Semua Bab ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Bab 121 - Bab 130

บรรยากาศภายในท้องพระโรงยังคงเงียบงัน ไม่มีผู้ใดกล้ารั้งเซียวอวี้เฉินเอาไว้กู้ฉางอันเป็นผู้เข็นรถออกไปอย่างสงบนิ่ง หนิงอันเดินเคียงข้างรถเข็นนางหันกลับไปมองเซียวจิ้นเกอเพียงครั้งเดียวก่อนหันกลับมาเดินต่อ ราวกับทุกสิ่งได้สิ้นสุดลงแล้วองครักษ์ของวังหลวงที่ยืนขวางอยู่ด้านหน้ามองหน้ากันไปมา ไม่มีผู้ใดกล้าขยับสุดท้ายก็ต้องถอยเปิดทางออกโดยพร้อมเพรียงกู้ฉางอันเข็นรถผ่านออกไปก่อนหนิงอันเดินตาม เซียวอวี้เฉินยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่อาจทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหวได้แม้แต่น้อยส่วนคนสุดท้าย..ลั่วจิ่งเหยากลับยกคางขึ้นสูงยืดอกเสียจนแทบจะลอยได้สีหน้าภาคภูมิใจราวกับเป็นผู้ชนะศึก เขาเดินทอดน่องตามหลังทั้งสามคนอย่างองอาจ สายตากวาดมองเหล่าองครักษ์หลวงที่ยืนเรียงแถวอยู่สองข้างก่อนโบกมือไล่ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่"ถอยไปสิพวกเจ้าสุนัขรับใช้"เขาพูดเสียงดังเหล่าองครักษ์หลวงต่างเบิกตากว้างหลายคนหน้าแดงด้วยความโกรธมือกำด้ามกระบี่แน่นแต่เมื่อเห็นแผ่นหลังของเซียวอวี้เฉินที่ยังอยู่เบื้องหน้า ก็ไม่มีผู้ใดกล้าชักกระบี่ออกมา ลั่วจิ่งเหยาเห็นดังนั้นก็ยิ่งเชิดหน้าสูงกว่าเดิมหัวเราะในลำคอเบาๆ

ยามค่ำคืนแสงจันทร์สาดส่องลงมายังศาลาริมสระน้ำกู้ฉางอันกำลังยืนอยู่ข้างรถเข็นของเซียวอวี้เฉินภายในศาลาเงียบสงบมีเพียงเสียงน้ำกระทบผิวน้ำแผ่วเบาเซียวอวี้เฉินทอดสายตามองดวงจันทร์อยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้นช้าๆ"กู้ฉางอัน""ขอรับ ท่านอ๋อง"เซียวอวี้เฉินหลุบตาลงเสียงของเขาอ่อนลงกว่าปกติ"ข้าอยากจัดงานแต่งงานกับหนิงอันอีกครั้ง"กู้ฉางอันชะงักรอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเซียวอวี้เฉินกล่าวต่อ"ครั้งนี้...จะไม่ต้องมีผู้ใดบังคับไม่ต้องมีราชโองการ ไม่ต้องมีการแต่งแทนผู้ใด หนิงอันจะเป็นเจ้าสาวของข้า ด้วยความเต็มใจ"เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจเบาๆ"แต่คงต้องรอให้ทุกอย่างเรียบร้อยเสียก่อน ข้ายังมีเรื่องที่ต้องสะสางอีกมาก"กู้ฉางอันพยักหน้าอย่างเข้าใจ เซียวอวี้เฉินยกมือขึ้นลูบแหวนหยกที่นิ้วนางอย่างแผ่วเบา"การแต่งงานครั้งแรก...หนิงอันเข้าจวนมาพร้อมเกี้ยวเพียงหลังเดียวไม่มีขบวนแห่"ไม่มีเสียงประโคม ไม่มีแม้แต่เกียรติยศที่นางคู่ควรครั้งนั้น..ข้าทำอะไรให้นางไม่ได้แต่ครั้งหน้า ข้าจะมอบทุกสิ่งที่นางสมควรได้รับ"ดวงตาคมค่อยๆ อ่อนลงกู้ฉางอันมองแผ่นหลังของผู้เป็นนายก่อนยิ้มออกมาด้วยความยินดีจากใจ"พร

"หนิงอันไม่คิดว่าท่านอ๋องจะ..."สายตาของนางเหลือบลงไปยังเรียวขาที่แข็งแรงของเขาก่อนจะหัวเราะเบา ๆ"ไม่ต้องคิดแล้ว ข้าจะแสดงให้เจ้าได้เห็น"จากนั้นค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากของทั้งสองแตะกันเบาๆเขาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนประทับจุมพิตเร่าร้อนที่ริมฝีปากของหนิงอันเพียงชั่วครู่ก็ถอนออก“อ่าาาาาาท่านอ๋องยังคงอยู่ใกล้จนสัมผัสลมหายใจของกันและกันได้หนิงอันยิ้มบางๆ ยกมือขึ้นแตะแก้มของเซียวอวี้เฉินเบาๆ ก่อนกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วหวาน"ท่านอ๋อง..."ร่างทั้งคู่ยังชื้นฉ่ำ หยดน้ำไหลรินระยับตามเส้นโค้งหยดน้ำไหลหยดลงบนแท่นนอน ร่างเบียดชิดอ๋องเซียวดึงอาภรณ์เปียกชื้นของหนิงอันออกด้วยริมฝีปากอุ่น ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดผิวเนียน ปะปนกันกับหยดน้ำ “ข้าปรารถนาในตัวเจ้าหนิงอันนนนน” เสียงสั่นระริกและโหยหาแรงกล้า เขาทับทาบกายแนบสนิทจนแทบบดเบียดแขนแกร่งโอบกระชับ ประคองหนิงอันไว้อย่างแน่นหนา ขาแกร่งค่อยๆ สอดแทรกเขยื้อนถ่างขาเรียวเล็กให้แยกออกเบาๆ แต่มั่นคงก่อนร่างกำยำจะกดทับแน่นลงตรงกลางอยากยากลำบากแต่แนบสนิทแทบจะขยับขึ้นลงไม่ได้ อ๋องเซียวอมยิ้ม แต่หนิงอันกลับสะดุ้งเฮือกร่างสั่นระริกทั่วทั้งตัว“เจ็บจัง…”

หนิงอันเอนศีรษะพิงไหล่ของเซียวอวี้เฉินรอยยิ้มหวานยังไม่จางหายแต่จู่ๆ นางก็เงยหน้าขึ้นดวงตากลมโตจ้องเขาเขม็ง"ท่านอ๋อง""หืม""เหตุใดท่านไม่บอกหนิงอัน ว่าท่านเดินได้แล้วปล่อยให้หนิงอันเข้าใจผิดมาตั้งนานคิดว่าการฝังเข็มและยาใช้ไม่ได้ผล"ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากที่เผลอพูดเรื่องยาเซียวอวี้เฉินมองคนตรงหน้าก่อนรอยยิ้มบางๆ จะปรากฏขึ้น ดวงตาคมที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายอบอุ่น"เดิมที...ข้าตั้งใจจะปิดบังเจ้า"หนิงอันกะพริบตาปริบๆ เซียวอวี้เฉินกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"ข้าคิดว่าจะรอจนทุกอย่างเรียบร้อยรอจนข้าจัดการศัตรูทั้งหมดแล้วจึงเดินเคียงข้างเจ้าอย่างเปิดเผย"หนิงอันเม้มริมฝีปาก"เช่นนั้น...เหตุใดจึงเปลี่ยนใจ"เซียวอวี้เฉินหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นแตะปลายจมูกของนาง"เพราะเจ้ายั่วยวนข้าจนข้าไม่อาจห้ามใจตัวเองได้"หนิงอันเบิกตากว้าง"หาข้าน่ะหรือ"เซียวอวี้เฉินยิ้มอย่างจนปัญญา"หากยังแกล้งทำว่าขาพิการต่อไป ข้าก็คงไม่มีโอกาส...ให้ชายามาอุ่นเตียง" ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มหนิงอันหน้าแดงทันทีก่อนยกมือขึ้นตีแขนเขาเบาๆ"นี่แน่ะ ท่านอ๋องขี้โกงที่สุด"เซียวอวี้เฉินหัวเราะในลำคอ"เจ้ารู้หรือไ

"อ้อ ที่แท้ก็เป็นนอมินีของท่านอ๋องนี่เองมิน่าเล่าตอนประมูลปิ่นจึงไม่ยอม อ่อนข้อให้ข้า"ฉีเหมินกะพริบตาปริบ ๆ"นอมิ...อะไรนะขอรับ"หนิงอันหัวเราะคิกคัก"ก็คนที่ออกหน้าแทนท่านอ๋องไง ทำธุรกิจแทน สร้างกองกำลังแทน รับคำสั่งแทน ทั้งหมดก็แทนท่านอ๋อง ทั้งหมดนั้นเรียกว่านอมินี"เซียวอวี้เฉินพยักหน้าแรง ๆฉีเหมินหันไปมองกู้ฉางอันอย่างงุนงง"คำนี้...แปลว่าอะไรท่านกู้"กู้ฉางอันยิ้มแห้ง ๆ ก่อนส่ายหน้า"ข้าก็ไม่ทราบ"ลั่วจิ่งเหยาที่เดินตามมาทีหลังหัวเราะเสียงดัง"นายหญิงมีศัพท์ประหลาดอีกแล้ว"หนิงอันยกมือโบก"ไม่สำคัญ สรุปคือ..."นางหันกลับมามองฉีเหมินก่อนตบบ่าเขาเบาๆ"เจ้าทำได้ดีมากฮ่าาาาา ข้าชอบ"ฉีเหมินถึงกับทำอะไรไม่ถูกตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาเคยถูกชมเรื่องฝีมือกระบี่ เคยถูกชมเรื่องวางแผน แต่ไม่เคยถูกตบบ่าแล้วชมด้วยรอยยิ้มจริงใจเช่นนี้ด้านหลัง ไท่จือหลี่เฉวียนเฉิงมองภาพนั้นแล้วหัวเราะเบา ๆ"พระชายา ดูเหมือนจะเข้ากับคนของท่านอ๋องได้เร็วกว่าที่ข้าคิด"หนิงอันยิ้มกว้าง"แน่นอน เพราะต่อไป"หันกลับไปมองกองทัพนับแสนก่อนหันมายิ้มให้เซียวอวี้เฉิน"ทุกคนก็คือครอบครัวของท่านอ๋องและก็เป็นครอบครัวของข้าด้วย"