All Chapters of The Ex I Could Never Forget: Chapter 41 - Chapter 50

Pagkaalis ni Leila sa sasakyan, ilang segundo pang nanatili si Dylan sa tapat ng bahay nito.Tahimik ang paligid.Paminsan-minsan lamang ay naririnig ang paghampas ng ulan sa windshield.Muli niyang naalala ang nakangiting mukha ni Leila bago ito tuluyang pumasok sa loob ng bahay.At kasunod noon ay ang eksenang halos ikinamatay nito sa hiya nang malamang mahigit dalawampung minuto itong natulog sa sasakyan.Napailing siya.Hindi niya alam kung bakit.Pero magaan ang pakiramdam niyang umalis mula roon.Ngunit habang papauwi siya sa condo, may kung anong kakaibang bigat na unti-unting sumisingit sa katawan niya.Noong una ay inisip niyang pagod lamang.Mahabang araw.Maraming trabaho.At kulang na tulog.Normal iyon.Ngunit pagsapit niya sa parking ng condo ay ramdam na niya ang kakaibang init sa likod ng mga mata.Yung pakiramdam na parang may nagsisimulang trangkaso.“Ayos.”Bulong niya.“Perfect timing.”Pagpasok niya sa unit ay agad niyang inilapag ang susi sa mesa.Tahimik ang buo

Akala ni Leila ay tapos na ang problema matapos ang tawag nila ni Dylan.Naipadala na niya ang dokumento.Naipaliwanag na rin niya ang revisions.At sa wakas ay nakapagtrabaho na siyang hindi panay ang tingin sa saradong opisina ng boss niya.O iyon man lang ang plano niya.Bandang alas-dos ng hapon, biglang lumapit ang legal manager.May hawak na folder.At mukhang may bagong problema."Leila.""Yes po?""Kailangan na natin ito ma-submit ngayon."Tumango siya."Na-email ko na po kay Sir.""Alam ko."Nakahinga siya nang maluwag.Buti naman."Pero may problema."At agad ding nawala ang ginhawa niya."Ano po?""Wet signature."Natigilan siya."...Ha?""Wet signature."Parang gusto niyang umiyak.Yung tahimik lang.Professional.Pero umiiyak.---"Pwede namang electronic?"tanong niya.Umiling ang manager."Hindi pumayag ang client.""Talaga po?""Talaga.""Ngayong araw din?""Ngayong araw."Napapikit siya.Syempre.Kailangang ngayong araw.Kailangang mahirap.Kailangang siya ang malas.

Pagdating ni Leila sa bahay nang gabing iyon, ang una niyang narinig ay hindi ang tunog ng telebisyon.Hindi rin ang boses ng nanay niya mula sa kusina.Kundi ang masayang sigaw ng isang pamilyar na bata."Mommy!"Napangiti agad siya.Parang automatic na iyon.Kahit gaano kapagod ang araw niya sa opisina, isang tawag lang ni Oliver ay sapat na para gumaan ang pakiramdam niya.Agad siyang yumuko nang salubungin siya nito sa sala.At gaya ng nakagawian, sinalubong siya nito ng mahigpit na yakap."Miss mo ako?"tanong ni Leila."Opo.""Sobrang miss?""Sobrang-sobra.""Talaga?"Tumango ito.Pagkatapos ay bumulong."Pero nanalo ako sa coloring contest."Napangiti siya."Wow. Proud ang mommy sayo." hinaplos ang buhok ng anak.---Pagkatapos magbihis at maghugas ay naupo siya sa sala habang umiinom ng tubig.Doon niya napansin ang kalat sa center table.May crayons.May colored pencils.May gunting.May glue.At may ilang bond paper na mukhang biktima ng matinding artistic inspiration.Napat

Kinabukasan matapos ang birthday ni Leila, maagang nagising si Oliver na puno ng enerhiya gaya ng nakasanayan nito.Habang nag-aalmusal, paulit-ulit nitong ipinapakita sa lola niya ang family drawing na ginawa nito para sa school project.“Maganda ba, Lola?”Napangiti ang matanda.“Oo naman.”“Tingin mo mananalo?”“Anong paligsahan ba iyan?”“Wala.”Napahalakhak ang lola nito.Samantala, si Leila ay abala nang naghahanda para sa trabaho.Hindi niya napansin nang ilagay ni Oliver ang drawing sa ibabaw ng mesa kasama ng iba pang school papers nito.At hindi rin napansin ng bata nang ilang minuto kalaunan ay maihalo iyon sa isang folder na kailangang dalhin sa paaralan.Isang simpleng pagkakamali lamang.Ngunit iyon ang magiging simula ng isang serye ng pagkakataong walang sinuman ang nakapagplano.Pagdating sa paaralan, isinumite ni Oliver ang mga kailangang worksheet at activity sheets.Kasama sa mga papel na napunta sa teacher ang family drawing.Hindi iyon napansin ng bata.Hindi rin

Mommy!”Hindi pa nga tuluyang nagigising si Leila nang salubungin siya ni Oliver sa kusina, sabik na sabik na parang may malaking announcement.“Ano ba, baby… ang aga-aga pa,” she said habang inaayos ang buhok niya.Pero hindi na siya pinatapos.“Si Sir!”Napahinto siya, hawak pa yung mug ng kape.“Si Sir na naman?”Tumango si Oliver, eyes full of excitement.“Sabi niya tuloy na tuloy na yung bike practice sa Saturday! Susunduin niya ako!”Napabuntong-hininga si Leila pero may konting ngiti na.“Talaga?”“Opo. Promise niya.”Ngumiti lang si Oliver na parang iyon na talaga yung pinakaimportanteng bagay sa buhay niya ngayon.Sanay na si Leila sa kwento nito about “Sir,” pero hindi niya ma-ignore yung level ng trust na binibigay ng anak niya.Pero isinantabi niya muna yun. May trabaho siya.Pagpasok niya sa office, medyo tahimik pa ang lobby. Maaga pa, konti lang ang tao, yung usual na slow start ng corporate building.Habang papunta siya sa elevator, nandoon si Dylan.Nakatayo lang sa g