FAZER LOGINChapter 17Nanginig ang mga kamay ko habang nakatitig sa laman ng parcel.Isang lumang litrato.Litrato naming tatlo.Ako.Ang aking ama.At ang aking ina.Napakagat ako sa ibabang labi habang pinipigilan ang pagluha.Matagal ko nang sinusubukang kalimutan ang nakaraan.Matagal ko nang pinipilit na maging matatag.Pero sa tuwing may bagay na nagpapaalala sa akin tungkol sa kanila, pakiramdam ko ay bumabalik ako sa dating akoโang batang umiiyak gabi-gabi habang naghihintay ng pagmamahal na hindi na babalik.Dahan-dahan kong hinaplos ang mukha ng aking ama sa litrato."Papa..."Mahinang bulong ko.Hanggang ngayon, hindi ko pa rin matanggap ang pagkawala niya.Mahal na mahal ako ng ama ko.Kahit pagod galing trabaho, lagi siyang may oras para sa akin.Siya ang unang nagturo sa akin kung paano mangarap.Siya rin ang unang nagsabi na kaya kong abutin ang kahit anong gusto ko basta magsumikap lang ako.Ngunit isang araw...Bigla na lang siyang nawala.Isang aksidenteng hindi namin inaasahan
Chapter 16Para hindi na humaba pa ang usapan, agad akong nagsinungaling."Ah, Tita, pasensya na po. May pupuntahan pa po kasi ako.""Ay, ganoon ba?" Halatang nadismaya siya."Opo.""Sige na nga." Ngumiti siya bago ako tinapik sa balikat. "Pero magkikita pa tayo."Napangiti na lamang ako.Mukhang wala na akong takas sa nanay ng boss ko.Pagkatapos niyang umalis ay muli kong binalingan si Jayden.Nakaupo na siya sa kanyang swivel chair at tila binabalikan ang mga dokumentong nasa mesa niya.Para bang walang nangyaring kaguluhan ilang minuto lang ang nakalipas."Tomorrow, puwede ka nang magsimula."Agad akong napatuwid ng upo."Talaga po?"Tumango siya."Pumunta ka muna sa HR para sa ID mo. Nagpadala na ako ng mensahe doon.""Laking tulong po nito. Salamat po, sir.""Jayden."Napakurap ako."Po?""Kung wala naman tayong meeting o kaharap na kliyente, puwede mo akong tawaging Jayden."Halos mabilaukan ako.Hindi ko alam kung bakit parang biglang naging awkward ang hangin."A-Ah... okay p
Chapter 15Betty POVTsk! Sino bang baliw na babae ang magkakagusto sa isang CEO na tulad niya?Oo, gwapo siya. Sobrang gwapo pa nga. Pero ano ngayon?Hindi naman ako nahuhulog sa mukha.At isa pa, hindi ko gusto ang mga lalaking katulad niya. Iyong tipong mayaman, sikat, at mukhang sanay na sanay na habulin ng mga babae.Mas gugustuhin ko pang makipagrelasyon sa isang bakla kaysa sa lalaking iyon."Are you listening, Miss Manlait?"Nagulat ako nang marinig ang malamig niyang boses."Huh? Ah, yeah!" Pilit akong ngumiti.Bahagya siyang napataas ng kilay."I asked you three times.""Ay... sorry po."Napabuntong-hininga siya bago isinandal ang likod sa kanyang upuan.Hindi ko alam kung bakit pero parang may kakaibang pressure kapag nakatingin siya. Hindi naman siya galit pero parang kaya niyang basahin lahat ng iniisip ko."Then answer my question."Napakurap ako."Question?"Napapikit siya nang ilang segundo.Patay.Mukhang wala talaga akong narinig sa mga sinabi niya.Sa kabilang banda
Chapter 14 Hindi ko na gusto ang direksyon ng kwento at mukhang tama nga ako. โPinagtanggol niya ako, anak!โ Nanatili akong tahimik. โKaya dinala ko agad siya rito.โ Naningkit ang mga mata ko. โYou what?โ Ngumiti siya nang napakalawak. โDinala ko siya rito.โ โMom.โ โMaganda siya.โ โMom.โ โMatalino rin.โ โMom.โ โMabait pa.โ โMom.โ โSingle!โ Napahawak ako sa noo ko. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis. โBinenta ninyo ako sa babae na 'yon kahit na tinulungan ka lang niya?โ โAno namang masama doon?โ Parang ako pa ang may problema. โTinulungan lang niya kayo.โ โAt nagpapasalamat ako.โ โHindi ibig sabihin noon na gusto niya akong makilala.โ โAlam mo ba na dito din siya pala mag apply." โMom.โ โAno?โ Napabuntong-hininga ako. Minsan talaga, imposibleng talunin ang nanay ko sa argumento. โKasi naman, anak,โ pagpapatuloy niya habang nakangiti, โtinutulungan na kita para magkaroon ako ng daughter-in-law.โ Napailing ako sa mga sinabi ng aki
Chapter 13 โMarcus, mabuti pa ay pumunta ka sa HR at mag-hearing kayo ng secretary dahil malapit na ang maternity leave ng secretary ko.โ Malamig ang boses ko habang hindi man lang iniaangat ang tingin mula sa mga dokumentong nasa harapan ko. Natigilan si Marcus. Pagkatapos ay napailing ito. โTsk. Alam mo talaga kung paano magpalayas ng tao.โ Hindi ko siya pinansin. Patuloy lamang akong pumirma sa ilang papeles na nangangailangan ng approval ko. โPare, Vice President ako ng kompanyang ito. Bakit pakiramdam ko mas marami pa akong trabaho kaysa sa'yo?โ โBecause you're talking too much.โ Nanlaki ang mga mata niya. โAba't kasalanan ko pa?โ โObviously.โ Napailing na lamang siya bago tumayo mula sa kanyang kinauupuan. โFine. Aalis na ako.โ Ngunit bago siya tuluyang makalabas ng opisina ay muli siyang lumingon. โAt least magpasalamat ka. Kung hindi dahil sa akin, mas magiging boring ang buhay mo.โ Hindi ko man lang siya nilingon. โClose the door on your way out.โ Napabunto
Chapter 12 Jayden POV Lumipas ang maraming taon. Maraming bagay ang nagbago sa buhay ko. Ang dating law student na abala sa pag-aaral at pag-iimbestiga ng mga problema sa university ay isa nang ganap na abogado ngayon. At hindi lang basta abogado. Isa ako sa mga pinakakilalang litigation lawyers sa bansa. Sunod-sunod ang mga kasong hinawakan ko. Sunod-sunod din ang mga panalong nakamit ko. Ngunit hindi doon nagtapos ang mga ambisyon ko. Habang lumalaki ang pangalan ko sa larangan ng batas, tahimik ko ring binuo ang isang kompanyang matagal ko nang pinaplano. MAIC โ Montenegro AI Company. Isang technology company na nakatuon sa artificial intelligence, automation, at software innovation. Maraming nagsabing imposible. Maraming nagsabing isa lamang itong luho ng isang mayamang tagapagmana. Ngunit pinatunayan kong mali silang lahat. Sa loob lamang ng ilang taon, naging isa ang MAIC sa pinakamabilis lumaking AI companies sa buong Asya. Mula sa maliit na grupo ng mga develop







