جميع فصول : الفصل -الفصل 90

ค่ำคืนเดียวกันภายในวังหลวงห้องเก็บสมบัติชั่วคราวถูกเปิดสว่างด้วยโคมไฟนับสิบดวงหีบไม้ขนาดใหญ่ถูกเปิดออกเรียงราย สินค้าจากงานประมูลถูกนำมาวางเรียงเต็มห้อง สนมซูเหยียนยืนอยู่ด้านหลัง สายตาจับจ้องกองสมบัติที่สูงราวกับภูเขาก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ"หม่อมฉันไม่เห็นว่าของพวกนี้...จะช่วยเปิดกล่องที่ซ่อนยาอายุวัฒนะได้อย่างไรเพคะ"คำพูดนั้นทำให้เซียวจิ้นเกอชะงักไปเล็กน้อย ฮ่องเต้กวาดสายตามองสมบัติทั้งหมดตรงหน้า หีบไม้จันทน์โบราณแกะสลักลาย แจกันลายครามขนาดมหึมาสูงเท่าตัวคนป้ายหยกโบราณห้าหกอันที่ว่ากันว่ามาจากราชวงศ์ก่อน ภาพวาดพู่กันของจิตรกรเอกผู้ล่วงลับ กระบี่โบราณจากแคว้นต่างๆ กระบี่สั้น กระบี่ยาว กระบี่พิธีการ แม้แต่กระบี่ที่ขึ้นสนิมจนแทบดูไม่ออกว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นอาวุธ ยังมีตำรากองใหญ่สูงเกือบเท่าคน บางเล่มขาดรุ่งริ่ง บางเล่มถูกแมลงกัดกิน บางเล่มเก่าจนกระดาษเปลี่ยนเป็นสีเหลืองเข้มยังมีแผนที่โบราณ กล่องหยก แท่นหมึก หินลับมีด ลูกคิดทองแดง เครื่องดนตรีเก่าแก่ รวมถึงของประหลาดอีกนับไม่ถ้วนเซียวจิ้นเกอขมวดคิ้วตอนประมูลเขาเอาแต่สั่งให้คนแย่งซื้อแต่เมื่อทุกอย่างถูกขนกลับมารวมกัน แม้แต่เขาก็เริ่มมอ

หลี่เชวียนเฉิงยักไหล่"ไม่เกี่ยว ข้าแค่สงสัย"เขาเติมสุราให้ตัวเองก่อนพูดต่อ"พระชายาของท่านน่า…เอ็นดูจริงๆ"เซียวอวี้เฉินนิ่งงันไท่จือแห่งเป่ยโจวยิ้มกว้างขึ้น"ฉลาด กล้าหาญ ยังมองคนขาดหน้าตาก็...ไม่เลว"ปังจอกสุราถูกวางลงบนโต๊ะไม่แรงนักแต่ดังพอให้หลี่เชวียนเฉิงยิ้มกว่าเดิม"ข้าเพียงชม ทำข้าตกใจหมดเลย"เซียวอวี้เฉินตอบเรียบๆ"นางเป็นชายาข้า"หลี่เชวียนเฉิงถึงกับชะงักก่อนหัวเราะออกมา"ฮ่าๆๆๆๆ ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลย"เซียวอวี้เฉินไม่ตอบเพียงยกจอกขึ้นดื่มหลี่เชวียนเฉิงมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะอีกครั้ง"อวี้เฉิน ท่านกำลังหึง"เซียวอวี้เฉินตอบทันที"ไร้สาระ""เช่นนั้นหรือ ดีถ้าเช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะลองคุยกับพระชายาสักหน่อย"เซียวอวี้เฉินเงียบหลี่เชวียนเฉิงยิ้ม"อาจชวนนางไปดูของที่งานประมูลอีกวัน"เซียวอวี้เฉินยังเงียบ"หรืออาจพานางไปกินเป็ดย่าง"ความเงียบยังคงอยู่หลี่เชวียนเฉิงเริ่มหัวเราะจนไหล่สั่น"หรือ""หลี่เชวียนเฉิง"เซียวอวี้เฉินเอ่ยชื่อเขาออกมาเรียบๆ แต่ฟังแล้วอันตรายอย่างยิ่งไท่จือหนุ่มยกมือขึ้นทันที"พอแล้วๆ ข้าไม่แกล้งแล้ว"เขาหัวเราะอยู่พักใหญ่ก่อนจะมองสหายเก่าตรงหน้าแล้วพู

กู้ฉางอันมองซ้ายทีขวาที ลั่วจิ่งเหยาที่เพิ่งเดินเข้ามายังมองซ้ายมองขวาก่อนกระซิบกับกู้ฉางอัน"ทะเลาะกันหรือ"กู้ฉางอันส่ายหน้า"ไม่รู้""แต่ข้าก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ เหมือนกัน"ส่วนเซียวอวี้เฉินนั้นกลับกำลังคิดไปอีกทางเมื่อคืนหลี่เชวียนเฉิงเพิ่งมาที่จวนยิ่งคิดใบหน้าของไท่จือเป่ยโจวก็ยิ่งลอยเข้ามาในหัวหลี่เชวียนเฉิงรูปงามมีฐานะเป็นไท่จืออนาคตอาจได้ขึ้นครองบัลลังก์ต่างจากตนโดยสิ้นเชิงอ๋องพิการที่ถูกตัดเส้นเอ็นไร้อำนาจไร้อนาคตมือของเซียวอวี้เฉินค่อยๆ กำแน่นขึ้นก่อนหลับตาลงบางที...หนิงอันอาจเพิ่งค้นพบว่าคนที่ควรอยู่เคียงข้างไม่ใช่เขา หนิงอันกำลังดึงเข็มออกจากข้อเท้าพอดีจู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างเมื่อเงยหน้าขึ้นกลับพบว่าเซียวอวี้เฉินกำลังมองออกไปนอกหน้าต่างสีหน้าเย็นชาห่างเหิน ราวกับกลับไปเป็นอ๋องเซียวคนเดิมอีกครั้งหนิงอันเม้มริมฝีปากไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนเซียวอวี้เฉินเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าความเงียบของหนิงอัน กำลังทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าบาดแผลใดๆ ที่เคยได้รับมาเสียอีก…ภายในลานเล็กด้านหลังจวนอ๋องลั่วจิ่งเหยานั่งอยู่บนกำแพงเตี้ยสีหน้าของเขาหนักอึ้งกว่าปกติ หนิงอัน

ด้านหน้าหลี่ชิงหลวนที่กำลังเดินอยู่หันกลับมาพอดีเมื่อเห็นทั้งสองคุยกันหัวเราะคิกคักนางจึงหันกลับมาแล้วพูดยิ้มๆ"พวกเจ้ากำลังนินทาข้าอยู่หรือไม่"ลั่วจิ่งเหยาสะดุ้ง"ไม่ได้นินทานะขอรับ ข้ายังไม่อยากตาย"หลี่ชิงหลวนย่นจมูกก่อนเชิดหน้าขึ้น"ก็ดี เพราะวันนี้ข้าอารมณ์ดี"จากนั้นองค์หญิงน้อยก็รีบวิ่งนำไปก่อนเพราะได้ยินว่าด้านหน้าเป็นเรือนพักของเซียวอวี้เฉินลั่วจิ่งเหยาเห็นแบบนั้นถึงกับหัวเราะภายในเรือนพักของอ๋องเซียวโต๊ะอาหารถูกจัดวางอย่างงดงามเป็ดย่างหนังกรอบสีทองวางอยู่ตรงกลางโต๊ะรายล้อมด้วยอาหารอีกหลายชนิดที่ล้วนเป็นของโปรดของหนิงอัน หลี่ชิงหลวนเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใสด้านหลังมีนางกำนัลสองคนช่วยกันหอบกล่องขนมจำนวนมาก"อวี้เฉินเกอออออ ข้านำขนมมาให้ท่าน"เสียงใสดังขึ้นทันทีหนิงอันที่เดินตามเข้ามาทีหลังแอบมองเซียวอวี้เฉินอยู่เงียบๆแต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับผิดจากที่ทุกคนคิดเซียวอวี้เฉินเพียงพยักหน้าเบาๆก่อนหันมาทางหนิงอัน"มานี่"หนิงอันกะพริบตาปริบๆ"หือ""มานั่งข้างข้า"น้ำเสียงยังเรียบเฉยเช่นเดิมแต่ทำให้ทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะหนิงอันเดินไปนั่งข้างรถเข็นอย่างงงๆ ส่วนหลี่ชิงหลวนที่ย

ด้านหลังสวนของจวนอ๋องมีบ่อน้ำพุร้อนขนาดไม่ใหญ่นักซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางต้นไผ่และก้อนหินธรรมชาติไออุ่นสีขาวลอยขึ้นจากผิวน้ำเป็นสายสวนด้านหลังจวนอ๋องเงียบสงบกว่าทุกแห่งในจวนต้นไม้สูงใหญ่ทอดเงาอยู่รอบบริเวณไออุ่นจากน้ำพุร้อนลอยขึ้นเป็นสายหมอกบางๆ หนิงอันมองบ่อน้ำตรงหน้าดวงตากลมโตค่อยๆ เป็นประกายขึ้นทันที"มีน้ำพุร้อนด้วยหรือทำไมข้าไม่เคยรู้"น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเซียวอวี้เฉินมองตามก่อนจะเห็นหญิงสาวยืนมองน้ำอุ่น มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย"เจ้าอยากลงไปหรือ"หนิงอันรีบหันกลับมา"ได้หรือ""ข้าไม่ได้ห้าม"หนิงอันยิ้มกว้างทันทีเซียวอวี้เฉินจึงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"เจ้าไปเถอะ""ข้าจะนั่งรออยู่ตรงนี้"หนิงอันพยักหน้ารัวเร็วก่อนรีบเดินลงไปยังริมบ่อ ไม่นานนัก ร่างบางก็ค่อยๆ ลงไปในน้ำอุ่นเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นอย่างมีความสุข"สบายจัง...สบายที่สุดข้าจะมาที่นี่ทุกวันเลย"สายน้ำใสกระเพื่อมเบาๆ รอบตัวเซียวอวี้เฉินที่นั่งอยู่ไม่ไกลเผลอมองตามไปเพียงแวบเดียวอาภรณ์สีอ่อนที่เปียกน้ำแนบไปกับเรือนร่างจนเห็นอกอวบกับเอวคอดกิ่วชัดเจนกว่าปกติก่อนชะงัก ดวงตาคมนิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่งแล้ว