All Chapters of The Ex I Could Never Forget: Chapter 51 - Chapter 60

Hindi agad nawala sa isip ni Leila ang nangyari sa elevator.Hanggang pag-upo niya sa desk, hanggang pagbukas ng laptop, hanggang sa pag-type ng unang email—nandun pa rin yung bigat ng eksena na pilit niyang binabalewala pero ayaw talagang mawala.Yung kamay ni Dylan.Yung bigla niyang pagkapit.Yung paraan ng paghinga nito na parang may kinakalaban na hindi niya nakikita.At higit sa lahat…yung sandaling sumandal ito sa kanya.Hindi niya alam kung bakit, pero kahit simpleng alaala lang, may init na agad na sumusunod sa dibdib niya.“Okay ka lang ba, Leila?” tanong ng katabi niyang staff.“Ha? Oo, okay lang.”Ngumiti siya agad, automatic, professional.Pero hindi siya okay.Kasi hindi lang siya yung naapektuhan.Napansin niya si Dylan.Pagkalabas nila ng elevator, iba na agad.Hindi ito dumiretso sa usual routine.Hindi rin ito nag-stay sa meetings.Diretso itong pumasok sa office niya at isinara ang pinto.Walang paliwanag.Walang kahit anong utos.At iyon ang unang beses na nakita

Pagkalabas ni Dylan sa bahay nina Oliver, tila mas mabigat pa ang katawan niya kaysa noong dumating siya roon.Mahina pa rin ang kanyang pakiramdam mula sa mga nagdaang araw. Kahit pinilit niyang magmukhang maayos sa harap ng bata, hindi niya maikakailang mabilis siyang hingalin. Nang makarating siya sa kanyang sasakyan, saglit muna siyang sumandal sa pinto bago tuluyang sumakay.Pumikit siya.Tahimik.Masyadong tahimik.Ngunit sa isip niya ay paulit-ulit na tumatakbo ang mga nangyari sa maghapon.Ang masayang mukha ni Oliver habang nagbibisikleta.Ang walang humpay nitong pagkukuwento.At ang kakaibang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag sa tuwing kasama niya ang bata.Hindi iyon simpleng awa.Hindi rin simpleng pagkagiliw.May kung anong malalim na koneksiyong tila kusang nabubuo kahit hindi niya maintindihan kung bakit.Napangiti siya nang maalala kung paano siya pinilit ni Oliver na sumabay sa karera ng bisikleta.“Sir, bilisan mo!”“Hindi naman karera ’to.”“Oo kaya!”Napailing

Malamig ang simoy ng hangin mula sa bintana ng condo nang magising si Dylan kinabukasan.Mabigat pa rin ang kanyang katawan.Bahagya pa ring sumasakit ang ulo niya mula sa mga nakaraang araw, ngunit hindi na ito kasing lala ng dati. Marahil ay dahil sa matagal na rin siyang nakapagpahinga.Dahil sa isang batang nagngangalang Oliver.Napangiti siya nang hindi namamalayan.Naalala niya ang masayang mukha nito habang nagbibisikleta.Ang walang tigil na pagkukuwento.At ang paraan nitong tawagin siyang "Sir" na para bang siya ang pinakakahanga-hangang tao sa mundo.Hindi niya maintindihan kung bakit.Ngunit sa tuwing naaalala niya ang bata, tila gumagaan ang pakiramdam niya.Tila may nawawalang bahagi ng kanyang araw na unti-unting napupunan.Tumayo siya mula sa kama at nagtungo sa storage room ng condo.May hinahanap siyang lumang dokumento para sa isang meeting.Matagal na niyang hindi nabubuksan ang ilang kahon doon.Natabunan na ng alikabok ang mga ito.Isa-isa niya iyong binuksan.Mg

Kung may isang bagay na namana ni Oliver mula sa kanyang ina, iyon ay ang pagiging determinado.Kapag may pumasok na ideya sa isip niya, mahirap na iyong alisin.At simula nang sabihin niyang dapat magkakilala sina Sir at Mommy, tila naging personal mission na niya iyon.Siyempre, hindi iyon alam ni Leila.At lalong hindi iyon alam ni Dylan.Kaya nang magbigay ang guro nila ng simpleng classroom activity tungkol sa "Getting to Know People," ibang direksyon agad ang tinahak ng isip ni Oliver.Habang ang mga kaklase niya ay nagsusulat ng mga sagot tungkol sa sarili nilang paboritong pagkain, kulay, at laruan, may sarili siyang plano.Pagkatapos ng klase, maingat niyang itinupi ang papel at isinilid sa bag.Pag-uwi niya sa bahay, parang may secret mission siyang ginagawa."Mommy!""Ano 'yon?"Kasalukuyang naghihiwa ng gulay si Leila para sa hapunan nang sumulpot ang anak niya sa kusina na may hawak na papel at lapis."May itatanong ako."Napatingin si Leila sa kanya."Bakit parang interv

Maagang dumating si Leila sa opisina kinabukasan.Hindi naman iyon kakaiba para sa kanya. Sanay siyang dumating nang mas maaga kaysa sa karamihan upang maayos ang mga reports at emails bago magsimula ang magulong bahagi ng araw.Ngunit sa pagkakataong iyon, may isa pang dahilan kung bakit tila hindi siya mapakali.Pagpasok pa lamang niya sa floor ay agad siyang napatingin sa opisina ni Dylan.Sarado pa ang pinto.Wala pa ang boss niya.Hindi niya alam kung bakit niya iyon agad hinanap.Marahil dahil sa nangyari sa elevator.Marahil dahil sa paraan ng pag-alis nito kahapon.O marahil dahil hindi niya pa rin makalimutan ang itsura nito nang hawakan nito ang sentido habang tila pinipigilan ang sakit na nararamdaman.Napabuntong-hininga siya."Hindi mo problema iyon, Leila."Mahina niyang sabi sa sarili.At tama naman.Boss niya si Dylan.Wala nang higit pa roon.Kaya dapat ay wala siyang dahilan para mag-alala nang ganito.Ngunit kahit anong sabihin niya sa sarili, hindi niya mapigilan a