บททั้งหมดของ การล่อลวงอันแสนหวาน: บทที่ 61 - บทที่ 70

‘เหยื่อตัวนี้มันเป็นบ้าอะไรของมันกันวะ? ทำไมถึงไม่ตอบสนองเลย? กล้าดียังไงมาทำให้ฉันดูเหมือนตัวตลกแบบนี้?’ เฟรยาคิดในใจพลางทำหน้าบึ้งตึง เธอทั้งลูบไล้และผงกศีรษะขึ้นลงบนด้ามเนื้อของมนุษย์ผู้นี้มาสักพักใหญ่แล้ว แต่ควยของเขากลับไม่ยอมแข็งตัวเสียทีเธอจึงบังคับให้เขากลืนเมล็ดเคตเมียลลงไปสองสามเมล็ด เมล็ดพันธุ์ที่ว่านี้มีลักษณะคล้ายกับหนอนที่กำลังดิ้นยวดเยี้ยว วิเลียนไม่ได้อยากจะกินมันเลย แต่เธอก็บังคับขืนใจเขาจากนั้นเธอก็กลับไปทำตามขั้นตอนเดิม โดยไม่ลืมที่จะเลียปลายหัวเครื่องมือเย็ดของเขาทว่า ผลลัพธ์ที่ได้กลับน่าประหลาดใจเพราะยังคงเหมือนเดิม ตามปกติแล้ว ป่านนี้เหยื่อคงต้องร้องไห้ครวญครางด้วยความเจ็บปวดเพราะความแข็งขึงของควยตัวเองไปแล้ว เหตุใดกรณีของเหยื่อรายนี้ถึงแตกต่างออกไป?เมล็ดพันธุ์ที่เธอขืนใจให้เขากลืนลงไปก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ เธอให้เขากินไปตั้งสิบห้าเมล็ด เขาควรจะกำลังอ้อนวอนขอให้เธอทำกับควยของเขาเร็วขึ้นกว่านี้แท้ๆ แต่เขากลับไม่ส่งเสียงครางออกมาเลยสักแอก อย่าว่าแต่เรื่องแข็งตัวเลยตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอไม่เคยเจอเหยื่อตัวผู้ที่ดื้อด้านขนาดนี้มาก่อน แต่เธอจำเป็นต้องได้น้ำกามของเขา

“สรุปคือพวกเธอจับเหยื่อได้ แต่กลับอุบไว้กินกันเองงั้นเหรอ?” หญิงสาวร่างสูงใหญ่บึ้ก ผิวสีเขียวเอ่ยขึ้นขณะเดินเข้ามา นัยน์ตาเรียวรีคล้ายงูทอประกายสีแดงสดพร้อมรูม่านตาแนวตั้งสีทอง หูของเธอยาวและค่อนข้างแหลมคล้ายเอลฟ์ ทว่ากลับมีเขี้ยวสองซี่โผล่พ้นริมฝีปากล่างขึ้นมาวิเลียนมองไม่ออกเลยว่าเธอเป็นตัวอะไรกันแน่ หรือจะเป็นลูกครึ่งระหว่างงู ออร์ค แล้วก็ดาร์กเอลฟ์? แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้อยากจะเค้นสมองคิดหาคำตอบตอนนี้เท่าไร“ท่านเคนนิเฟอร์คะ...” วิเรนนาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “...พวกเราจะอุบเนื้อสดเกรดพรีเมียมแบบนี้ไว้กินคนเดียวได้ยังไงกันล่ะคะ?”“คิดว่าฉันโง่เหรอ?” คำถามของเธอได้รับเพียงความเงียบตอบกลับ“หรือคิดว่าฉันไม่ได้ยินที่พวกแกพูดกับเด็กเมื่อวานซืนสองคนนี้?” เคนนิเฟอร์ถามซ้ำอีกครั้ง“ขอแก้ข่าวครับคุณเคนนิเฟอร์ พวกผมไม่ใช่เด็กเมื่อวานซืนนะครับ” ชายคนหนึ่งกระแอมก่อนจะเอ่ยขัดขึ้นมา ในขณะที่หญิงสาวอีกสามคนกลับเงียบกริบและพากันเบือนหน้าหนี“พวกแกไม่ได้ตั้งใจจะเอา ‘ส่วนสำคัญ’ ของมันมาส่งให้ฉัน แต่กะจะเก็บไว้กินกันเองมากกว่า กล้าดียังไง?” เธอตวาดเสียงดังลั่นจนทั้งสามสาวและวิเลียนถึงกับสะ

แอนนา ภรรยาของเรกสัน ได้สติฟื้นคืนมาและพบว่าตนเองอยู่ในพื้นที่อันมืดมิด นางนั่งอยู่บนพื้นปูนขรุขระ โดยมีแผ่นหลังพิงอยู่กับผนังที่หยาบกร้านไม่แพ้กันเมื่อนางยกมือขึ้น ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกหนักและเย็นเยียบรอบข้อมือ พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกัน เผยให้เห็นว่านางถูกล่ามด้วยโซ่ แม้แต่ข้อเท้าของนางก็ไม่ละเว้นแม้ความมืดจะบดบังการมองเห็นในสภาพแวดล้อมปัจจุบัน แต่นางก็ตระหนักได้ว่าตนเองเกือบจะเปลือยกาย เว้นเสียแต่ชุดชั้นในลูกไม้ตัวเย้ายวนนางเริ่มหวาดกลัวและตะโกนถามว่ามีใครอยู่หรือไม่ เมื่อไม่มีใครตอบรับหลังจากร้องเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางจึงเม้มริมฝีปากและดิ่งลงสู่ความสิ้นหวังแล้วครอบครัวของนางล่ะ? พวกเขาอยู่ในสภาพที่น่าสะพรึงกลัวและน่าอับอายเช่นนี้ด้วยหรือเปล่า?ใครเป็นคนจับตัวพวกตนมา? จุดประสงค์ของพวกเขาคืออะไร?หากเป็นเรื่องเงิน ทำไมเสื้อผ้าของนางถึงหายไป?นางคงไม่ได้ถูกตั้งใจให้เป็นทาสเสน่หาใช่ไหม? สถานการณ์เช่นนั้นมันช่างหยามเกียรติและน่าอดสูยิ่งนักขณะตกอยู่ในความนึกคิดอันสิ้นหวัง นางก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อความมืดถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างอย่างไม่ทันตั้งตัวตอนนี้เหนือนางสามารถมองเห็นสภ

"แก...!?" แอนนาพูดไม่ออกด้วยความตกตะลึง"ยังจำฉันได้อยู่ไหม?" ชายร่างท้วมผมสีเขียวถามขึ้น พร้อมกับยิ้มด้วยรอยยิ้มที่เธอรู้สึกน่ารำคาญใจಠ⁠_⁠ಠแน่นอนว่าเธอจำได้ ยอดมนุษย์คนนี้ชื่อ วิลเฟรด สเตตสัน เขาเคยเรียนที่โรงเรียนเดียวกับเธอ มีข่าวลือว่าเขาเป็นเด็กกำพร้า และเป็นคนโปรดของลุงที่รวยมหาศาลซึ่งรักและตามใจเขาจนเกินเหตุในตอนนั้นเขาเป็นตัวปัญหา ชอบก่อเรื่องชกต่องเป็นประจำ และเมื่อถูกถามว่าทำไมถึงเป็นคนหาเรื่องก่อน เขามักจะตอบอย่างเดิมเสมอว่า "เห้อ ก็แค่เบื่อๆ น่ะ"หลังจากมีการยื่นคำร้องจำนวนมาก เขาจึงถูกไล่ออกจากโรงเรียนตอนเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีที่สอง ข่าวลือสุดท้ายที่เธอได้ยินเกี่ยวกับเขาก็คือ ลุงของเขาได้ส่งเขาไปดัดนิสัยที่สถานบำบัดในต่างประเทศเพื่อเปลี่ยนให้เป็นคนมีความรับผิดชอบ แต่เมื่อดูจากสภาพของเขาในปัจจุบัน เขาดูแย่ยิ่งกว่าผลงานที่ล้มเหลวเสียอีกแล้วนี่เขาเป็นบอสของสถานที่แห่งนี้อย่างนั้นหรือ? ได้อย่างไรกัน?และข้อเท็จจริงที่น่าคลื่นไส้ก็คือ เพื่อที่จะปกป้องความปลอดภัยของครอบครัว เธอจะต้องคว้าการประเมินระดับ "SSS" จากเขามาให้ได้!หากหมุนเวลากลับไปได้ เธอจะไม่ยินยอมมาเที่ยวพักผ่

เธอปลดเข็มขัดของเขาออกและนำมาพาดไว้บนไหล่ของตัวเอง จากนั้นจึงปลดกระดุมและรูดซิปกางเกงของเขาลง เผยให้เห็นกางเกงชั้นในทรงบรีฟสีแดงที่อยู่ข้างในเธอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วประกบริมฝีปากลงไปบนกางเกงชั้นในของเขา หลังจากนั้น แอนนาก็ถอดกางเกงพร้อมกับกางเกงชั้นในของเขาออกไปพร้อมกัน บัดนี้ไม่มีสิ่งใดมาบดบังสายตาของเธออีกแล้วเธอกุมท่อนเนื้อของเขาไว้อย่างอ่อนโยน แนบแก้มถูไถไปกับพวงสวรรค์ของเขาอย่างแผ่วเบา โดยไม่ลืมที่จะลากไล้เรียวลิ้นไปทั่ว ละเลียดจูบเรื่อยขึ้นไปจนถึงส่วนปลายที่เริ่มขยายตัวแข็งขึง แล้วเริ่มตวัดลิ้นหยอกเย้า ณ จุดนั้นอย่างซุกซนวิลเฟรดยังคงเรียบเฉยตลอดเวลา ราวกับว่าคนที่กำลังได้รับการประเล้าประโลมนี้ไม่ใช่ตัวเขาเองแอนนายังไม่ยอมแพ้ เธอจงใจเย้ายวนเขาด้วยการจูบและการลูบไล้ราวกับจะกลั่นแกล้ง แทนที่จะทำสิ่งที่ควรทำ ซึ่งก็คือการอมท่อนเนื้อนั้นเข้าไปในปากใบหน้าที่เย็นชาของวิลเฟรดเริ่มปรากฏรอยแตกร้าว การที่เห็นเธอนำนิ้วเรียวยาวรูดรั้งท่อนเนื้อของเขาขึ้นลง พร้อมกับส่งสายตาท้าทายและเต็มไปด้วยความร่านรักมาให้ ความปรารถนาที่จะครอบครองและสยบเธอก็เริ่มตื่นขึ้นภายในใจของเขาผู้หญิงคนนี้!กล้