All Chapters of The Ex I Could Never Forget: Chapter 1 - Chapter 7

Fine,” bulong niya sa sarili habang pilit pinipigilan ang sakit sa dibdib. “If that’s how you want to play it…” Tahimik na nagsara ang pinto ng opisina sa likod niya. Ngunit pagkalabas na pagkalabas ni Leila sa executive floor, saka niya lang tuluyang nailabas ang mabigat na hininga na kanina pa niya pinipigil. Parang gusto niyang matawa. O umiyak. Hindi niya maintindihan. Tatlong taon. Tatlong taon siyang iniwang wasak ni Dylan nang walang paliwanag, pero ngayong muli silang nagkita… ito pa ang may ganang tratuhin siyang parang estranghero? Hindi niya alam kung nagkukunwari lang ba ito o sadyang ganoon talaga ang gusto nitong mangyari. At kung totoo mang hindi siya nito naaalala… Bakit parang siya pa ang nasasaktan? Mariin niyang kinuyom ang folder na hawak. Gusto niya itong komprontahin. Gustong-gusto niyang itanong: Bakit mo ‘ko iniwan? Ano bang nagawa ko? Madali lang ba para sa’yong mawala? Pero para saan pa? Anong mapapala niya? Natigilan si Leila nang biglang

Kinabukasan, nakatayo si Leila sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ang mahimbing na tulog ng anak. Bahagyang nakaawang ang maliit nitong labi habang yakap ang paborito nitong maliit na unan. At gaya ng dati… hindi niya maiwasang mapatitig. “Hay naku…” mahina niyang bulong habang nakapamewang. “Parang photocopy talaga.” Mula sa bilugang mata nito na kahit nakapikit ay halatang expressive, hanggang sa matangos na ilong at mamula-mulang labi—sobrang hawig ng bata ang ama nito. Nakakainis na nakakakaba. Napailing siya agad, mabilis na iwinaksi ang iniisip. “No. Stop it, Leila,” kausap niya sa sarili habang naglalakad papunta sa cabinet. “Hindi pwedeng araw-araw ka na lang ganyan.” Pero kahit anong pilit niyang iwas, bumabalik pa rin sa isip niya ang nangyari kahapon. Ang mga tingin ni Dylan. Ang paraan ng pagtatanong nito. At higit sa lahat… Yung pagkawala ng alaala nito tungkol sa kanya. Hanggang ngayon, hindi pa rin niya ma-gets. Paano mangyayaring may mga bagay itong naa

Kinabukasan, masama ang gising ni Dylan.Hindi dahil kulang siya sa tulog. Kundi dahil pakiramdam niya, hindi talaga siya nagpahinga buong gabi.Pagmulat pa lang niya ng mata, bumalik agad sa isip niya ang panaginip.Yung apartment.Yung ulan.Yung paraan ng pagkakayakap niya kay Leila na parang matagal na niya itong mahal.Napapikit siya at marahang napamura sa ilalim ng hininga.“This is getting ridiculous.”Mabilis siyang bumangon sa kama at dumiretso sa banyo, umaasang mawawala rin iyon kapag naging busy na siya.Pero habang nagsisipilyo siya, biglang nag-flash sa isip niya yung eksena sa panaginip kung saan nakangiti si Leila habang may hawak na mug.Habang naliligo siya, naalala niya ulit yung lambing sa boses nito.Habang nagtitimpla siya ng kape, biglang sumingit yung alaala ng paghalik niya rito.“Damn it.”Madiin niyang ibinaba ang tasa sa counter.Hindi siya ganito.Hindi siya yung tipo ng lalaking nao-obsess sa isang babaeng halos hindi pa niya kilala.At lalong hindi siya