ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ

ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ

last updateLast Updated : 2026-08-04
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
6 ratings. 6 reviews
198Chapters
11.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คนอื่นทะลุมิติได้สามีคลั่งรัก แต่ข้าทะลุมิติได้ ผัวพิการ ที่ทั้งเย็นชา ทั้งใกล้ตาย และได้สมบัติเป็นจวนร้าง โชคดีที่ข้ามี ตาทิพย์ มองทะลุมองทะลุได้ทั้งคน ทั้งชะตา และมองเห็นความลับที่ซ่อนอยู่ทุกอย่างได้ จึงอาศัยการพนันและการซื้อของมีค่าหรือของเก่าเลี้ยงชีพ รวมทั้งมองเป็นความลับของบุรุษผู้ถูกเรียกว่าอ๋องกบฏในเมื่อหนีก็ไม่ได้ งั้นก็ขอใช้สามีคนนี้พลิกชีวิตตัวเองให้รวยล้นแผ่นดินก็แล้วกัน

View More

Chapter 1

ตอนที่1อดีต

On the other end of the line, my mother went quiet for a second, then I heard something like relief in her voice.

“Sofia,” she said, almost smiling, “you’ve finally decided.”

“I’ll have your father start on the papers tonight. It should take about ten days. Wait for my call.”

After I hung up, I went home.

When I walked into the villa, Lorenzo was already sitting in the living room.

There was a tension in his face I did not see often.

“You’re late,” he said. “Where were you?”

I lifted the pharmacy bag in my hand and answered evenly, “Nowhere special. My stomach was bothering me, so I went to a clinic. They ran a few tests and gave me some medicine.”

My health had never been particularly strong, and this pregnancy had come hard enough that the doctor had warned me to be careful and prescribed something to help.

When he saw nothing unusual in my expression, he finally asked what he really wanted to know.

“You came by to see me today, didn’t you?” he said. “Why did you leave as soon as you got there?”

So someone had told him I had been seen outside his office.

He just did not know whether I had witnessed that moment.

The truth was, it had only lasted a few seconds. Bianca had been sitting far too close, wrapped in his jacket and holding his glass . By the time I looked again, she had already stepped back.

“I was just passing by,” I said. “I saw you were busy with your assistant, so I left.”

I saw his body eased, he let out a breath he had been holding.

Something inside me twisted.

We’d been married seven years. To everyone, we were the model of loyalty, history, and a love that endured everything.

I had thought we would love each other for the rest of our lives.

I had not expected his heart to change this quickly.

“She was only giving me a report,” he said at once. “You know what she’s like—she’s young, she doesn’t understand boundaries, and she stood a little too close. That’s all.”

Lorenzo stepped toward me and slid an arm around my shoulders, his voice turning gentle.

“We haven’t been back to Ravello in a long time,” he said. “I’m free tomorrow. We could drive out to the coast, have dinner on the terrace, see the villa where it all began.”

At the mention of it, his expression softened.

We had met at a summer party hosted by one of the old families on the Amalfi Coast. By the end of the night, he had stolen me away from the crowd and kissed me on a moonlit terrace above the water. After that, there had never really been anyone else for either of us.

Every year on our anniversary, we went back to that same cliffside villa, as if returning to the place where we fell in love could keep the feeling untouched.

This year, when our anniversary came, Lorenzo had said he was too busy to make the trip.

Now I knew better.

He had probably been busy with Bianca.

I let out a quiet breath and shook my head.

“Another time,” I said. “My doctor told me to stay home and rest for a few days.”

He nodded and reached out, smoothing a hand over my hair.

I could let him wound me. I could not let him come any closer to the life I was carrying.

I turned slightly and avoided the touch without making it obvious.

His hand stilled.

“Sofia,” he said, studying my face, “I feel like you’re not happy.”

A pause.

“Is it because Bianca was standing too close to me while she was reporting?”

“She’s barely out of her teens. You’re not really going to hold it against a girl that young, are you?”

My heart gave a sharp, sudden throb.

Once, I had been that young too.

When I looked up again, my face was calm.

“No,” I said. “I’m not.”

Only then did his expression ease.

“That’s better,” he said. “There’s a Christie’s auction next week. Tell me what you want, and I’ll bring it home for you.”

An hour earlier, I had seen Bianca’s latest post on Instagram.

First time at Christie’s next week.

He says the final lot already belongs to me.

Under the caption was a photo of the two of them, his wedding band stood out like a wound.

I looked at him and said quietly, “No need. Buy it for someone else.”

Lorenzo’s gaze darkened, and he had just started to say something when his phone buzzed.

A message from Bianca.

Just one photo.

His bed in the private suite above the club, black silk sheets turned back, a woman’s garter tossed beside his cuff links and signet ring on the nightstand.

He looked down only once, but I saw the tightening in his throat.

“There’s a deal I need to handle,” Lorenzo said. “I’ll be away for a few days.”

Then he was gone, too quickly for a man trying to appear casual. But I still caught the anticipation he had not hidden well enough.

I thought of all the nights before this, all the times he had left in a hurry with some excuse about work. Then came the trips. More frequent. Longer each time.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

Alisa Shorty
Alisa Shorty
ให้ดาวเต็ม ชอบที่ผู้เขียนมีปฎิสัมพันธ์กับผู้อ่าน เติมเหรียญ รออ่านอยู่นะคะ
2026-07-05 09:47:44
1
1
Triple Great
Triple Great
มีทั้งหมดกี่ตอนคะ
2026-06-10 13:12:25
2
1
หลิวซินอี้
หลิวซินอี้
หนิงอันๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆฟ
2026-06-10 07:33:31
1
1
จันทร์ส่องแสง
จันทร์ส่องแสง
เข้ามาอ่านกันเยอะๆน้าาาา
2026-06-08 12:19:47
3
0
Alisa Shorty
Alisa Shorty
มาอัพจนจบเลยนะคะ อย่าให้รอนาน
2026-06-25 23:40:05
1
1
198 Chapters
ตอนที่1อดีต
หญิงสาวในอาภรณ์สีจางนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง เงาที่สะท้อน…ซีดเซียวราวกับคนใกล้ตายดวงตาแดงก่ำ รอยน้ำตายังไม่ทันแห้ง“ข้า…ไม่อยากแต่ง”เสียงแผ่วแหบแห้งเหมือนลมหายใจสุดท้ายมือที่กำชายกระโปรงแน่น“ไม่อยาก”เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นจากด้านหลังเพียงคำเดียว “กล้าขัดคำสั่งข้าหรือ”นางค่อยๆ หันกลับไปบุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าเคร่งขรึม…ไร้แววเมตตาเสิ่นจื้อเหยียนบิดาของเสิ่นหนิงอันข้างกายเขาคือสตรีงดงามในอาภรณ์หรูหรา หลินซูเหยาแม่เลี้ยงผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยน…แต่ดวงตาเย็นชาเหมือนน้ำแข็งและด้านหลังพวกเขา เสิ่นอวี้หรู น้องสาวต่างมารดา งดงามอ่อนหวานไม่ต่างกันทว่าอีกคนกลับมีแววตาเศร้าโศกกว่าเสิ่นอวี้หรูผู้มีชะตาชีวิตสูงส่งกว่าเสิ่นหนิงอันตั้งแต่เกิด“เจ้าคิดว่าตนมีสิทธิ์เลือกหรือ ข้ายังไม่กล้าชัดบัญชา” เสิ่นจื้อเหยียนเอ่ยเสียงแข็ง“ท่านพ่อ…อ๋องผู้นั้นเขาพิการและเขายังโหดเหี้ยม ฆ่าชายาหลายคนที่ไทเฮาส่งไป ข้ากลัว”เพี๊ยะ แรงตบฟาดลงมาอย่างไม่ลังเลใบหน้าของนางหันไปอีกด้าน เสียงก้องดังในหู เลือดไหลซึมที่ริมฝีปาก“สำคัญตรงไหนกัน เจ้าก็แค่ไม่ทำให้เขาโกรธซึ่งเจ้าก็ต้องทำได้” หลินซูเหยาพูดเส
Read more
ตอนที่2อ๋องพิการ
เงยหน้าขึ้นมองเพดาน “หา บ้านร้างนี่ สวมชุดสีแดง ฉันกำลังแต่งงานว่าแต่แต่งกับใคร ใครคือเจ้าบ่าว อย่าบอกนะว่าอิอิ หนุ่มหล่อรวยและล่ำเหมือนพระเอกล่าหยกคนนั้นฮ่าาาาา”สูดหายใจลึกเสียงล้อรถเข็นไม้ไผ่ ดังใกล้เข้ามาหนิงอันชะงักงันหันไปช้าๆ อย่างที่คาดหวังไว้เต็มเปา“อะไม่เห็นเหมือนในซีรีย์เลย”บุรุษผู้สวมอาภรณ์สีดำดำ นั่งอยู่กลางเงามืดใบหน้าหล่อเหลาราวภาพวาด แต่ดวงตา…เย็นชาไร้วิญญาณทั้งสองจ้องกันเงียบเหมือนโลกหยุดหมุน“เจ้าคือชายาข้าหรือ” เขาเอ่ยกำลังจะตอบแต่ทันใดนั้นภาพบางอย่าง เปิดออกเหมือนม่านถูกฉีกมองเห็นเส้นสีดำเลื้อยอยู่ใต้ผิวเขา หัวใจที่แตกร้าว และพลังบางอย่าง ที่ผิดปกติ เรื่องราวในชีวิตของบุรษใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าไหลผ่านหน้าหนิงอันไป“ท่านป่วยนี่”หนิงอันถอยหลังทันที แบบที่ไม่ได้ตั้งใจ ป่วยแล้วยังพิการ “นี่ฉันทำไมมองทะลุไปข้างในร่างกายได้ แล้วนั่นเหมือนกับจะบอกว่าต้องรักษาแบบไหนด้วย”“เจ้ามองอะไร” เสียงเขาต่ำลงหนิงอันชี้มือไปที่ตัวเขา“ท่าน”แล้วหลุดคำพูดออกมาเขาจ้องนาง แล้วหัวเราะเบาๆ“ทำไมไม่ยืนทำไมต้องนั่งรถเข็น”อ๋องเซียว ขยับผ้าที่วางบนตัก “ห้ามยุ่งไปให้พ้น”หนิงอันยิ้มเจื่อ
Read more
ตอนที่3ปล่อยนางไป
กู้ฉางอันรีบเข็นรถออกไป“ไม่”ล้อรถดัง ครืด…ครืด…ไปตามทางก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ“อ๋องท่านไม่กลัวหรือขอรับ…ว่านางจะไปแล้วไม่กลับมา”อ๋องเซียวหลุบตาลงเล็กน้อย“ไม่กลับมาก็เรื่องของนาง ข้าหาสนใจไม่”เสียงเขาเรียบ…แทบไร้ความรู้สึกก่อนจะพูดต่อ“ข้าก็ไม่ได้อยากมีชายาเสียหน่อย” คำพูดเย็นชาแต่ไม่รู้ทำไม…แววตากลับมืดลงเล็กน้อยอีกด้านหนึ่งของเมืองเสียงผู้คนจอแจ กลิ่นอาหารลอยคลุ้งเสิ่นหนิงอันเดินตุปัดตุเป๋เข้ามา เหมือนคนใกล้จะหมดแรง“ขออะไรใส่ท้องก่อนเถอะ…” นางบ่นแต่แล้วสายตาก็สะดุด เข้ากับหมั่นโถววิ่งไปเอาเงินวางไว้หนึ่งเหรียญ เสี่ยวเอ่อร์ยื่นหมั่นโถวให้สองลูกจับมาเคี้ยวงับๆ“อร่อยจริงๆ”“เฮ้ย” หนิงอันทำตาโตมุมหนึ่งของโรงน้ำชา กลุ่มชายฉกรรจ์กำลังล้อมวงเสียงตะโกนดังลั่น“เปิด เปิดเลยๆๆๆๆ”“ข้าลงสูง”“ข้าลงต่ำ” เสียงลูกเต๋ากระทบกันในถ้วยกระเบื้อง“กึก…กึก…” ดวงตาของหนิง…วาวขึ้นแล้วสว่างวาบทันที หก สาม สองเหมือนแมวเห็นปลา ทางจะได้เงินมาแล้ว กลิ่นเงินทอง…ลอยคลุ้งปะปนกันจนบรรยากาศร้อนระอุชายฉกรรจ์ร่างใหญ่หลายคนเบียดล้อมโต๊ะพนันไม้กลมสายตาทุกคู่จับจ้องไปยังคนกลางวงเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาผู้นั้น“
Read more
ตอนที่4ทายเต๋า
หนิงอันยิ้มหวาน ก่อนจะเอ่ยออกมาชัดถ้อยชัดคำ“ข้าลงสูง” บรรยากาศรอบโต๊ะพนันเงียบลงไปชั่วอึดใจก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา“ฮ่าๆๆ แม่หนูน้อย ลงหมดตัวเลยหรือดูหน้าก็รู้แล้วว่าไม่มีเงิน”“ระวังร้องไห้นะ”หนิงอันปรายตามองคนพูดก่อนจะยิ้มบางๆ“ร้องไห้” นางเลิกคิ้ว “พวกเจ้าต่างหากที่ควรเตรียมร้อง”“โอ้โห” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีเด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาเจ้ามือมองนางอย่างสนใจ ดวงตาคมวาววับเหมือนเจอของเล่นชิ้นใหม่“แม่นางมั่นใจขนาดนั้นเลย” หนิงอันยักไหล่“ก็พอมีดวงอยู่บ้าง” ไม่ใช่ดวงเลยสักนิดในสายตาของนาง ลูกเต๋าสามลูกยังคงนอนนิ่งอยู่ใต้ถ้วยอย่างชัดเจนความจริงคือ…ชัดจนแทบอยากเอื้อมมือไปหยิบออกมานับใหม่“พวกท่านก็วางๆๆๆ ได้แล้วมาๆๆๆ ข้าจะได้เปิดเสียที” หลายคนเริ่มวางเงินเดิมพัน“เปิดเลย” ชายคนหนึ่งตะโกนดังๆ เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาหัวเราะเบาๆ ก่อนใช้นิ้วเคาะถ้วยสองทีกึก กึกแล้วเปิดมันขึ้นอย่างรวดเร็ว“สาม สี่หก สูง”ทุกคนอ้าปากค้าง“บะ…บ้าไปแล้วหฅฅฅญิงงามกับการพนัน”“นางทายถูกจริงๆ” หนิงอันยิ้มกว้างทันทีแล้วรีบกวาดเงินตรงหน้าเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วราวกลัวใครแย่ง“โอ๊ย รวยแล้วๆ …”นางลูบก้อน
Read more
ตอนที่5กอบโกยเงินทอง
เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาเม้มปากแน่นทันทีใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเล็กน้อยเขาลั่วจิ่งเหยาไม่เคยขายหน้าขนาดนี้มาก่อนในชีวิตเดิมทีคิดจะใช้การพนันกอบโกยเงินจากพวกคนโง่ในโรงน้ำชา ด้วยการฝังแม่เหล็กที่นิ้วมือใครจะคิดว่าจะมีหญิงสาวประหลาดโผล่มา สูบเงิน เขาเกลี้ยงแบบนี้ยิ่งมองหนิงอันที่กำลังยิ้มแฉ่งอย่างมีความสุขมุมปากของลั่วจิ่งเหยาก็กระตุกแรงกว่าเดิม“อย่าเพิ่งไป” เสียงของเขาดังขึ้นหนิงอันเงยหน้าทันที“หืมว่าไงเจ้าข้องใจอะไร ข้าชนะเดิมพันแบบใสใส”ลั่วจิ่งเหยาดึงถ้วยลูกเต๋ากลับมา ดวงตาคมเป็นประกายท้าทาย“พนันอีกตา ตาสุดท้าย” คนรอบข้างเริ่มฮือฮา“ยังจะเล่นอีกหรือ”“เจ้าหมดตัวแล้วนะ เจ้าหนูลั่ว”ลั่วจิ่งเหยากัดฟัน“ช่างข้า”“แล้วเจ้าจะเอาอะไรมาเดิมพัน”“ข้ายังมีตัวเอง”หนิงอันเลิกคิ้วสูง“หา” เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยาสูดหายใจลึกก่อนพูดออกมาชัดถ้อยชัดคำ“ข้าขอเดิมพันกับเจ้า ตานี้ข้าไม่มีทางแพ้เจ้าแน่”“หา”“เจ้าแพ้ข้าข้าเอาเงินทั้งหมดของเจ้า แต่หากตานี้เจ้าชนะ” เขาชี้ไปที่เงินทั้งหมดบนโต๊ะ (สามเหรียญนั่น) “เงินทั้งหมดนี่จะเป็นของเจ้า” หยุดเล็กน้อยแล้วพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง“รวมถึงข้าด้วย” ท
Read more
ตอนที่6หมดตูด
บรรยากาศรอบวงเงียบกริบลั่วจิ่งเหยากัดฟันแน่น ก่อนจะเปิดถ้วยออกอย่างแรงปึง ลูกเต๋าสามลูกปรากฏต่อหน้าทุกคนหก หก หก สูงสุดจริงๆทั้งโรงน้ำชาเงียบไปสองวินาทีก่อนจะระเบิดเสียงดังลั่น“แม่นางน้อยชนะอีกแล้ว”“นางชนะจริงๆ”“สวรรค์ นี่มันเซียนพนันชัดๆ” หนิงอันหัวเราะออกมาทันที“ฮ่าๆๆ รวยแล้วโว้ย” นางรีบกอดกองเงินตรงหน้าไว้แน่นสีหน้าเหมือนกลัวเงินจะบินหนี“ข้าไปได้แล้วใช่ไหม…” คนรอบข้างถึงกับมุมปากกระตุกเมื่อครู่ยังไม่มีจะกินตอนนี้กลับหอบเงินเต็มอ้อมแขนแล้วส่วนลั่วจิ่งเหยายืนแข็งอยู่กับที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นนิ่งสนิทเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วครึ่งหนึ่ง“ข้าแพ้แล้วหรือ แพ้จริงหรือเนี่ย” เขาพึมพำเบาๆจากนั้นสายตาค่อยๆ เลื่อนไปมองหนิงอันที่กำลังกอดเงินยิ้มแฉ่งมุมปากกระตุกทันที“นี่ข้าต้องเป็นทาสนางจริงๆ หรือ”“อื้ม” หนิงอันพยักหน้าทันที “เจ้าพูดเองนะ คนทั้งโรงน้ำชาได้ยินหมด” ผู้คนรอบข้างรีบพยักหน้ารัว“ถูกต้อง อย่างไงก็ต้องทำตามที่พูด”“ลูกผู้ชายพูดแล้วต้องทำ”“รีบคารวะนายหญิงเร็ว” หลายคนยุส่งลั่วจิ่งเหยาหน้าเขียวทันที“พวกเจ้าเงียบไปเลย” แต่สุดท้าย…เขาก็สูดหายใจลึกแล้วเดินออกมาจากห
Read more
ตอนที่7จวนอ๋อง
“กลับบ้านสิ ใครบอกว่าแยกย้ายเจ้าเป็นทาสของข้าแล้ว”ลั่วจิ่งเหยาชะงัก ..บ้านหนิงอันเดินนำออกไปแล้วก่อนจะโบกมือแบบนายหญิงเต็มตัว“ต่อไปเจ้าคือคนรับใช้ของข้า คนรับใช้ก็ต้องเดินตามนายหญิง เข้าใจไหม”ลั่วจิ่งเหยากัดฟันแน่นชีวิตเขาจากนี้จบสิ้นแล้วจริงๆ ลั่วจิ่งเหยาเดินตามช้าๆสีหน้าซับซ้อนราวกำลังตั้งคำถามกับชีวิตตัวเองสุดท้ายเขาก็อดไม่ไหว“นายหญิง”“หือ”“เราจะไปไหนกันแน่” หนิงอันหันมายิ้มสดใส“กลับจวน”“จวนไหน”“จวนอ๋องพิการ” ลั่วจิ่งเหยาชะงักฝีเท้าทันที“หา ไปทำไม”หนิงอันยังเดินต่อหน้าตาเฉย“จวนอ๋องเซียวอวี้เฉินไง” เด็กหนุ่มนามลั่วจิ่งเหยามองนางเหมือนเพิ่งรู้ว่านายหญิงตัวเองเสียสติ“ดะดะดะเดี๋ยวก่อน” เขารีบเดินตามไป“ท่านไม่คิดบ้างหรือว่าข้าอาจมีบ้านให้กลับมีพ่อแม่ให้กลับไป”หนิงอันเหลือบตามองเขา“มีหรือ”“แน่นอนสิข้าก็ต้องมีพ่อแม่พี่น้อง”หนิงอันหัวเราะทันที“ห้ามโกหก ข้ารู้อยู่แล้ว” นางชี้หน้าเขาอย่างคนจับผิดได้“เจ้าตัวคนเดียว มีแค่ลูกเต๋ากับถ้วยกระเบื้องเป็นเพื่อน”ลั่วจิ่งเหยาหน้าเจื่อนหนิงอันยังพูดต่ออย่างสบายอารมณ์“เที่ยวเล่นพนันไปทั่ว หลอกชาวบ้านเขาไปวันๆ หาเงินเลี้ยงตัวเอง
Read more
ตอนที่8ซื้อมาฝากสามี
“ท่านซื้อมาเยอะเกินไปแล้ว” หนิงอันหันมามองทันที“เยอะตรงไหน” นางยกนิ้วนับอย่างจริงจัง“เป็ดย่างหนึ่งตัว ไก่อบหนึ่งห่อ ซาลาเปาสิบลูก…”ลั่วจิ่งเหยาถอนหายใจยาว“นี่ท่านจะเลี้ยงคนทั้งจวนหรือ”หนิงอันพยักหน้าอย่างภูมิใจ“ใช่ เราต้องอาศัยชายคาเขาก็ควรดีกับเขาหน่อยในเมื่อเราหาเงินได้ด้วยตัวเอง”ลั่วจิ่งเหยามองนางนิ่งไม่แน่ใจเลยว่าเมื่อครู่ควรเชื่อดีหรือไม่ไม่นานนักทั้งสองก็มาถึง จวนอ๋องประตูไม้เก่าๆ ตั้งอยู่เงียบงันสีซีดลอก กำแพงแตกร้าวถ้าไม่ติดป้ายคำว่า จวนอ๋องเซียว ลั่วจิ่งเหยาคงคิดว่าเป็นเรือนร้างของผีไปแล้ว“อ๋องอาศัยอยู่ที่แบบนี้จริงๆ หรือ”หนิงอันถอนหายใจ“น่าสงสารใช่ไหมล่ะ” พูดจบก็ผลักประตูเข้าไปอย่างคุ้นเคยแล้วในจังหวะนั้นเอง กู้ฉางอันเดินออกมาพอดีขันทีหนุ่มในชุดสีเทาชะงักทันทีเมื่อเห็นนางสายตาเลื่อนลงไปมองของในมือเป็ดย่างน้ำผึ้งหอมกรุ่นห่ออาหารพะรุงพะรังจากนั้น…มุมปากของเขาก็กระตุก“พระชายา ท่านกลับมา…” หนิงอันยิ้มกว้าง“กลับสิ อ่อแล้วข้าก็ซื้อของกินกลับมาด้วยท่านเอาไปให้ท่านอ๋องสิ”กู้ฉางอัน หลุบตามองพื้นไม่รู้ทำไมภาพหญิงสาวหอบของกินกลับมาฝากสามีมันชวนประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
Read more
ตอนที่9ข้าเกลียดนาง
กู้ฉางอันถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะก้มลงเก็บซาลาเปาที่ตกอยู่“พระชายา”เสียงของขันทีหนุ่มเบาลง“อย่าถือสาท่านอ๋องเลยนะขอรับ”หนิงอันเงยหน้ามองเขากู้ฉางอันยิ้มจางๆแต่ในแววตากลับมีความเหนื่อยล้าลึกซ่อนอยู่“เรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตมันเกินกว่าจะทำให้ท่านอ๋องยิ้มได้หรือมองในด้านดีดีได้อีกแล้ว”สายตาเลื่อนไปยังเงามืดด้านในเรือนที่เซียวอวี้เฉินหายเข้าไปคนผู้นั้น โดดเดี่ยวขนาดไหนกันนะหนิงอันเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบ เป็ดย่าง ขึ้นมาเป่าฝุ่นเบาๆลั่วจิ่งเหยาตกใจทันที“เดี๋ยว ท่านจะกินมันจริงๆ หรือ” หนิงอันพยักหน้าอย่างจริงจัง“สามตำลึงเชียวนะน่าเสียดาย ข้าไม่กล้าทิ้งหรอก”พูดจบก็ฉีกน่องเป็ดเข้าปากทันทีกู้ฉางอันถอนหายใจยิ้มๆ ลั่วจิ่งเหยาอึ้งกิมกี่“อร่อยสุดยอด ท่านอ๋องนั่นจะต้องเสียใจที่ไม่ได้กินเป็ดย่าง สามตำลังของข้า”บรรยากาศเศร้าสะเทือนใจเมื่อครู่แตกกระจายหมดสิ้นภายในเรือนเงียบงันราวสุสาน เซียวอวี้เฉินนั่งอยู่บนรถเข็นเพียงลำพังร่างสูงสงบนิ่งราวรูปสลักดวงตาคมเข้มทอดมอง ขา ของตนเองขาที่ไร้ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรง นิ้วมือเรียวยาวค่อยๆ กำแน่นบนที่วางแขน ประตูไม้ถูกเปิดออกช้าๆ ก
Read more
ตอนที่10ดิ้นรน
หนิงอันอมยิ้มทันทีก่อนจะหัวเราะเบาๆ“ไม่หรอก ”“เขาจะไม่หึงหวงท่านหรือ”หนิงอันส่ายหน้าไปมา“เขากับข้าเราถูกบังคับให้แต่งงาน เขาไม่ชอบข้า ข้าก็ไม่ชอบเขาก้จบและอีกอย่างเจ้าก็แค่เด็กกะโปโล ผอมแห้ง”“ท่านนี่แปลกจริงๆ อย่างไรเขาก็คือสามี บางทีเขาอาจจะแค่อยากแสดงอำนาจ”หนิงอันยกซาลาเปาขึ้นชี้ไปด้านในเรือน“แค่ยืน เขายังไม่กล้ายืนเลยเจ้าคิดว่าเขาจะจับเราโยนได้หรือ”ลั่วจิ่งเหยาคิดตามจริงจังอยู่พักหนึ่งก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ“ก็จริงนะ ท่านอ๋องเซียวร่างกายพิการ ท่านแต่งกับเขาเพราะอะไร ความจริงถูกบังคับก็ไม่ควรจะกลับมานี่ท่านเข้าออกจวนอ๋องเซียวง่ายดายท่านถูกบังฃคับจริงหรือเปล่านี่”“ ตามพล็อตอะนะ แต่ไม่ต้องห่วงข้าไม่ไปไหนหรอกตั้งใจอยู่ที่นี่แหละอย่างน้อย” หนิงอันหัวเราะคิกคักอย่างพอใจแต่ไม่นาน สีหน้าของลั่วจิ่งเหยาก็จริงจังขึ้นอีกครั้งเขามองรอบจวนเงียบๆหลังคารั่วกำแพงเก่า คนรับใช้ไม่มีแม้แต่ตะเกียงยังดูเหมือนใกล้ดับลั่วจิ่งเหยาถอนหายใจเบาๆ“แล้วท่านคิดจะอยู่แบบนี้จริงๆ หรือ”“แบบไหน”“แบบนี้ไง ร้างรกและไม่สมศักดิ์ศรีชายาอ๋อง”ลั่วจิ่งเหยากางแขนชี้ไปรอบๆ“ข้าก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่จะเป
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status