Semua Bab ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Bab 111 - Bab 120

ภายในเรือนพักเงียบสงัดแสงจันทร์อ่อนๆ ลอดผ่านบานหน้าต่าง ตกกระทบใบหน้าของหนิงอันที่กำลังหลับสนิท เสียงเปิดประตูแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินเซียวอวี้เฉินเดินเข้ามาช้าๆ ดวงตาคมทอดมองร่างบางบนแท่นนอนอยู่เนิ่นนานนางคงเหนื่อยมาก แม้ยามหลับก็ยังขมวดคิ้วน้อยๆ ราวกับกำลังคิดถึงเรื่องของผู้อื่นเซียวอวี้เฉินยกมือขึ้นอย่างลังเล ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาบดบังหน้าผากของหนิงอันอย่างอ่อนโยนก่อนโน้มตัวลงช้าๆ ริมฝีปากอุ่นแตะลงบนหน้าผากของนางเพียงแผ่วเบาอ่อนโยนราวกับกลัวว่านางจะตื่น"ราตรีสวัสดิ์...หนิงอันข้าตรงการเจ้าแต่ตอนนี้ทำได้เพียงหักห้ามใจ"เขาพึมพำเบาจนแทบเป็นเพียงเสียงลมหายใจจากนั้นจึงมองใบหน้าที่สงบนิ่งของนางอีกครู่หนึ่ง แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบงันโดยไม่รู้เลยว่า...ทันทีที่ประตูปิดลงมุมปากของหนิงอันที่ควรหลับอยู่กลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ อย่างมีความสุข...หนิงอันสะดุ้งลืมตาขึ้นเหมือนมีบางอย่างแตะอยู่บนหน้าผากเมื่อครู่นางกะพริบตาช้าๆ สายตาพร่ามัวเพราะเพิ่งตื่นแต่ทันทีที่หันไปทางประตู กลับเห็นแผ่นหลังของบุรุษผู้หนึ่งกำลังเข็นรถออกจากห้องอย่างเงียบงันแม้เห็นเพียงเสี้ยววินาที

หลังจากเซียวจิ้นเกอและคนในวังหลวงไม่มาวุ่นวายกับหนิงอันอีก บรรยากาศในจวนอ๋องก็เบาสบายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลั่วจิ่งเหยาที่คว้าเอากระบี่ไม้ไปร่ายรำเพลงกระบี่โดยยมีรเซียวอี้เฉินนั่งมองและคอยสั่งสอนเซียวอวี้เฉินมองหนิงอันที่กำลังนั่งอ่านตำรา (หนิงยายรักสมัยโบราณฮ่าาาา) อยู่ใต้ชายคา ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มกว่าปกติ"ช่วงนี้เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว อยากออกไปเปลี่ยนบรรยากาศกับข้าหรือไม่ ข้าจะออกไปนอกเขตวังหลวง"หนิงอันเงยหน้า ขึ้นเพียงประโยคนั้น ดวงตาเป็นประกายทันที"ไป ไป ไป ไปที่ไหนหรือ ไปเที่ยวนอกเขตวังหลวงข้าอยากไปที่สุดทั่วเขตวังหลวงข้าไปมาหมดแล้ว ถ้าท่านอ๋องชวนเช่นนี้ ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร"เซียวอวี้เฉินมองรอยยิ้มของหนิงอันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย"เช่นนั้นก็ไปกัน"บ่ายนั้นเองขบวนรถม้าของจวนอ๋องก็มาถึงเมืองเล็กๆ ริมเขาเมืองแห่งนี้ไม่คึกคักเท่าเมืองหลวง แต่กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายเรียบง่าย ผู้คนเดินจับจ่ายกันตามตลาด เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าดังเป็นระยะ ทำให้หนิงอันยื่นหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างรถม้าอยู่ตลอดทาง"ท่านอ๋อง เมืองนี้น่าอยู่จัง" เซียวอวี้เฉินมองออกไปด้านนอก

ว่าแล้วก็แบกลั่วจิ่งเหยาเดินขึ้นบันไดตามหลังเซียวอวี้เฉินไปอย่างจนปัญญาห้องพักชั้นบนของโรงเตี๊ยมเงียบสงบ แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาเป็นลำเซียวอวี้เฉินอุ้มหนิงอันเข้ามาภายในห้องอย่างระมัดระวังร่างบางในอ้อมแขนยังคงหลับตาพริ้มแต่ปากกลับไม่ยอมหยุดพูด"ท่านอ๋อง..."เซียวอวี้เฉินก้มมอง"อืม"หนิงอันหัวเราะคิกเบาๆ"ท่านหล่อ...ที่สุดเลยรู้ไหม"เซียวอวี้เฉินชะงักไปเล็กน้อย"ข้ารู้""แต่..."หนิงอันย่นจมูก"หล่อเกินไป ไม่ยุติธรรม"เซียวอวี้เฉินส่ายหน้าอย่างจนใจก่อนจะค่อยๆ วางร่างบางลงบนแท่นนอนแต่ทันทีที่กำลังจะดึงมือกลับมือเล็กกลับคว้าข้อมือของเขาไว้เสียก่อนเซียวอวี้เฉินหยุดนิ่งหนิงอันยังหลับตาอยู่แต่กลับดึงมือของเขาเข้ามากอดแนบอก"อย่าเพิ่งไป..."เสียงนั้นเบาอ่อนโยนราวกับเด็กที่กลัวถูกทิ้งไว้เพียงลำพังหัวใจของเซียวอวี้เฉินพลันเต้นหนักขึ้นเขาค่อยๆ นั่งลงข้างแท่นนอน"เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดกับใครอยู่ข้ายังสั่งสอนเจ้าไม่พอหรือว่าอย่าทำแบบนี้กับบุรุษใด"เสียงแหบพร่ายากจะหักใจหนิงอันช่างไร้เดียงสาพยักหน้าเบาๆ"รู้...ท่านอ๋องแต่ท่านคือสามีข้านะแล้วท่านก็พิการจะทำอะไรข้าได้"เซียวอวี้เฉินกลืน

ตำหนักโอสถหลวง เช้าวันนั้นทั้งตำหนักเต็มไปด้วยความวุ่นวายชั้นวางสมุนไพรที่เคยเป็นระเบียบ บัดนี้ถูกเปิดออกแทบทุกตู้หมอหลวงหลายสิบคนกำลังเดินสวนกันไปมา บางคนก้มหน้าตรวจตำราโบราณบางคนช่วยกันบดสมุนไพร บางคนกำลังต้มยาอยู่หน้าเตาไฟจนควันขาวลอยคลุ้งไปทั่วตำหนัก"รากโสมพันปี""ได้แล้ว""ส่งมาเร็ว""เพิ่มเห็ดหลินจืออีกครึ่งส่วน""ไม่ได้ หากเพิ่มมากกว่านี้ตัวยาจะร้อนเกินไป"เสียงถกเถียงดังไม่ขาดสายตรงกลางตำหนักมีโต๊ะหินตัวใหญ่ตำรายาโบราณที่หนิงอันเปิดออกถูกวางอยู่ตรงนั้นบรรทัดสุดท้ายของสูตรยายังคงขาดหายไปเพียงหนึ่งชนิดตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาหมอหลวงลองเติมสมุนไพรเข้าไปแล้วนับร้อยชนิดทุกครั้งจะนำไปต้มเป็นยา แล้วให้นักโทษประหารที่ถูกเลือกไว้ทดลองกินผลลัพธ์กลับเลวร้ายยิ่งกว่าครั้งก่อน"อ๊าก"ชายผู้หนึ่งกุมคอเลือดสีดำไหลออกจากมุมปาก หมอหลวงหลายคนรีบจดบันทึก"พิษรุนแรง สมุนไพรชนิดนี้ใช้ไม่ได้" ไม่นานนักโทษอีกคนก็ถูกพาตัวเข้ามาหม้อยาใบใหม่ถูกยกลงจากเตา"ครั้งนี้ใช้ดอกบัวหิมะ"ชายผู้นั้นดื่มยาเข้าไปเพียงไม่กี่ลมหายใจร่างกายก็เริ่มชักกระตุกดวงตาเหลือกขึ้นหมอหลวงทั้งตำหนักต่างถอนหายใจ"ผิดอีกแล

เช้าวันนั้นอากาศสดชื่นกว่าทุกวันแต่บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารกลับเงียบผิดปกติหนิงอันเพิ่งวางตะเกียบลงก่อนจะหันไปหาลั่วจิ่งเหยา"ลั่วจิ่งเหยา""ขอรับนายหญิง""สมบัติของเรามาฝังไว้ที่นี่ใช่ไหม ยังอยู่ดีหรือไม่"ลั่วจิ่งเหยายิ้มกว้างทันที"อยู่ดีขอรับ เมื่อวานข้าแอบไปดูมาแล้ว"เขาโน้มตัวเข้ามาอย่างภาคภูมิใจ"ตอนนี้ข้าให้คนงานปลูกต้นเหมยไว้เต็มบริเวณ คนภายนอกเห็นก็คิดว่าเป็นสวนดอกเหมยธรรมดา ไม่มีใครรู้เลยว่าข้างใต้..."หนิงอันยิ้ม"...เต็มไปด้วยสมบัติของนายหญิง"จากนั้นเขาก็ยิ้มเจ้าเล่ห์หนิงอันหัวเราะออกมา"เจ้าฉลาดขึ้นนี่"ดวงตาทิพย์มองเห็นสวนดอกเหมยที่มีดอกเหมยบานสะพรั่งงดงามลั่วจิ่งเหยาเชิดหน้าทันที"แน่นอน อยู่กับนายหญิงทุกวัน ข้าก็ต้องเรียนรู้บ้าง ว่าแต่นายหญิงฝังไว้ทำไมเยอะแยะขอรับ ทำไมไม่เอามาใช้เลยล่ะขอรับ” “ข้าฝังไว้เผื่อเจ้าอย่างไรเล่าลั่วจิ่งเหยา เผื่อเจ้าจะแต่งงานจะได้มีสินสอด"ลั่วจิ่งเหยายิ้มตาหยี“นายหญิงใจดีที่สุด ว่าแต่นายหญิงอยากไปดูหรือไม่" หนิงอันพยักหน้าทันที"ไปสิ"พูดจบก็วางมือบนโต๊ะเตรียมลุกขึ้นยืน แต่ทันทีที่ปลายนิ้วแตะขอบโต๊ะความเจ็บแปลบก็พุ่งขึ้นจากกลางกระหม่อม