All Chapters of การล่อลวงอันแสนหวาน: Chapter 51 - Chapter 60

« เดลฟินา บอกให้มันปล่อยพวกเรา ไม่งั้นฉันจะทำให้มดลูกของเธออุ้มท้องลูกของฉันซะ » สลิดิโนขู่ « แกพูดเรื่องอะไรเนี่ย ? » ไอร่าถามด้วยความงุนงงสุดขีด « ฉันแตกใส่ตัวเธอ เธอจำไม่ได้เหรอ ? เดี๋ยวฉันจะจัดการให้เธอท้องแล้วทำแท้งไม่ได้ด้วย เพราะมันผิดกฎของพวกเอลฟ์ » มนุษย์แปลงร่างงูหัวเราะเยาะ « สลิดิโน นาย... 2 คนนอนด้วยกันเหรอ ? » ฮาริดารู้สึกเจ็บปวดอย่างลึกซึ้งที่แฟนหนุ่มนอกใจเธอในตอนที่เธอไม่อยู่ « ทำไมล่ะ สลิดิโน ? นายทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง ? » เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ « ถึงยายตัวผอมนี่จะดูแห้งๆ แต่จิ๋มของนางหวานกว่าของเธอเยอะ » เขาตอบด้วยท่าทางลำพองใจ « ใช่ ฉันเยSนากับนางตั้งหลายครั้ง แถมยังอยู่ในร่างกึ่งงูที่มีอวัยวะเพศสองอันด้วยซ้ำ » « แก... กล้าดียังไง ? » มนุษย์แปลงร่างเสือโกรธจัด « เธอไม่มีค่าพอให้ฉันต้องแปลงร่างนั้นด้วยหรอ » สลิดิโนตอบกลับอย่างเย็นชา โดยที่สายตาไม่ละไปจากเดลฟินาผู้กำลังอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี สายตาของไอร่าหันมามองเธอทันที เขาสร้างม่านพลังเงียบเวทมนตร์รอบตัวพวกเขาก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาเธออย่างนุ่มนวล « มันพูดความจริงหรือเปล่า ? มันทำอะไรเธอเหรอ ?

ในฐานะลูกพี่ลูกน้องกันโดยตรง อัลฟอนโซและคารามียา สมิธ ต่างก็เป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่ตนเอง และพวกเขาทำสงครามประสาทใส่กันมาตั้งแต่เท่าที่จำความได้นับตั้งแต่อายุสามขวบของคารามียาและหกขวบของอัลฟอนโซ พวกเขาได้ประกาศความเกลียดชังอันรุนแรงต่อกัน และความบาดหมางนี้ก็มีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ตามกาลเวลาพวกเขาเรียนโรงเรียนเดียวกันและบ้านของพ่อแม่ก็ไม่ได้อยู่ห่างกันมากนัก แม่ของพวกเขายังเกือบจะเป็นเพื่อนสนิทกันด้วยซ้ำ ถึงกระนั้น ความพยายามทั้งหมดในการคืนดีกันก็ลงเอยด้วยความล้มเหลวอย่างยับเยินพ่อแม่ของพวกเขาคุ้นเคยกับการแข่งขันนี้แล้ว แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมคนสองคนที่ใกล้ชิดกันทางสายเลือดถึงได้มีความรังเกียจเดียดฉันท์ต่อกันได้มากขนาดนี้ในเช้าวันที่สดใสช่วงวันหยุด เรคสัน สมิธ พ่อของคารามียา และวิเลียน สมิธ พี่ชายของเขา ได้มารวมตัวกัน และที่นั่นเองที่พ่อของอัลฟอนโซได้ประกาศแผนการที่จะไปตั้งแคมป์ มีเพียงภรรยาของพวกเขาเท่านั้นที่อยู่ ณ ตอนนั้น และพวกเธอก็ดีใจกันมาก แต่พวกเขารู้ดีว่าหากบอกเด็กๆ พวกเขาจะปฏิเสธที่จะมาทันทีที่รู้ว่าอีกฝ่ายร่วมเดินทางด้วยพวกเขาจึงสัญญาว่าจะเก็บเป็นความลับจนถึงวันจริง

«คิดซะว่า... มันเป็นฝันร้ายนะ คาราเมีย» เขาพูดกับลูกพี่ลูกน้องของตนพร้อมกับถอนหายใจยาวอย่างจำยอม «ฉันไม่เคยคิดเลยว่าพวกเราจะต้องมาลงเอยกันในจุดนี้» เธอเอ่ยขึ้น «เอาล่ะ» อัลฟอนโซยักไหล่ «...บางทีชีวิตก็มีเรื่องเซอร์ไพรส์ และบางครั้งมันก็เป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ที่แย่สุดๆ แบบที่เรากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ ฉันรู้ว่าสิ่งที่พวกเรากำลังจะทำมันเกินขอบเขตไปมาก แต่เราจำเป็นต้องทำ... เพื่อช่วยพ่อแม่ของเรา ออกไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่ เราจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับและ... เอาลงโลงไปด้วยกัน ตกลงไหม?» เธอพยักหน้าร้าช้าๆ ขณะที่หน้าอกกระเพื่อมไหว «ตกลง ลูกพี่ลูกน้องของฉัน ไปกันเถอะ... ลงมือกันเถอะ» สิ้นคำพูดนั้น อัลฟอนโซก็ขึ้นคร่อมร่างของเธอแล้วโน้มตัวลงมา ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบเข้าหากันในเวลาไม่นาน สิ่งที่เริ่มต้นด้วยจูบอันเชื่องช้าก็แปรเปลี่ยนเป็นจูบที่เร่าร้อนและสิ้นหวังอย่างรวดเร็ว เรียวแขนของคาราเมียโอบรอบลำคอของอัลฟอนโซ ดึงรั้งเขาให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นในขณะที่ลิ้นของพวกเขากวัดแกว่งพัวพันกัน เมื่อถอนริมฝีปากออกและผละร่างออกจากอ้อมกอด นิ้วมือของอัลฟอนโซก็คลำหาตะขอเสื้อชั้นในของเธอ เพียงแค่สะบัดมือเด

เขาไม่รอช้าเลยแม้แต่น้อยในขณะที่เธอนอนแนบซบอยู่กับเขา เขาก็เริ่มขยับสะโพกจากด้านล่าง กระแทกกระทั้นเข้าสู่ร่องสวาทของเธอด้วยความเร็วและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แรงกระแทกทำให้เธอต้องเหลียวหลังกลับไปมองบั้นท้ายสั่นไหวของตัวเอง ภาพนั้นช่างยั่วยวนใจจนเธออยากจะเห็นมันสั่นระริกมากกว่านี้อีก«กระแทกฉันแรงๆ เลย เรกสัน» เธอเอ่ยบอก ซึ่งถ้อยคำเหล่านั้นทำให้เขาได้เห็นมุมมองใหม่ๆ ในตัวเธอเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่น ขาทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างรุนแรง แต่เรกสันก็ยังคงไม่เปลี่ยนท่าทาง เธออ้าปากค้าง ดวงตาหรี่ปรอย ทำได้เพียงแค่มองดูบั้นท้ายของตัวเองที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะ«พ-ให้ตายเส-» เธอหลุดปากครางออกมาอย่างลืมตัว วิงวอนขอให้เขาจัดให้หนักกว่าเดิม«ขึ้นมาคร่อมฉันสิ» เรกสันเอ่ยบอก พร้อมกับหยุดชะงักการกระแทกโดยไม่ทันให้ตั้งตัวเธออยากให้เขาทำต่อใจจะขาด แต่ในโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ ดังนั้น เธอจึงจัดการขึ้นคร่อมขยับสะโพกใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ปล่อยเสียงครางระงมที่ราวกับถูกเก็บกดไว้มานานนับพันปีในที่สุดเธอก็ได้สิ่งที่ต้องการเรกสันฟาดฝ่ามือลงบนสะโพกเธอฉาดใหญ่จนจังหวะของเธอสะดุด และทิ้งตัวฟุบลงแนบอกเขาด้วยความโล่งอก แ

วิเลียน ผู้เป็นบิดาของอัลฟอนส์ เพิ่งจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เขา ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงและเอนหลังพิงกับหัวเตียง ห้องที่ตกแต่งอย่างครบครันที่เขาอยู่นั้น ได้รับแสงสว่างไสวจากโคมไฟระย้าที่แขวนลงมาจากเพดานสีขาวบริสุทธิ์ ทางด้านซ้ายของเขา มีประตูเปิดแย้มอยู่เล็กน้อย ซึ่งเขาคิดว่าต้องเป็นห้องน้ำอย่างแน่นอน สภาพของเขาตอนที่ตื่นขึ้นมานั้นไม่ได้แย่นัก เว้นแต่ว่าจะหาโทรศัพท์มือถือของเขาไม่เจอจากที่ไหนเลย แน่นอนว่ากลุ่มแก๊งฉกโฉยกวาดเอาไปแล้ว คนอื่น ๆ จะเป็นอย่างไรบ้างนะ? พวกเขาถูกจับมาไว้ในห้องแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า? จุดประสงค์ของพวกลักพาตัวคืออะไรกันแน่? ถ้าเป้าหมายคือเงิน เขา ก็ยินดีที่จะจ่าย แม้ว่าเงินที่ตัวเขาและน้องชายหามาได้จะไม่เพียงพอที่จะทำให้พวกลักพาตัวพึงพอใจ แต่ตราบใดที่ครอบครัวยังปลอดภัย การกู้หนี้ยืมสินก็เป็นทางเลือกหนึ่ง เขา ก้าวลงจากเตียงแล้วเดินไปที่ประตูทางเข้าออกของห้อง จากนั้นก็หมุนลูกบิดประตู น่าประหลาดใจที่ประตูไม่ได้ถูกล็อคไว้อย่างที่เขาเคยสงสัยก่อนหน้านี้ เขา ขมวดคิ้ว ชะงักเท้า แล้วกวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้ง ไม่พบกล้องอยู่ในระยะสายตา ถึงกระนั้น เค้าก็ยังรู้สึกเหม