All Chapters of The Ex I Could Never Forget: Chapter 11 - Chapter 20

Nang sumunod na araw, tahimik na ang buong floor.Halos lahat ng empleyado ay nakaalis na, tanging ilaw na lang ng cubicles at office corridor ang natitira. Ang usual na ingay ng trabaho ay napalitan ng malamlam na katahimikan at mahinang ugong ng aircon.Si Leila, mas lalo nang hindi mapakali.Paulit-ulit niyang chine-check ang phone niya habang inaayos ang huling files sa computer. Minsan ay napapahinto siya, humihinga nang malalim, saka muling magta-type na parang pilit pinipigil ang kaba sa dibdib.“Leila, we still need you to finalize this report before you leave,” sabi ng teammate niya, halatang nagmamadali rin.“Opo, sandali lang po,” sagot niya, pero ramdam na ramdam na hindi na siya steady.Sa glass office, nakamasid si Dylan.Kanina pa niya napapansin si Leila—ang pagiging restless nito, ang madalas na pagtingin sa phone, at ang pag-ikot-ikot sa pwesto na parang may hinihintay na hindi pwedeng ma-late.At unti-unti, may bagay sa dibdib niya na hindi niya agad gustong kilalan

Kinabukasan, mas maaga kaysa usual dumating si Leila sa office.Tahimik pa ang buong floor at iilan pa lang ang employees na naroon. Bitbit niya ang paper bag ng breakfast at isang malaking tumbler ng kape habang pilit inaayos ang sarili.Halos wala siyang tulog kagabi.Maaga siyang nagising dahil kay Oliver na sobrang clingy pagising nito.“Mommy, bati na tayo.” bungad agad ng bata habang yakap-yakap ang bewang niya.At dahil doon, kahit paano, gumaan ang pakiramdam niya.Pero ngayong nasa office na ulit siya…bumalik na naman ang awkwardness.Lalo na kapag naaalala niya ang ginawa ni Dylan kagabi.Tahimik siyang naupo sa cubicle niya at agad nagbukas ng laptop.Pero ilang minuto pa lang—“Good morning!”Napalingon siya at nakita si Sheila na may dalang iced coffee.“Girl…” agad nitong bulong habang nakaupo sa gilid ng cubicle niya. “Bakit parang bagong hiwalay ka today?”Napangiwi si Leila.“Pagod lang.”“Tsk. Hindi ako naniniwala.” Lumapit pa si Sheila. “Anong nangyari kay Sir Dyla

Pagdating ni Leila sa apartment nang gabing iyon, mas magaang na nang kaunti ang pakiramdam niya kumpara kagabi. Pagod pa rin siya. Pero hindi na ganoon kabigat. Bitbit niya ang paper bag ng donuts habang tahimik na binubuksan ang pinto ng unit nila. Pagkapasok pa lang niya— “Mommy!” Mabilis na tumakbo si Oliver palabas ng kwarto suot ang oversized niyang pajamas na may dinosaur print. Halos madulas pa ito sa sobrang bilis. Napatawa agad si Leila habang sinalo ang anak na mahigpit na yumakap sa bewang niya. “Oo na, oo na,” natatawa niyang sabi habang ginugulo ang buhok nito. “Miss na miss ako agad?” “Opo!” mabilis na sagot ni Oliver saka bahagyang ngumuso. “Late ka na naman kasi.” At doon bahagyang nanghina ang ngiti ni Leila. Kahit playful ang tono ng bata, kumirot pa rin iyon sa dibdib niya. Lumuhod siya para magpantay sila ng height. “Sorry na, baby,” mahina niyang sabi habang hinahaplos ang pisngi nito. “Nagkaroon kasi ng problem sa office kahapon.” Nangunot-noo aga

Natapos ang programa sa gitna ng masayang palakpakan.Isa-isang tumayo ang mga estudyante mula sa kanilang mga upuan habang ang mga guro naman ay nagsimulang magbigay ng instructions para sa susunod na activities.Sa harap ng covered court, nakikipagkamay si Dylan sa principal at sa ilang donors.Ngumiti siya para sa mga litrato.Nakipag-usap sa ilang magulang.Nakinig sa mga pasasalamat ng mga guro.Pero kahit nakatutok ang katawan niya sa ginagawa…iba ang hinahanap ng mga mata niya.Yung batang makulit.Yung batang hindi marunong mahiya.Yung batang nagsabing boring ang speech ng principal.Yung batang nagtago ng biscuit para sa pasalubong.Si Oliver.Napailing siya sa sarili.Nakakatuwa.Ilang minuto lang silang nag-usap pero hindi niya maintindihan kung bakit paulit-ulit siyang napapalingon sa direksyon kung saan niya ito huling nakita.“Sir Dylan, thank you again for your support,” nakangiting sabi ng principal.“It’s my pleasure.”Tumango siya.Pero kahit nakangiti, hindi niya

Wait… ako ang sasama?”Napatingin si Leila kay Marco nang marinig ang sinabi nito.Abala sila sa opisina nang umagang iyon. Katatapos lang ng isang internal meeting at kasalukuyan niyang inaayos ang schedule ni Dylan para sa natitirang bahagi ng linggo.“Oo,” sagot ni Marco habang nagmamadaling nagsusuot ng coat. “May emergency sa kabilang project. Kailangan kong puntahan personally.”“Pero hindi ba ikaw ang laging kasama ni Sir Dylan sa client dinners?”“Ako nga.”“Eh bakit ako?”Napangisi si Marco.“Because you’re the most organized person in this office.”“Sinungaling.”Napatawa ito.“Okay. Because ikaw lang ang kaya niyang hindi sungitan kapag nagre-remind.”Napailing si Leila.“Hindi rin totoo ’yan.”“Sure.”Tumayo si Marco at kinuha ang susi ng sasakyan.Pagkatapos ay bigla itong naging seryoso.“At may isa pa akong mahalagang bilin.”Kinabahan agad si Leila.“Ano?”“Wag mong painumin si Dylan.”Napakurap siya.“Ano?”“Wag mong painumin.”“Marco, client dinner iyon.”“Exactly.”