่เขลาจนเขารำคาญและลุกขึ้นออกไปเขาบอกว่าจะออกไปเดินเล่น ทว่าตอนที่กลับจวน นางกลับได้กลิ่นเครื่องหอมของสตรีบนตัวเขา ต่อมาเขาก็ทำเป็นว่าล้มป่วยหนักคนเดียวที่จะรักษาเขาได้ก็คือหมอเทวดามู่ชิงอวี่เท่านั้น หมอเทวดาอะไร? ก็แค่เรียกนางมารักษากันถึงบนเตียง ข้าจึงรู้ว่ากลิ่นเครื่องหอมในวันนั้นก็คือกลิ่นเครื่องหอมของมู่ชิงอวี่เช่นนั้น ชาตินี้ก็คงไม่ต่าง เหอหว่านซินเบิกตาขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าไป๋หรูเฉิ