ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ

หญิงสาวในอาภรณ์สีจางนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง เงาที่สะท้อน…ซีดเซียวราวกับคนใกล้ตายดวงตาแดงก่ำ รอยน้ำตายังไม่ทันแห้ง“ข้า…ไม่อยากแต่ง”เสียงแผ่วแหบแห้งเหมือนลมหายใจสุดท้ายมือที่กำชายกระโปรงแน่น“ไม่อยาก”เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นจากด้านหลังเพียงคำเดียว “กล้าขัดคำสั่งข้าหรือ”นางค่อยๆ หันกลับไปบุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าเคร่งขรึม…ไร้แววเมตตาเสิ่นจื้อเหยียนบิดาของเสิ่นหนิงอันข้างกายเขาคือสตรีงดงามในอาภรณ์หรูหรา หลินซูเหยาแม่เลี้ยงผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยน…แต่ดวงตาเย็นชาเหมือนน้ำแข็งและด้านหลังพวกเขา เสิ่นอวี้หรู น้องสาวต่างมารดา งดงามอ่อนหวานไม่ต่างกันทว่าอีกคนกลับมีแววตาเศร้าโศกกว่าเสิ่นอวี้หรูผู้มีชะตาชีวิตสูงส่งกว่าเสิ่นหนิงอันตั้งแต่เกิด“เจ้าคิดว่าตนมีสิทธิ์เลือกหรือ ข้ายังไม่กล้าชัดบัญชา” เสิ่นจื้อเหยียนเอ่ยเสียงแข็ง“ท่านพ่อ…อ๋องผู้นั้นเขาพิการและเขายังโหดเหี้ยม ฆ่าชายาหลายคนที่ไทเฮาส่งไป ข้ากลัว”เพี๊ยะ แรงตบฟาดลงมาอย่างไม่ลังเลใบหน้าของนางหันไปอีกด้าน เสียงก้องดังในหู เลือดไหลซึมที่ริมฝีปาก“สำคัญตรงไหนกัน เจ้าก็แค่ไม่ทำให้เขาโกรธซึ่งเจ้าก็ต้องทำได้” หลินซูเหยาพูดเส

กู้ฉางอันรีบเข็นรถออกไป“ไม่”ล้อรถดัง ครืด…ครืด…ไปตามทางก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ“อ๋องท่านไม่กลัวหรือขอรับ…ว่านางจะไปแล้วไม่กลับมา”อ๋องเซียวหลุบตาลงเล็กน้อย“ไม่กลับมาก็เรื่องของนาง ข้าหาสนใจไม่”เสียงเขาเรียบ…แทบไร้ความรู้สึกก่อนจะพูดต่อ“ข้าก็ไม่ได้อยากมีชายาเสียหน่อย” คำพูดเย็นชาแต่ไม่รู้ทำไม…แววตากลับมืดลงเล็กน้อยอีกด้านหนึ่งของเมืองเสียงผู้คนจอแจ กลิ่นอาหารลอยคลุ้งเสิ่นหนิงอันเดินตุปัดตุเป๋เข้ามา เหมือนคนใกล้จะหมดแรง“ขออะไรใส่ท้องก่อนเถอะ…” นางบ่นแต่แล้วสายตาก็สะดุด เข้ากับหมั่นโถววิ่งไปเอาเงินวางไว้หนึ่งเหรียญ เสี่ยวเอ่อร์ยื่นหมั่นโถวให้สองลูกจับมาเคี้ยวงับๆ“อร่อยจริงๆ”“เฮ้ย” หนิงอันทำตาโตมุมหนึ่งของโรงน้ำชา กลุ่มชายฉกรรจ์กำลังล้อมวงเสียงตะโกนดังลั่น“เปิด เปิดเลยๆๆๆๆ”“ข้าลงสูง”“ข้าลงต่ำ” เสียงลูกเต๋ากระทบกันในถ้วยกระเบื้อง“กึก…กึก…” ดวงตาของหนิง…วาวขึ้นแล้วสว่างวาบทันที หก สาม สองเหมือนแมวเห็นปลา ทางจะได้เงินมาแล้ว กลิ่นเงินทอง…ลอยคลุ้งปะปนกันจนบรรยากาศร้อนระอุชายฉกรรจ์ร่างใหญ่หลายคนเบียดล้อมโต๊ะพนันไม้กลมสายตาทุกคู่จับจ้องไปยังคนกลางวงเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาผู้นั้น“

เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาเม้มปากแน่นทันทีใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเล็กน้อยเขาลั่วจิ่งเหยาไม่เคยขายหน้าขนาดนี้มาก่อนในชีวิตเดิมทีคิดจะใช้การพนันกอบโกยเงินจากพวกคนโง่ในโรงน้ำชา ด้วยการฝังแม่เหล็กที่นิ้วมือใครจะคิดว่าจะมีหญิงสาวประหลาดโผล่มา สูบเงิน เขาเกลี้ยงแบบนี้ยิ่งมองหนิงอันที่กำลังยิ้มแฉ่งอย่างมีความสุขมุมปากของลั่วจิ่งเหยาก็กระตุกแรงกว่าเดิม“อย่าเพิ่งไป” เสียงของเขาดังขึ้นหนิงอันเงยหน้าทันที“หืมว่าไงเจ้าข้องใจอะไร ข้าชนะเดิมพันแบบใสใส”ลั่วจิ่งเหยาดึงถ้วยลูกเต๋ากลับมา ดวงตาคมเป็นประกายท้าทาย“พนันอีกตา ตาสุดท้าย” คนรอบข้างเริ่มฮือฮา“ยังจะเล่นอีกหรือ”“เจ้าหมดตัวแล้วนะ เจ้าหนูลั่ว”ลั่วจิ่งเหยากัดฟัน“ช่างข้า”“แล้วเจ้าจะเอาอะไรมาเดิมพัน”“ข้ายังมีตัวเอง”หนิงอันเลิกคิ้วสูง“หา” เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาสูดหายใจลึกก่อนพูดออกมาชัดถ้อยชัดคำ“ข้าขอเดิมพันกับเจ้า ตานี้ข้าไม่มีทางแพ้เจ้าแน่”“หา”“เจ้าแพ้ข้าข้าเอาเงินทั้งหมดของเจ้า แต่หากตานี้เจ้าชนะ” เขาชี้ไปที่เงินทั้งหมดบนโต๊ะ (สามเหรียญนั่น) “เงินทั้งหมดนี่จะเป็นของเจ้า” หยุดเล็กน้อยแล้วพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง“รวมถึงข้าด้วย” ท

“กลับบ้านสิ ใครบอกว่าแยกย้ายเจ้าเป็นทาสของข้าแล้ว”ลั่วจิ่งเหยาชะงัก ..บ้านหนิงอันเดินนำออกไปแล้วก่อนจะโบกมือแบบนายหญิงเต็มตัว“ต่อไปเจ้าคือคนรับใช้ของข้า คนรับใช้ก็ต้องเดินตามนายหญิง เข้าใจไหม”ลั่วจิ่งเหยากัดฟันแน่นชีวิตเขาจากนี้จบสิ้นแล้วจริงๆ ลั่วจิ่งเหยาเดินตามช้าๆสีหน้าซับซ้อนราวกำลังตั้งคำถามกับชีวิตตัวเองสุดท้ายเขาก็อดไม่ไหว“นายหญิง”“หือ”“เราจะไปไหนกันแน่” หนิงอันหันมายิ้มสดใส“กลับจวน”“จวนไหน”“จวนอ๋องพิการ” ลั่วจิ่งเหยาชะงักฝีเท้าทันที“หา ไปทำไม”หนิงอันยังเดินต่อหน้าตาเฉย“จวนอ๋องเซียวอวี้เฉินไง” เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยามองนางเหมือนเพิ่งรู้ว่านายหญิงตัวเองเสียสติ“ดะดะดะเดี๋ยวก่อน” เขารีบเดินตามไป“ท่านไม่คิดบ้างหรือว่าข้าอาจมีบ้านให้กลับมีพ่อแม่ให้กลับไป”หนิงอันเหลือบตามองเขา“มีหรือ”“แน่นอนสิข้าก็ต้องมีพ่อแม่พี่น้อง”หนิงอันหัวเราะทันที“ห้ามโกหก ข้ารู้อยู่แล้ว” นางชี้หน้าเขาอย่างคนจับผิดได้“เจ้าตัวคนเดียว มีแค่ลูกเต๋ากับถ้วยกระเบื้องเป็นเพื่อน”ลั่วจิ่งเหยาหน้าเจื่อนหนิงอันยังพูดต่ออย่างสบายอารมณ์“เที่ยวเล่นพนันไปทั่ว หลอกชาวบ้านเขาไปวันๆ หาเงินเลี้ยงตัวเอง

กู้ฉางอันถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะก้มลงเก็บซาลาเปาที่ตกอยู่“พระชายา”เสียงของขันทีหนุ่มเบาลง“อย่าถือสาท่านอ๋องเลยนะขอรับ”หนิงอันเงยหน้ามองเขากู้ฉางอันยิ้มจางๆแต่ในแววตากลับมีความเหนื่อยล้าลึกซ่อนอยู่“เรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตมันเกินกว่าจะทำให้ท่านอ๋องยิ้มได้หรือมองในด้านดีดีได้อีกแล้ว”สายตาเลื่อนไปยังเงามืดด้านในเรือนที่เซียวอวี้เฉินหายเข้าไปคนผู้นั้น โดดเดี่ยวขนาดไหนกันนะหนิงอันเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบ เป็ดย่าง ขึ้นมาเป่าฝุ่นเบาๆลั่วจิ่งเหยาตกใจทันที“เดี๋ยว ท่านจะกินมันจริงๆ หรือ” หนิงอันพยักหน้าอย่างจริงจัง“สามตำลึงเชียวนะน่าเสียดาย ข้าไม่กล้าทิ้งหรอก”พูดจบก็ฉีกน่องเป็ดเข้าปากทันทีกู้ฉางอันถอนหายใจยิ้มๆ ลั่วจิ่งเหยาอึ้งกิมกี่“อร่อยสุดยอด ท่านอ๋องนั่นจะต้องเสียใจที่ไม่ได้กินเป็ดย่าง สามตำลังของข้า”บรรยากาศเศร้าสะเทือนใจเมื่อครู่แตกกระจายหมดสิ้นภายในเรือนเงียบงันราวสุสาน เซียวอวี้เฉินนั่งอยู่บนรถเข็นเพียงลำพังร่างสูงสงบนิ่งราวรูปสลักดวงตาคมเข้มทอดมอง ขา ของตนเองขาที่ไร้ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรง นิ้วมือเรียวยาวค่อยๆ กำแน่นบนที่วางแขน ประตูไม้ถูกเปิดออกช้าๆ ก