ซูเหวินชิงยิ้มบางๆ ก่อนวางตำราลงบนโต๊ะจากนั้นจึงก้าวเข้ามาใกล้ใกล้พอที่จะพูดด้วยเสียงเบา"ยามจื่อ ทหารยามจะหลับใหลกันทั้งหมด”หนิงอันชะงักซูเหวินชิงกล่าวต่อ"หากท่านต้องการหนี นั่นคือโอกาสดีที่สุด รีบหนีไปเสียข้าจะช่วยถ่วงเวลาให้"ดวงตาของเขาจริงจังอย่างยิ่งหนิงอันนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้าเบาๆ รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าแม้จะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ในใจกลับรู้สึกขอบคุณอย่างมากคนผู้นี้พร้อมจะเสี่ยงปัญหาเพียงเพื่อช่วยนาง“ขอบคุณท่านนะ แต่ไว้คราวหน้าท่านค่อยทำเพื่อข้าจะดีกว่าสหาย”“พระชายาท่านไม่กลัวหรือว่าาาไทเฮาจะกับฝ่าบาทจะคิดร้ายกับท่าน” แต่ยังไม่ทันที่หนิงอันจะตอบอะไรขันทีอาวุโสที่ยืนเฝ้าอยู่ก็รีบแทรกขึ้นมาทันที"อะแฮ่ม"เสียงกระแอมดังลั่นห้องจากนั้นขันทีจึงพูดเสียงดัง"ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ข้าน้อย รวมถึงบัณฑิตทุกท่าน อยู่ร่วมสังเกตการณ์การเปิดกล่องครั้งนี้"พูดจบยังจงใจมองหนิงอันอีกด้วย"พระชายารีบหาวิธีเปิดกล่องเถิด ฝ่าบาทกำลังรออยู่"หนิงอันมองกองตำราที่สูงราวภูเขามองหีบไม้กองโตมองภาพวาดอีกหลายสิบม้วนมองกระบี่อีกหลายสิบเล่มจากนั้นจึงถอนหายใจยาว ยาวเสียจนขันทีเริ่มใจไม่ดี"ถอ
Baca selengkapnya
Masuk
