Lahat ng Kabanata ng The Ex I Could Never Forget: Kabanata 31 - Kabanata 40

nito.“It was just a drunk mistake.”Narinig niya ang sarili niyang sabihin iyon.At kahit masakit nang kaunti para sa kanya…pinilit niyang ngumiti.Dahil iyon naman talaga ang dapat.Hindi iyon mahalaga.Hindi iyon dapat bigyan ng kahulugan.Hindi iyon dapat panghawakan.Ngunit may kung anong dumaan sa mukha ni Dylan nang marinig iyon.Parang hindi nito nagustuhan ang sagot.“Just a mistake?”Tanong nito.Bahagyang natigilan si Leila.“Opo.”Tumango siya.“Dahil lang po sa alak.”Ilang segundo siyang tinitigan ni Dylan.At sa pagkakataong iyon, hindi niya mabasa ang nasa isip nito.Parang may gusto itong sabihin.Parang may gustong kontrahin.Ngunit sa huli ay napabuntong-hininga lamang ito.“Right.”Tahimik silang tumayo sa tabi ng sasakyan.Ngunit kakaiba ang katahimikan ngayon.Hindi awkward.Hindi mabigat.May kung anong malambot dito.May kung anong hindi nila pareho kayang pangalanan.Hanggang sa biglang bumukas ang pinto ng sasakyan.At lumabas ang driver.“Sir, ready na po.”

Kung may isang taong mahilig gumawa ng problema kahit wala namang problema, iyon ay si Marco. At iyon ang eksaktong nasa isip ni Leila habang nakaupo sila sa conference room para sa lingguhang management meeting. Nasa unahan si Dylan. Katulad ng dati. Kalma. Propesyonal. At seryosong nakikinig sa presentation. Samantala, nasa kabilang bahagi naman ng mesa si Marco na mukhang napakagaan ng buhay. Minsan ay gusto talaga ni Leila itong sakalin. Lalo na kapag nakikita niya ang pamilyar na ngiting iyon. Ang ngiting nagsasabing may binabalak na naman itong kalokohan. At hindi siya nagkamali. Pagkatapos ng report ng finance team ay pansamantalang lumuwag ang usapan. May ilang minutong pahinga bago lumipat sa susunod na agenda. At doon biglang nagsalita si Marco. “Boss.” Napatingin si Dylan. “Hm?” “Naisip ko lang.” Agad nang kinabahan si Leila. Kapag nagsisimula sa naisip ko lang si Marco, walang mabuting kasunod iyon. “Ano na naman?” tanong ni Dylan.

Hindi pa man tuluyang natatapos ang araw sa opisina, alam na ni Leila na may mali.Hindi niya lang alam kung ano.Hanggang sa tumunog ang cellphone niya.“Mama”Sandali siyang natigilan bago sinagot ang tawag.“Ma?”Sa kabilang linya, may katahimikan muna.Yung klase ng katahimikan na hindi komportable.“Leila…”Agad siyang napatayo mula sa upuan.“Ano po ‘yon? Bakit parang—”“Si Oliver.”Parang may humigpit sa dibdib niya.“Bakit po? Ano pong nangyari?”“Nilalagnat siya kaninang hapon,” maingat na sabi ng ina niya. “Akala namin okay na, pero ngayon… bumalik ulit ang init ng katawan niya.”Hindi agad nakapagsalita si Leila.Parang biglang lumiit ang mundo niya.“Ma, bakit ngayon niyo lang po sinabi?”“Hindi naman kasi seryoso kanina. Akala namin pagod lang.”“Nasaan po siya?”“Nasa kwarto. Natutulog ngayon.”Pero hindi siya nakahinga nang maayos sa salitang “natutulog.”Dahil sa isip niya, ang “natutulog” ay maaaring “lumalala.”“Pauwi na po ako.”“Leila, may trabaho ka pa—”“Ma, anak

Bandang alas-singko pa lamang ng hapon ay gusto nang umuwi ng katawang lupa ni Leila.Hindi niya alam kung gaano kalaki ang naitulong ng gamot at lugaw na misteryosong lumitaw sa mesa niya, pero kahit paano ay nabawasan ang sakit ng ulo niya.Hindi nga lang tuluyang nawala.At ngayong patapos na ang araw, ramdam na naman niya ang pagod na unti-unting bumabalik.Pinikit niya sandali ang mga mata habang nagse-save ng huling dokumento.Isang araw na lang.Makakauwi na rin.Makakahiga na rin.At higit sa lahat, makikita na niya si Oliver.Napangiti siya nang bahagya sa isip na iyon.Ngunit hindi pa man niya naisusuot nang maayos ang strap ng bag niya ay may tumigil sa harap ng mesa niya.Pag-angat niya ng tingin ay agad siyang napatuwid.“Sir.”Si Dylan.May hawak itong susi ng sasakyan.At mukhang may balak.Delikado iyon.“Pauwi ka na?”“Opo.”Tumango ito.“Good.”Sandaling katahimikan.Naghintay si Leila ng kasunod.At dumating nga.“Ihahatid na kita.”Nanlaki ang mata niya.“Ano po?”

Twenty-three.”Parang tumigil ang mundo ni Leila.Twenty-three minutes.Dalawampu’t tatlong minuto siyang natulog sa sasakyan ng boss niya.Hindi basta nakapikit.Hindi basta nagpahinga.Talagang natulog.At malamang hindi pa elegante ang pagkakatulog niya.Nanlaki ang mga mata niya habang nakatitig kay Dylan.Samantalang ang lalaki naman ay mukhang kalmado pa rin.Parang wala lang.Parang normal na bagay ang magkaroon ng empleyadong biglang himbing na himbing sa passenger seat.“Oh my gosh.”Napahawak siya sa noo.“Ako ba ay humilik?”Bahagyang napataas ang kilay ni Dylan.“Ayan agad ang tanong mo?”“Opo!”Natawa ito nang mahina.At iyon ang lalong nagpataranta kay Leila.“Naku. Humilik nga ako.”“Hindi.”Napabuntong-hininga siya.“Salamat naman.”“Hindi ka humilik.”“Okay.”“Pero may iba kang ginawa.”Nanigas siya.“Ano?”Tahimik muna si Dylan.At mukhang nag-iisip kung sasabihin ba o hindi.Lalong kinabahan si Leila.Ano bang ginawa niya?Naglalaway ba siya?Nagsasalita sa panagini