แอนนาหาเขาพบในห้องห้องหนึ่งก่อนที่เวลาสิบนาทีจะหมดลง โชคดีอะไรอย่างนี้ตามคำสั่งของเขา เธอปีนขึ้นไปขย่มควยของวิลเฟรดอย่างว่าง่ายขณะที่เขายังคงนั่งอยู่บนโซฟา เธอต้องใช้อ้อนวอนและหว่านล้อมอยู่นานกว่าเขาจะยินยอมให้เธอใช้ควยของเขาอย่างถูกต้องและเธอต้องยึดไหล่ของเขาไว้แน่นขณะร่อนเอวอยู่บนตัวเขา พยายามรักษาใบหน้าเรียบเฉยตามที่เขาเรียกร้องไว้จนกว่าเธอจะเสร็จสมบูรณ์ทุกๆ วินาทีที่ร่องหีของเธอดูดกลืนควยของเขา มันยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ ที่จะเก็บอาการ เม้มริมฝีปากแน่น มือจับไหล่เขาเกร็งขึ้นตามจังหวะที่โยกเร่งขึ้นถ้ามีใครเคยบอกเธอเมื่อไม่นานมานี้ว่า ในที่สุดเธอจะต้องมาเย็ดกับคนที่เกลียดเข้าไส้ — คนอย่างเขา — เธอไม่มีทางเชื่อแน่ เธอคงยอมเดิมพันด้วยเงินจำนวนมากว่าเรื่องแบบนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นกับเธอ แต่ตอนนี้เธอกลับมาอยู่ตรงนี้ ทำสิ่งนี้เพียงเพื่อตัวเองและเพื่อความอยู่รอดของครอบครัวเธอได้แต่หวังว่าวิลเฟรดจะไม่ได้ทำอะไรพวกเขาตามที่เขาเคยสัญญาไว้ เธอจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ได้คะแนนประเมินที่ดีที่สุดจากเขานาทีต่อมา เธอเม้มริมฝีปากล่างแน่น พยายามกดเสียงครางเอาไว้ เธอทำสำเร็จในช่วงเวลาสั้นๆ แต่นั่นก

แอนนาทรุดตัวลงคุกเข่า เธอหมดแรงโดยสิ้นเชิง และเจ็บปวดไปทั้งตัวถึงกระนั้น เธอก็รู้ดีว่าเรื่องนี้ยังไม่จบลงง่ายๆชามสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นตรงหน้าบนพื้น มันบรรจุของเหลวสีเทาส่งกลิ่นเหม็นเน่าอยู่เต็มเปี่ยม ชามใบนั้นเต็มจนปริ่ม แค่เห็นก็ทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้จนมวนท้องเธอ... เธอต้องดื่มสิ่งนี้เหรอ?ในบรรดาเรื่องแย่ๆ ทั้งหมดที่เธอโดนยัดเยียดให้ทำ สิ่งนี้นับว่าเป็นจุดที่ต่ำตมที่สุด โดยที่เธอไม่จำเป็นต้องลิ้มรส มันเลยด้วยซ้ำ„ดื่มให้หมด“ วิลเฟรดสั่ง ขณะนอนเอกนกอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีผ่อนคลายสุดๆ„ค-ค่ะ นายท่าน“ เธอเค้นเสียงแหบแห้งออกมา พร้อมกับยื่นนิ้วอันสั่นเทาไปจับชาม„อย่าให้เหลือสักหยด“ เขาเตือน ซึ่งเธอก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับเธอกระดกน้ำรสชาติขมขื่นลงคอไปในรวดเดียว แล้ววางชามลงอย่างระมัดระวัง แม้ว่าจะรู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิดก็ตาม„ดีมาก และตอนนี้ก็ลุกขึ้นมาสู้ซะ“ วิลเฟรดออกคำสั่งเธอขมวดคิ้วด้วยความสับสน ให้เธอสู้กับใครกันแน่? สู้กับเขา? หรือว่าสู้กับร่างแยกของเขา?แล้วในสภาพที่อ่อนแอและบอบช้ำขนาดนี้ เธอจะไปสู้ได้อย่างไร?ทว่าท่ามกลางความสับสนในหัว เธอพยายามยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เข่าของเ

ผ้าผูกตาถูกถอดออกจากดวงตาของพวกเขา ตอนนี้พวกเขายืนอยู่หน้าบ้านของเรคสันพวกเขาไม่มีอะไรติดตัวเลยนอกจากเสื้อผ้าแพงหูฉี่ที่ถูกมอบให้ ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มียานพาหนะ ไม่มีใบขับขี่ ไม่มีกระเป๋าเดินทาง เรคสันถอนหายใจยาวก่อนจะเอ่ยชวนทุกคนเข้ามาในบ้านทุกคนนั่งลงในห้องรับแขก ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมจนหนักอึ้งราวกับจะตัดแบ่งได้จนกระทั่งแอนนายืนขึ้น„ทุกคนคะ มันเป็นความจริงที่เราทำเรื่องพังยับเยิน แต่เราทำไปก็เพราะถูกไอ้สารเลวนั่นปั่นหัว มันเล่นหัวพวกเรา แต่ต่อให้ตอนนี้เราจะร้องไห้แทบขาดใจ เราก็ไม่สามารถกลับไปแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วได้อยู่ดี“„ใช่ แล้วมันก็เป็นเรื่องจริง“ เรคสันแทรกขึ้นมา จากนั้นเขาเดินเข้าไปหาแอนนาแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ „ฉันขอโทษที่ทรยศเธอ ฉันสาบานเลยว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด“แอนนาช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้นยืน „ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แล้วก็โปรดอภัยให้ฉันด้วย การกระทำของฉันมันแย่ยิ่งกว่านั้นเสียอีก“ เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ และเขาก็ดึงเธอเข้ามาโอบกอดไว้แน่นอัลฟอนโซและลูกพี่ลูกน้องของเขาทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าพ่อแม่ของตนเพื่ออ้อนวอนขอการอภัยโทษแม้ว่ามันจะไม่ใช่เ

แคลิทริกซ์เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทางของเธอแล้วเธอก้าวลงจากรถแท็กซี่ ชำระค่าโดยสาร และขณะที่ยานพาหนะแล่นแล่นจากไป เธอก็จ้องมองไปยังประตูบานมหึมาที่เผยให้เห็นความหรูหราอลังการของคฤหาสน์ตระกูลเมเยอร์สเธอถอนหายใจยาวก่อนจะเดินจากจุดที่ยืนอยู่มุ่งหน้าไปยังประตูเหล็กสีดำ ทว่าเธอกลับเบี่ยงทิศทางเล็กน้อยและหยุดลงตรงหน้าประตูเล็ก ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะเพียงไม่นาน ยามประตูวัยกลางคนก็เปิดประตูออกมา „นั่นใครน่ะ?“„สวัสดีตอนเย็นค่ะ หนูเองค่ะ ลูกสาวของแม่ลิวิงสตัน…“ เธอเริ่มแนะนำตัว ก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยขัดขึ้นมา„โอ้… คุณหนูแคลิทริกซ์ วันนี้คุณมาเหรอครับเนี่ย เชิญข้างในเลยครับ“ เขากล่าวพร้อมรอยยิ้มขณะรีบเปิดประตูให้เธอเข้ามา„ขอบคุณมากค่ะคุณลุง“ เธอบอกพลางโค้งตัวลงเล็กน้อย„ไม่เป็นไรเลยครับ แม่ของคุณเป็นคนดีมากเลย ผมไม่มีทางปฏิเสธต้อนรับคุณลงหรอก“ เขากล่าวด้วยรอยยิ้มกว้างก่อนจะกลับไปประจำตำแหน่งของตนแคลิทริกซ์เดินไปตามทางเดินปูหินของคฤหาสน์จนกระทั่งมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลเมเยอร์ส เธอไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูทางเข้า กดกริ่ง และประตูถูกเปิดออกในแทบจะทันที„โอ้… คุณนั่นเอง“ หญิงสาวคนหนึ่งกล่าว Cami

All Chapters of การล่อลวงอันแสนหวาน: Chapter 61 - Chapter 64

72

73

74

75