All Chapters of ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Chapter 91 - Chapter 100

ในคืนนั้นกู้ฉางอันที่กำลัง เก็บถาดน้ำชาอ๋องเซียวที่นั่งอยู่บนแท่นนอนเอ่ยขึ้นเบาๆ"เรื่องวันนี้"กู้ฉางอันเงยหน้าขึ้น"ขอรับ” “ห้ามบอกนาง"กู้ฉางอันชะงัก"แต่ การเดินได้ก็เป็นเรื่องดีนี่ขอรับ และอย่างไรตอนนี้พระชายาเริ่มสงสัยแล้ว"เซียวอวี้เฉินหลุบตาลง ภาพตอนที่หนิงอันจมหายลงไปในน้ำยังคงติดอยู่ในหัววินาทีนั้น เขาไม่ทันคิดอะไรเลย ไม่ทันคิดถึงร่างกายตัวเองสิ่งเดียวที่อยู่ในหัว คือหากปล่อยช้าเพียงก้าวเดียวนางอาจจากไปตลอดกาลเซียวอวี้เฉินกำมือแน่นก่อนเอ่ยขึ้นช้าๆ"ข้าไม่อยากให้นางรู้"กู้ฉางอันมองเขาอยู่พักหนึ่งก่อนจะถอนหายใจ"ขอรับ แต่ว่าบางครั้งความลับบางอย่างก็ปิดได้ไม่นานนัก"เซียวอวี้เฉินหันมามองกู้ฉางอันยิ้ม"โดยเฉพาะเมื่อพระชายาคนนั้นฉลาดเกินไป"ด้าน หนิงอัน พลางครุ่นคิดไม่หยุด"แปลก...แปลกมาก"ลั่วจิ่งเหยาที่เดินข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วย"ใช่ แปลกจริงๆ ขอรับ หรือว่าจะมีใครแอบอยู่ในจวน"หนิงอันหันมองลั่วจิ่งเหยายิ่งพูดด้วยความตื่นเต้น"บางทีอาจเป็นยอดฝีมือ หรืออาจเป็นคนของเป่ยโจว หรือไม่ก็..."เขาลดเสียงลง"ไท่จือหลี่เซวียนเฉิง"หนิงอันถึงส่ายหน้าไปมา"ลั่วจิ่งเหยา""ขอรับ""เจ้าก

ภายในลานเซียวอวี้เฉินกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ กู้ฉางอันยืนอยู่ด้านหลังทุกอย่างดูปกติหนิงอันสูดลมหายใจเข้าลึกจากนั้นก็เริ่มแผนแรกนางเดินผ่านหน้ารถเข็นไปอย่างไม่รีบร้อนก้าวหนึ่ง สองก้าว สามก้าวแล้วจู่ๆ"ว้าย"ร่างบางสะดุดชายกระโปรงตัวเอง ล้มพุ่งไปด้านหน้าอย่างน่ากลัวว่าจะล้มกระแทกพื้เนอย่างจัง หนิงอันแอบลืมตาข้างหนึ่งหวังว่าจะเห็นเซียวอวี้เฉินลุกขึ้นมารับแต่สิ่งที่เห็นคือ...เซียวอวี้เฉินยังนั่งอยู่ที่เดิม ส่วนกู้ฉางอันเป็นคนพุ่งเข้ามาคว้าแขนนางไว้ทัน"พระชายาระวังขอรับ"หนิงอันยืนตัวตรงพลางหันไปมองเซียวอวี้เฉินอีกฝ่ายเพียงเงยหน้าจากตำรา"เดินดีๆ"ลั่วจิ่งเหยาที่แอบดูอยู่หลังเสาเกือบหัวเราะออกมา หนิงอันกัดฟัน"รอบนี้ข้าไม่พร้อม หรืออาจไม่อันตรายพอ"หนึ่งชั่วยามต่อมาแผนที่สองเริ่มขึ้นหนิงอันเดินเข้าไปในสวนด้านหลังก่อนร้องขึ้นเสียงดัง"ช่วยด้วยยยยยยยยยย""ใคร ก็ได้ช่วยด้วยยยยยยย"ตะโกนขึ้นสุดเสียงนางกระโดดขึ้นม้านั่งทันที ทำเหมือนตกใจสุดชีวิต กู้ฉางอันชักกระบี่ออกจากฝักองครักษ์วิ่งกันวุ่น "มีงูมีงูตรงนั้นเร็วเข้า มันกำลังจะฉกข้า”แม้แต่ลั่วจิ่งเหยายังปีนขึ้นต้นไม้ แต่หลังจากค้นหาอยู่พั

เซียวอวี้เฉินค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ราวกับต้องใช้ความพยายามอย่างมากดวงตาคมยังคงทอดมองคนในอ้อมแขน ส่วนมือใหญ่ยังประคองร่างบางเอาไว้ไม่ยอมปล่อยลมหายใจของทั้งสองยังประสานกันอย่างสม่ำเสมอความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงหัวใจที่ดังชัดจนเหมือนจะได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันเซียวอวี้เฉินหลุบตาลงเล็กน้อยก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้ยิน"ขอโทษ"หนิงอันกะพริบตาปริบๆ สมองยังตามเหตุการณ์ไม่ทัน"หือ""ข้าไม่น่าแกล้งเจ้าแบบนี้"หนิงอันนิ่งไปยิ่งฟังยิ่งงงก่อนหน้านี้อีกฝ่ายยังทำให้หัวใจของนางแทบกระโดดออกจากอก แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นคนละคนเซียวอวี้เฉินดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้อย่างเงียบๆ จัดชายผ้าห่มให้เรียบร้อยราวกับกลัวว่าหนิงอันจะหนาวท่าทีอ่อนโยนเช่นนั้นกลับทำให้หนิงอันรู้สึกแปลกกว่าเดิม"ข้า...ๆๆ"หนิงอันอ้าปากแต่กลับไม่รู้จะพูดอะไรความรู้สึกมากมายตีกันไปหมดทั้งเขินอาย ทั้งสับสน และลึกๆ ก็มีความน้อยใจอย่างไม่มีเหตุผลนางเป็นฝ่ายเข้าไปใกล้เขาก่อน จูบเขาก่อนและยังน่าไม่อายเป็นฝ่ายหวั่นไหวก่อน แต่ดูเขาทำสิเขาติดอะไร เขาไม่อยากจะยุ่งกับหนิงอันด้วยซ้ำ เขาแข็งแรงขึ้นแล้วแต่ป

ภายในเรือนพักของอ๋องเซียวบรรยากาศเงียบผิดปกติเซียวอวี้เฉินกำลังอ่านตำราอยู่ข้างหน้าต่างส่วนกู้ฉางอันคอยรับใช้อยู่ไม่ไกลทันใดนั้นประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรงลั่วจิ่งเหยาวิ่งเข้ามาทั้งที่ยังหอบไม่หายเสื้อผ้ายุ่งเหยิงเหงื่อไหลเต็มใบหน้า"ท่านอ๋องแย่แล้ว"เซียวอวี้เฉินเงยหน้าขึ้นทันทีเพียงเห็นสีหน้าของลั่วจิ่งเหยาหัวใจก็จมวูบลงอย่างประหลาด"เกิดอะไรขึ้น"ลั่วจิ่งเหยากลืนน้ำลายก่อนรีบตอบ"คนของวังหลวงมาคุมตัวนายหญิงไปแล้ว!"มือของอ๋องหนุ่มก็กำแน่นขึ้นช้าๆ เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นอย่างชัดเจนตำราในมือถูกบีบจนยับดวงตาคมเย็นลงทีละน้อยเย็นจนเหมือนพายุหิมะกำลังก่อตัว"เซียวจิ้นเกอ..."น้ำเสียงนั้นเบามากแต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหวาดหวั่นลั่วจิ่งเหยารีบพูดต่อ"ข้าพยายามขวางแล้ว แต่พวกเขาไม่ยอมฟังอ้างบัญชาฝ่าบาท นายหญิงไม่ขัดขืนเลย นางยอมไปกับพวกเขา"คำพูดนั้นยิ่งทำให้เซียวอวี้เฉิน โกรธมากกว่าเดิม เขารู้จักหนิงอันดีหากอีกฝ่ายยอมไปง่ายๆ แสดงว่าหนิงอันกำลังปกป้องคนในจวน อาจรวมถึงเขาด้วยไม่อยากให้เกิดการปะทะกับวังหลวงลั่วจิ่งเหยาแม้จะรู้ว่าท่านอ๋องกำลังโกรธแต่ทุกครั้งที่เห็นสีหน้าเช่นนี้ก็ยังอดสะ

หนิงอันเงยหน้าขึ้นสบตาฮ่องเต้ก่อนยิ้มบางๆ"เดิมที...ข้าคิดว่าน่าจะเปิดได้หลังงานประมูล""เดิมทีอย่างนั้นหรือ""ใช่"หนิงอันพยักหน้า"แต่ของหลายชิ้นที่ข้าต้องการ กลับถูกคนของฝ่าบาทประมูลไปเสียก่อน"เหมือนที่เคยวางแผนไว้เปะๆเซียวจิ้นเกอนิ่งไปเล็กน้อยหนิงอันพูดต่อ"ก่อนงานประมูล ข้าก็บอกแล้วว่ากำลังหาของช่วยเปิดกล่อง แต่คนของฝ่าบาทกลับแย่งประมูลทุกอย่าง ข้าเองก็จนปัญญา"หนิงอันถอนหายใจเบาๆ ก่อนกางมือออก"ตอนนี้แม้แต่ข้าเอง ก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าของชิ้นไหนอยู่ที่ไหนบ้าง และของชิ้นไหนสำคัญต่อการเปิดกล่อง"เพราะทุกคนรู้ดีว่าในวันนั้นคนที่สั่งให้ดันราคาสินค้าทุกชิ้นก็คือเซียวจิ้นเกอหนิงอันจึงเอียงศีรษะเล็กน้อยสีหน้าใสซื่อจนคนอยากตี"แต่หากฝ่าบาทยังต้องการให้ข้าเปิดกล่อง ข้าก็มีวิธี"เซียวจิ้นเกอรีบถามทันที"วิธีใด"หนิงอันยิ้มกว้าง"ง่ายมาก นำของทุกชิ้นที่คนของฝ่าบาทประมูลกลับมาจากงานวันนั้น วางเรียงต่อหน้าข้า ข้าจะค่อยๆ ตรวจสอบทีละชิ้น""บางที...หากโชคดี ข้าอาจหาวิธีเปิดกล่องได้เร็วขึ้น"หนิงอันเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดๆเซียวจิ้นเกอถึงกับกำหมัดแน่นเพราะฟังดูเหมือนหน