Accueil / Romance / ANG BAKLA KONG ASAWA: MARRIED CON / Chapitre 1 - Chapitre 10

Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

Chapter 1 Simula ng Kwento

Chapter 1 Third POV Throwback Colleges day ********************* Tahimik na bumabalot ang gabi sa buong campus ng Westbridge University habang patuloy ang malakas na tugtog mula sa engrandeng university party na ginanap sa isa sa mga kilalang hotel sa Maynila. Puno ng estudyante ang paligid—may nagsasayawan, nag-iinuman, at nagsasaya. Isa na roon si Betty Manlait, isang first year college student na ngayon lamang nakaranas ng ganoong klaseng party. Simple lamang ang kanyang suot na itim na polo at maong pants. Medyo panglalaki manamit si Betty ngunit hindi pa rin maitago ang kanyang natural na kagandahan. Marami tuloy ang napapatingin sa kanya kahit tahimik lamang itong nakaupo sa gilid habang hawak ang isang baso ng juice. “Betty, relax ka naman!” natatawang sambit ng kanyang kaklase habang iniinom ang hawak na alak. Ngumiti lamang siya. Hindi talaga siya sanay sa ganoong lugar. Mas gusto pa nga sana niyang umuwi nang maaga dahil may part-time job pa siya kinabukasan.

Chapter 2 The Campus Rumors

Chapter 2 Araw ng lunes. Maaga pa lamang ay gising na si Jayden Montenegro. Tahimik siyang nakatayo sa harap ng floor-to-ceiling window ng kanyang condo habang tanaw ang unti-unting paggising ng siyudad. Suot na niya ang puting long sleeves na bahagyang nakatiklop ang manggas, pares ng itim na slacks, at mamahaling relo sa kanyang kaliwang pulsuhan. Kahit simpleng manamit ay hindi maitago ang kanyang malakas na dating. Malapit na ring matapos ang semester kaya mas naging abala ang kanyang schedule bilang fourth year law student. Sunod-sunod ang case studies, mock trials, at thesis defense na kailangang tapusin bago ang graduation. Ngunit higit pa roon… Alam niyang pagpasok niya ngayon sa university ay muli na naman siyang magiging sentro ng usapan. At tama nga siya. Pagkababa pa lamang niya ng sasakyan sa parking lot ng Westbridge University ay agad na napunta sa kanya ang atensyon ng halos lahat ng estudyante. “Siya ‘yon…” “Si Jayden Montenegro!” “Siya ba talaga

Chapter 3 I Don’t Care

Chapter 3 Tahimik ang buong hallway matapos umalis si Samantha kasama ang mga kaibigan nito. Naiwan si Betty na hindi malaman kung paano haharap kay Jayden Montenegro na ngayo’y nakatayo lamang sa harapan niya. Habang si Marcus naman ay tahimik na nakatingin sa kanilang dalawa na tila may gustong maintindihan. Mahigpit na napayakap si Betty sa kanyang mga libro bago marahang yumuko. “T-Tungkol pala noong isang araw…” kinakabahan niyang panimula. “I’m sorry.” Nanatiling walang emosyon ang mukha ni Jayden habang nakatingin lamang sa kanya. “Promise… pagkatapos nitong semester ay aalis na ako sa school na ito.” Parang biglang bumigat ang paligid matapos niyang sabihin iyon. Bahagyang natigilan si Marcus at palihim na napatingin kay Jayden. Ngunit nanatiling malamig ang ekspresyon ng binata. “I don’t care.” Yun lamang ang isinagot nito bago walang lingon-likod na naglakad palayo kasama si Marcus. Naiwang tulala si Betty habang pinagmamasdan ang papalayong likod ng lalaki. Hi

Chapter 4 The Box

Chapter 4 “Betty Manlait!” Napalingon ang halos lahat ng estudyante nang may isang student assistant na sumilip sa pintuan ng classroom nila. May hawak itong kulay pink na box na may ribbon pa sa ibabaw. “May nagpadala sa’yo!” malakas nitong sambit. Agad na nagsimulang magbulungan ang buong classroom. “Wow…” “May admirer?” “O baka si Montenegro?” Napahiya si Betty habang dahan-dahang tumayo mula sa kanyang upuan. “A-Akin po?” naguguluhan niyang tanong. Tumango ang student assistant bago iniabot sa kanya ang box. “Hindi sinabi kung sino sender.” Pagkaalis nito ay agad namang naging mausisa ang mga mata ng kanyang mga kaklase. “Buksan mo na!” “Tingnan natin!” Hindi alam ni Betty kung bakit biglang kinabahan ang kanyang dibdib. Ngunit dahil sa mapilit na tingin ng lahat ay dahan-dahan niyang binuksan ang ribbon ng kahon. At sa isang iglap… Nanlamig ang buong katawan niya. Sunod-sunod na litrato ang bumungad sa kanya. Mga litrato noong university part

Chapter 5 BULLYING

Chapter 5 “Sam, tara na…” mahinang sambit ng isa niyang kaibigan habang kinakabahang humawak sa braso nito. “Baka mapahamak ka pa.” Ngunit nanatiling matalim ang tingin ni Samantha Reyes kay Betty. Halatang hindi pa rin nawawala ang galit sa kanyang mukha. “Hindi ko matatanggap ‘to…” madiin niyang bulong. “Sam…” muli siyang hinila ng kaklase nito. “Montenegro na kalaban mo rito.” Doon lamang bahagyang napailing si Samantha bago malamig na tumawa. “So what?” taas-noo niyang saad. “Anak ako ng congressman.” Si Samantha ay kilalang anak ni Congressman Alejandro Reyes—isa sa mga makapangyarihang politiko sa bansa. Kaya mula pa noon ay sanay na itong nakukuha ang lahat ng gusto niya. Matalino rin ito kaya naging secretary ng student council ng university. Dahil doon, marami rin ang takot at sunod-sunuran sa kanya sa campus. At isa lang ang hindi niya matanggap sa buong buhay niya. Ang hindi mapansin ni Jayden Montenegro. Simula first year pa lamang siya ay matagal na

Chapter 6

Chapter 6 Jayden POV Wala akong pakialam sa mga ibinibintang nila sa akin. Kung tawagin man nila akong bakla o kung ano pa, wala na iyon sa akin. Hindi ko kailangang magpaliwanag para lang tanggapin ng ibang tao. Hindi naman sila mahalaga. Ang ayoko lang ay madawit ang pangalan ng Montenegro University sa mga iskandalo at pambubully na nangyayari sa loob ng campus. Iyon ang responsibilidad ko bilang tagapagmana ng pamilya Montenegro. Kaya kahit ayaw kong makialam… napipilitan akong bantayan ang sitwasyon. Tahimik akong nakatingin sa bintana ng conference office habang naririnig sa likuran ko ang boses ni Samantha at Marcus. Hindi ko na sila pinapansin. Mas iniisip ko ngayon ang babaeng iyon. Si Betty Manlait. Hindi ko maintindihan kung bakit tila siya palagi ang laman ng usapan ko sa isip nitong mga nakaraang araw. Marami na akong nakitang babaeng umiiyak sa campus. Marami na rin akong narinig na issue at gulo. Pero bakit iba kapag siya? Naalala ko ang nanginginig niyang

Chapter 7

Chapter 7 Agad kong pinaimbestigahan ang lahat ng nangyayari sa loob ng university, lalo na noong gabing kumalat ang mga litrato ni Betty. Hindi ako naniniwala sa aksidente. At habang mas iniisip ko ang buong sitwasyon, mas lalo lamang lumalakas ang kutob kong may kinalaman si Samantha rito. Tahimik akong nakaupo sa swivel chair habang isa-isang binabasa ang reports na ipinadala ng head security ng university. CCTV footage. Statements. Access logs. Lahat iyon ay gusto kong makita. Ayokong may kahit anong detalye na makalampas sa akin. “Grabe…” bulong ni Marcus habang nakasandal sa sofa at nakatingin sa akin. “Para kang naghahanda sa murder case.” Hindi ko siya pinansin. Nagpatuloy lamang ako sa pagbabasa hanggang sa may marinig akong katok mula sa labas ng office. “Come in.” Dahan-dahang bumukas ang pinto at agad akong napatingin doon. Bahagyang nanigas ang mukha ko nang makita kung sino ang pumasok. “Mom?” Nakahawak si Mommy sa kanyang mamahaling handbag habang bakas sa

Chapter 8

Chapter 8 Paglipas ng ilang oras ay agad kong inayos ang sarili ko para pumasok sa susunod naming klase. Tahimik kong isinara ang folder na hawak ko bago kinuha ang coat na nakasabit sa likod ng upuan. “Mom, you can stay here and wait for me. Sabay na tayong uuwi sa mansyon,” sabi ko habang inaayos ang manggas ng polo ko. “Okay, son…” mahinahon niyang sagot. Tumango lamang ako bago tuluyang lumabas ng office kasama si Marcus. Pagbukas pa lamang namin ng pinto ay agad kong naramdaman ang mga matang nakatingin sa amin. Tahimik na napayuko ang ilang estudyante habang ang iba naman ay agad nagbulungan. Hindi ko na iyon pinansin. Sanay na ako sa mga matang mapanghusga. Pero hindi ibig sabihin noon ay hahayaan kong magpatuloy ang kaguluhan sa university. Tahimik kaming naglakad ni Marcus sa hallway patungo sa law building kung saan naroon ang lawyer rooms. Maririnig ang mahihinang bulungan sa bawat madaanan namin. “Siya ba ’yon?” “Si Jayden Montenegro…” “Grabe,

Chapter 9

Chapter 9 Betty POV Deserve ko ba talaga ’to lahat? Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang narinig ko mula sa kanila. Ang mga tawanan. Ang mga mapanghusgang tingin. Ang mga bulong na tila kutsilyong paulit-ulit na tumatama sa dibdib ko. Tahimik kong kinagat ang ibabang labi ko habang pilit pinipigilan ang nangingilid na luha sa mga mata ko. Maybe… it’s time to leave this school. Masakit isipin. Pangarap ko ang makapag-aral sa Montenegro University. Ilang taon kong pinaghirapan para makapasok dito. Pero ngayon… pakiramdam ko unti-unti na akong sinisira ng lugar na dati kong pinapangarap lamang. Dahan-dahan akong tumayo mula sa sahig habang isa-isang pinupulot ang mga librong nagkalat sa paligid. Tahimik lamang akong yumuko habang pilit ngumiti nang mapait. Nakakahiya at pakiramdam ko buong pagkatao ko ay nakalantad sa harap ng lahat. At ang pinakamasakit. Wala man lang kahit isang nagtangkang tulungan ako. Mahigpit kong niyakap ang mga

Chapter 10

Chapter 10 Natigilan ako sa sinabi niya. “Mrs. Ang?!” Parang biglang bumigat lalo ang dibdib ko. Hindi ko agad ma-process ang narinig ko. “P-po… i-tranfer?” mahinang ulit ko, halos pabulong. Tahimik na tumango ang professor—si Mrs. Ang—habang nakatingin sa akin nang may halong awa at pag-aalala. “Betty,” mahinahon niyang sabi, “nakikita ko na nahihirapan ka na dito. Hindi ka makapag-focus dahil sa nangyayari sa paligid mo.” Humigpit ang hawak ko sa strap ng bag ko. “Sa probinsya, mas tahimik. Mas ligtas. Pwede kang magsimulang muli.” Parang may sumikip sa lalamunan ko. “Sayang ang talino mo,” dagdag niya. “Ayokong masira ang kinabukasan mo dahil lang sa mga nangyayaring ito.” Tahimik akong napayuko. Muli na namang bumalik sa isip ko ang lahat—ang tawanan, ang bulungan, ang kahihiyan. Kung tutuusin… tama siya. Baka nga doon mas madali. Baka doon hindi ako araw-araw nasasaktan. Pero, bigla kong naalala ang lahat ng pinaghirapan ko para makapasok dito. Ang pangarap ko. Ang sa

Dernier

1 2 3

Scanner le code pour lire sur l'application