جميع فصول : الفصل -الفصل 20

Chapter 12 Jayden POV Lumipas ang maraming taon. Maraming bagay ang nagbago sa buhay ko. Ang dating law student na abala sa pag-aaral at pag-iimbestiga ng mga problema sa university ay isa nang ganap na abogado ngayon. At hindi lang basta abogado. Isa ako sa mga pinakakilalang litigation lawyers sa bansa. Sunod-sunod ang mga kasong hinawakan ko. Sunod-sunod din ang mga panalong nakamit ko. Ngunit hindi doon nagtapos ang mga ambisyon ko. Habang lumalaki ang pangalan ko sa larangan ng batas, tahimik ko ring binuo ang isang kompanyang matagal ko nang pinaplano. MAIC — Montenegro AI Company. Isang technology company na nakatuon sa artificial intelligence, automation, at software innovation. Maraming nagsabing imposible. Maraming nagsabing isa lamang itong luho ng isang mayamang tagapagmana. Ngunit pinatunayan kong mali silang lahat. Sa loob lamang ng ilang taon, naging isa ang MAIC sa pinakamabilis lumaking AI companies sa buong Asya. Mula sa maliit na grupo ng mga develop

Chapter 14 Hindi ko na gusto ang direksyon ng kwento at mukhang tama nga ako. “Pinagtanggol niya ako, anak!” Nanatili akong tahimik. “Kaya dinala ko agad siya rito.” Naningkit ang mga mata ko. “You what?” Ngumiti siya nang napakalawak. “Dinala ko siya rito.” “Mom.” “Maganda siya.” “Mom.” “Matalino rin.” “Mom.” “Mabait pa.” “Mom.” “Single!” Napahawak ako sa noo ko. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis. “Binenta ninyo ako sa babae na 'yon kahit na tinulungan ka lang niya?” “Ano namang masama doon?” Parang ako pa ang may problema. “Tinulungan lang niya kayo.” “At nagpapasalamat ako.” “Hindi ibig sabihin noon na gusto niya akong makilala.” “Alam mo ba na dito din siya pala mag apply." “Mom.” “Ano?” Napabuntong-hininga ako. Minsan talaga, imposibleng talunin ang nanay ko sa argumento. “Kasi naman, anak,” pagpapatuloy niya habang nakangiti, “tinutulungan na kita para magkaroon ako ng daughter-in-law.” Napailing ako sa mga sinabi ng aki

Chapter 16Para hindi na humaba pa ang usapan, agad akong nagsinungaling."Ah, Tita, pasensya na po. May pupuntahan pa po kasi ako.""Ay, ganoon ba?" Halatang nadismaya siya."Opo.""Sige na nga." Ngumiti siya bago ako tinapik sa balikat. "Pero magkikita pa tayo."Napangiti na lamang ako.Mukhang wala na akong takas sa nanay ng boss ko.Pagkatapos niyang umalis ay muli kong binalingan si Jayden.Nakaupo na siya sa kanyang swivel chair at tila binabalikan ang mga dokumentong nasa mesa niya.Para bang walang nangyaring kaguluhan ilang minuto lang ang nakalipas."Tomorrow, puwede ka nang magsimula."Agad akong napatuwid ng upo."Talaga po?"Tumango siya."Pumunta ka muna sa HR para sa ID mo. Nagpadala na ako ng mensahe doon.""Laking tulong po nito. Salamat po, sir.""Jayden."Napakurap ako."Po?""Kung wala naman tayong meeting o kaharap na kliyente, puwede mo akong tawaging Jayden."Halos mabilaukan ako.Hindi ko alam kung bakit parang biglang naging awkward ang hangin."A-Ah... okay p

Chapter 18 Napangiti ako nang mapait habang nakatitig sa mensahe ng aking ina. Masakit. Sobrang sakit. Pero hindi na iyon ang uri ng sakit na nagpapaiyak sa akin. Ito na iyong sakit na matagal nang nanirahan sa puso ko hanggang sa unti-unti na akong nasanay..Mabilis kong tinipa ang sagot ko. "Huwag mong banggitin ang salitang iyan." Ilang segundo akong natigilan bago ipinagpatuloy ang mensahe. "Dahil ni minsan ay hindi ko naramdamang anak mo ako." Matagal kong tinitigan ang screen. Parang bawat letra ay naglalaman ng sama ng loob na ilang taon kong kinimkim. Gusto kong isumbat ang lahat. Lahat ng sakit. Lahat ng luha. Lahat ng gabing nag-iisa ako. Lahat ng pagkakataong kailangan ko ng isang ina ngunit wala siya. Lalo na noong unang semestre ko sa kolehiyo. Ang panahong akala ko magsisimula na akong bumuo ng magandang kinabukasan..Pero kabaligtaran ang nangyari. Naging impiyerno iyon para sa akin. Araw-araw akong binubully. Pinagtatawanan, pinapahiya. May mga

Chapter 20Iba si Jayden sa mga lalaking nakilala ko noon.At iyon ang bagay na medyo nakakatakot para sa akin.Dahil sa tuwing nakakakilala ako ng lalaking naiiba, doon nagsisimula ang problema.Doon nagsisimula ang pag-asa.At kapag may pag-asa, may posibilidad ding masaktan.Kaya kailangan kong mag-ingat.Hindi para sa kanya.Kundi para sa sarili ko.Para sa pusong matagal ko nang pinoprotektahan.Para sa tiwalang pilit kong binubuo muli matapos itong paulit-ulit na masira.At higit sa lahat...Para sa hinahanap ko rin.Hindi kasi ako naghahanap ng gwapo.Hindi ako naghahanap ng mayaman.Hindi rin ako naghahanap ng lalaking kayang ibigay sa akin ang lahat ng luho sa mundo.Ang hinahanap ko ay isang taong marunong manatili.Isang taong hindi iiwan ang mga taong mahalaga sa kanya kapag dumating ang mahirap na panahon.Isang taong katulad ng ama ko.Napangiti ako nang mapait.Mukhang imposible na yata iyon sa panahon ngayon."Miss Manlait."Napabalik ako sa kasalukuyan nang marinig ko