All Chapters of ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Chapter 271 - Chapter 280

ลานด้านหลังจวนเงียบสงบกว่าทุกวัน ขบวนรถม้าของแคว้นเป่ยโจวจอดเรียงรายอยู่ใต้ต้นไม้ เหล่าทหารกำลังตรวจสัมภาระเป็นครั้งสุดท้าย ขณะที่หลี่เฉวียนเฉิงยืนอยู่ข้างรถม้า ก่อนหันกลับมามองเซียวอวี้เฉินและหนิงอันที่เดินมาส่ง"อวี้เฉิน"หลี่เฉวียนเฉิงประสานมือเล็กน้อย "ครั้งนี้คงต้องลากันจริงๆ แล้ว"เซียวอวี้เฉินมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น "เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไปได้ไหม"หลี่เฉวียนเฉิงชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเซียวอวี้เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความจริงจัง "ได้ยินหรือไม่ว่าข้าต้องไปแล้ว ข้าและทุกคนมีชีวิตที่นั่น"หลี่เฉวียนเฉิงนิ่งไป"ถึงข้าจะจำใจเพียงใดแต่ก็ยังหวังว่าเจ้าจะเห็นใจ ที่นี่มีเรื่องอีกมากที่ต้องจัดการ ท่านราชครูเหลียงมู่หานยังต้องดูแลราชสำนัก แม่ทัพกั๋วเฉิงยังต้องจัดระเบียบกองกำลัง หากท่านกลับแคว้นเป่ยโจว แล้วผู้ใดจะอยู่จัดการสิ่งเหล่านี้ แทนข้าที่นี่เล่า"หลี่เฉวียนเฉิงมองเขานิ่งๆ ก่อนถอนหายใจ "ท่านคิดว่าข้าไม่เข้าใจหรือ"เซียวอวี้เฉินไม่ได้ตอบหลี่เฉวียนเฉิงเดินกลับเข้ามาใกล้อีกครั้ง ก่อนยกมือขึ้นตบไหล่เซียวอวี้เฉินเบาๆ "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าเห็นเจ้าถูกทำร้าย เห

"กลับมา พวกคุณกลับมาแล้วจริงๆ ด้วยคุณพ่อคุณแม่ ดีจังผมรอพวกคุณตั้งนานคุณอยู่ไหนกันตอนนี้" ลั่วจิ่งเหยาหัวเราะ "ใช่ นายนั่นล่ะอยู่ที่ไหน รีบมารับพวกเราเร็ว เราอยู่ที่ถนนxxx" อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับว่า "ได้ครับ รอผมสักครู่ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้" จากนั้นสายก็ถูกตัดไปลั่วจิ่งเหยาหันกลับมาหาทุกคนด้วยสีหน้าดีใจ "เซียวเหวินหรงเขากำลังมา" หนิงอันยิ้ม เซียวอวี้เฉินเองก็เพียงพยักหน้า ไม่มีใครคิดเลยว่าคำว่า สักครู่ของเซียวเหวินหรงจะหมายถึงเวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากถนนด้านหน้า รถยนต์สีดำคันหนึ่งค่อยๆ แล่นเข้ามาจอด ก่อนประตูจะเปิดออกและชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มก้าวลงมา ใบหน้าหล่อเหลายังคงเหมือนเดิม แต่กลับดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเซียวเหวินหรงรีบเดินเข้ามาหาทุกคน แต่ยังไม่ทันที่ลั่วจิ่งเหยาจะได้พูดอะไร ประตูอีกด้านของรถก็เปิดออก เสี่ยวหวินเอ่อร์ก้าวลงมาพร้อมเด็กน้อยวัยเกือบสามขวบในอ้อมแขน เด็กน้อยสวมเสื้อกันหนาวสีอ่อน แก้มกลมแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตยังเต็มไปด้วยความง่วงงุน เมื่อเห็นผู้คนตรงหน้า เด็กน้อยก็เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเซีย

หนิงอันส่ายหน้า "ยังไม่ทั้งหมดค่ะ แต่รู้สึกคุ้นมาก"เซียวอวี้เฉินมองถนนเบื้องหน้า ก่อนเอ่ยชื่อสถานที่ออกมาเบาๆ "วัดหลิงอวิ๋น ที่นี่คือวัดหลิงอวิ๋น"หนิงอันยิ้มทันที "ใช่ค่ะ"เสียงของลั่วจิ่งเหยาดังจากเบาะด้านหลัง "เดี๋ยวนะครับ วัดหลิงอวิ๋น วัดที่พวกเราเคยไปตอนอยู่ในอดีตน่ะหรือ"หนิงอันพยักหน้า "ใช่ตอนนั้นฉันตั้งใจ ไปสำรวจบริเวณรอบๆ เพื่อดูว่าสมบัติยังอยู่ดีไหมและแวะไปขอพร"ลั่วจิ่งเหยาถึงกับถอนหายใจ "แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่ตอนนั้นครับ""ตอนนั้นฉันจะบอกได้ยังไง" หนิงอันหัวเราะ "ถ้าบอกว่าที่วัดมีสมบัติของหลี่กวงเหว่ยซ่อนอยู่ พวกเราคงไม่ได้นั่งไหว้พระกันหรอก ทุกคนคงช่วยกันขุดวัดทั้งวัดแล้ว"กู้ฉางอันหลุดหัวเราะ "อันนั้นผมเห็นด้วย"ลั่วจิ่งเหยากอดอก "อย่างน้อยก็น่าจะกระซิบบอกผมสักคำ"หนิงอันหันไปมอง "ถ้าบอกนาย นายจะเก็บเป็นความลับได้หรือ"ลั่วจิ่งเหยานิ่งไปสองวินาที ก่อนตอบอย่างจริงใจ "ไม่ได้ครับ"เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วรถ เซียวเหวินหรงเองก็ส่ายหน้าพลางยิ้ม "คุณแม่นี่ชอบเซอร์ไพรส์จริงๆ ครับ"หนิงอันยกคางอย่างภูมิใจ "แน่นอนจะได้ตื่นเต้นกันไง"ลั่วจิ่งเหยาชะโงกหน้าออกไปมอง "พวกคุ

พูดจบ หนิงอันก็เสียบปลายปิ่นลงในร่องเล็กๆ ตรงขอบแผ่นหิน แล้วหมุนเบาๆกึกเสียงกลไกดังขึ้นจากใต้พื้นกึก... กึก... ครืดดด...แผ่นหินค่อยๆ เลื่อนออก เผยบันไดหินแคบๆ ที่ทอดลงไปในความมืด กลิ่นหอมลอยขึ้นมา แต่กลับไม่มีความเหม็นอับอย่างที่ควรเป็น มีเพียงกลิ่นไม้เก่าและน้ำมันรักจางๆลั่วจิ่งเหยาชะโงกหน้าลงไปมอง "โอ้โห...มีห้องลับจริงด้วย"เซียวอวี้เฉินมองบันไดที่ทอดลงไป ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "ระวังตัว"กู้ฉางอันเปิดไฟฉายแรงสูง "ผมลงไปก่อนดีกว่า"หนิงอันรีบยกมือห้าม "อย่าเพิ่ง"ทุกคนหันกลับมามองหนิงอันชี้ไปยังขั้นบันไดขั้นแรก "มีสลัก"กู้ฉางอันส่องไฟตามทันที บนขอบขั้นหินมีรูเล็กๆ เรียงกันหลายรู หากไม่สังเกตแทบมองไม่เห็นลั่วจิ่งเหยาถึงกับถอยหลัง "ผมขอถอนคำพูดครับที่เมื่อครู่ผมบอกว่ามีสมบัติ"กู้ฉางอันหันมามอง "อะไรครับ"ลั่วจิ่งเหยากลืนน้ำลาย ก่อนพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง "ตอนนี้ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าเจ้าของสมบัติอยากให้เราเข้าไปเอา หรืออยากฆ่าเรามากกว่ากัน"หนิงอันหัวเราะ "ไม่ต้องกลัวน่าสมบัติในนั้นคุ้มไม่น้อย"เธอก้มลงเก็บก้อนหินเล็กๆ จากพื้น ก่อนโยนลงไปบนขั้นแรกแกร๊ก ฉับพลันนั้น เสียงกลไกหล

ยามบ่ายของวันนั้นหนิงอันเดินทางมาถึงสุสานเล็กๆ นอกเมืองพร้อมเซียวอวี้เฉินและลั่วจิ่งเหยา บริเวณโดยรอบเงียบสงบ มีเพียงต้นไม้เก่าแก่เรียงรายอยู่สองข้างทาง หลังจากเดินขึ้นเนินมาได้ครู่หนึ่ง หนิงอันก็หยุดอยู่หน้าหลุมศพแห่งหนึ่งป้ายหินเรียบง่ายตั้งอยู่ใต้ต้นเหมยเก่า บนแผ่นหินสลักชื่อของชายชราที่เธอคุ้นเคยที่สุดในช่วงชีวิตปัจจุบันเสิ่นเซิ่นหนิงอันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ เดินเข้าไปคุกเข่าลงหน้าแท่นหิน ลั่วจิ่งเหยากับเซียวอวี้เฉินไม่ได้ตามเข้าไปใกล้ เพียงยืนอยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆ ปล่อยให้เธอมีเวลาอยู่กับคุณปูเซิ่นผู้จากไปตามลำพังหนิงอันวางดอกเหมยช่อเล็กลงหน้าหลุมศพ ก่อนยิ้มบางๆ "คุณปู่ หนูกลับมาเยี่ยมแล้วนะคะ" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง พลางมองชื่อบนแผ่นหิน "ครั้งนี้หนูจำได้แล้วว่าคุณปู่เคยดูแลหนูอย่างไรบ้าง"สายตาของหนิงอันค่อยๆ อ่อนลง "ตอนนั้นหนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมคุณปู่ถึงใจดีกับหนูขนาดนั้น ทั้งที่หนูเป็นแค่เด็กที่เดินเข้าไปในร้านของเก่า แล้วเอาแต่ถามโน่นถามนี่ กินขนมของคุณปู่จนหมด แถมยังทำของในร้านเกือบตกแตกตั้งหลายครั้ง" รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "แต่คุณปู่ก็ไม่เคยไล่