Semua Bab ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Bab 131 - Bab 140

คืนนั้นทั่วทั้งวังหลวงสว่างไสวราวกับกลางวันคบเพลิงถูกจุดขึ้นทุกมุมกำแพงเสียงฝีเท้าขององครักษ์ดังสลับกันไปมาตลอดทั้งคืนไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้ออกนอกวังและไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้ตำหนักบรรทมของฮ่องเต้แม้แต่ก้าวเดียวภายในตำหนักบรรทมเซียวจิ้นเกอเดินวนไปมาหลายรอบสีหน้าตึงเครียดจนขันทีและนางกำนัลไม่กล้าเงยหน้ามองสายตาทอดไปยังม้วนตำรายาอายุวัฒนะบนโต๊ะเขารีบคว้ามันขึ้นมาคลี่ดูอีกครั้งแล้วรีบม้วนกลับอย่างรวดเร็วจากนั้น...ยัดใส่อกเสื้อของตนเองใช้มือลูบซ้ำหลายครั้งราวกับกลัวว่าจะหล่นหาย ขันทีใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับก้มหน้าลงไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียวเซียวจิ้นเกอหันมาสั่งทันที"เพิ่มเวรยามอีกเท่าตัว องครักษ์ทุกนายต้องประจำตำแหน่งตลอดคืน""ผู้ใดเข้าใกล้ตำหนักบรรทมโดยไม่ได้รับอนุญาต...ฆ่าได้ทันที"ดวงตาของเขาเย็นเฉียบ"พ่ะย่ะค่ะ"เซียวจิ้นเกอก้มลงจับอกเสื้อของตนเองอีกครั้ง"แล้วก็..ล้อมวังหลวงทั้งหมด ห้ามผู้ใดเข้าออก แม้แต่นกก็ห้ามบินผ่าน"คำสั่งถูกส่งออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักเสียงเกราะเหล็กก็ดังขึ้นทั่วพระราชวังองครักษ์หลวงผลัดเปลี่ยนกำลังเข้ามาจนแน่นทุกประตู ชั้นนอก ชั้นกล

ทั่วทั้งท้องพระโรงตกอยู่ในความเงียบสายตาของขุนนางทุกคนยังคงจับจ้องไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ เซียวอวี้เฉินยืนอยู่ด้วยขาของตนเอง ราวกับปาฏิหาริย์ที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นผ่านไปเพียงครู่เดียวขุนนางชราผู้หนึ่งก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากแถวดวงตาแดงก่ำร่างทั้งร่างสั่นเทาก่อนทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นเสียงดัง… น้ำตาของขุนนางชราไหลอาบแก้ม เขาประสานมือเหนือศีรษะแล้วกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ"ถวายพระพร...ท่านอ๋อง..."ขุนนางหลายคนเริ่มลังเลเซียวจิ้นเกอพลันตวาดลั่น"บังอาจข้าต่างหากคือฮ่องเต้ ผู้ใดให้เจ้ากล้าใช้คำถวายพระพรกับอ๋องพิการ"เสียงนั้นดังก้องไปทั่วพระราชวังใบหน้าของเซียวจิ้นเกอบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล ก่อนชี้นิ้วไปยังขุนนางชรา"องครักษ์ จับตัวมันเดี๋ยวนี้"เสียงเกราะเหล็กดังขึ้นพร้อมกันองครักษ์หลวงหลายคนรีบวิ่งตรงเข้ามาแต่ยังไม่ทันถึงตัวขุนนางชราเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าท้องพระโรง"ผู้ใดกล้าแตะต้องเขา"ทุกคนหันขวับไปพร้อมกันชายหนุ่มในชุดสีเทาเดินเข้ามาช้า ๆ แม้ใบหน้าจะยังซีดจากบาดแผลที่เพิ่งหาย แต่ดวงตากลับหนักแน่นไม่ต่างจากคมกระบี่ไทเฮาและเซียวจิ้นเกออุทานพร้อมกันว่า “ราชครูเหลียงมู่หาน”ในมือของเ

ภายในท้องพระโรงเซียวจิ้นเกอทรุดกายลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรงใบหน้าซีดเผือด ฉีเหมิน ไท่จือหลี่เฉวียนเฉิง และทหารอีกหลายนายต่างล้อมเพื่อกดดันดวงตาไร้ประกาย ไม่มีแม้แต่ความคิดจะลุกขึ้นต่อสู้ ไท่จือหลี่เฉวียนเฉิงก้าวเข้ามาช้าๆก่อนหยุดอยู่ตรงหน้าน้ำเสียงสงบนิ่งแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ"คุกเข่า"เซียวจิ้นเกอหลับตาลงกำหมัดแน่นท้ายที่สุด...เขาค่อยๆ คุกเข่าลงต่อหน้าเซียวอวี้เฉินตึง...เสียงเข่ากระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วท้องพระโรงภาพนั้นทำให้ขุนนางทั้งหลายต่างตัวสั่นไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจาเหลียงมู่หานก้าวออกมาข้างหน้าหันไปประสานมือคารวะเซียวอวี้เฉิน ก่อนทรุดกายลงคุกเข่า"ถวายบังคมฝ่าบาทเซียวอวี้เฉินทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆ ปี" กลับเหมือนคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้าสู่หัวใจของผู้คนขุนนางอาวุโสหลายคนรีบคุกเข่าตามเพียงชั่วพริบตา ทั่วทั้งท้องพระโรงเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง ขุนนางทุกคนต่างหมอบกราบพร้อมกันไม่มีผู้ใดยืนอยู่แม้แต่คนเดียวแม่ทัพกั๋วเฉิงหันไปมองเหล่าทหาร ก่อนยกมือขึ้นเป็นสัญญาณทหารนับแสนนายพร้อมใจกันทิ้งกระบี่ลงข้างกาย ทรุดกายคุกเข่าลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง เสียงเกราะเหล็กกระทบพื้นดังกึกก้องสะเทือนไป

สองวันต่อมา ตำหนักด้านในของวังหลวงกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แสงอาทิตย์ยามสายทอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ สาดลงบนพื้นหินอ่อนเป็นลวดลายงดงามหนิงอันกำลังนั่งอยู่หน้าคันฉ่อง ปล่อยให้เซียวอวี้เฉินยืนอยู่ด้านหลังปลายนิ้วของเขาค่อยๆ สางเส้นผมดำยาวของหนิงอันอย่างอ่อนโยนหนิงอันยิ้มบางๆ นั่งนิ่งให้เขาหวีผมอย่างว่าง่าย เมื่อรวบเส้นผมเสร็จเซียวอวี้เฉินจึงวางหวีลง ก่อนใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางของหนิงอันขึ้นเบาๆบังคับให้ดวงตาทั้งสองสบกันหนิงอันยิ้มเขินๆ"ท่านอ๋อง..."เซียวอวี้เฉินมองอยู่นานแววตาที่เคยเย็นชาในอดีตบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เขาเอ่ยเสียงเบา"ทุกอย่างจบลงแล้วต่อไปนี้เราสองคนจะมีเวลาอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืนหวังว่า...เจ้าจะไม่เบื่อข้า"ปลายนิ้วลูบผ่านแก้มนุ่มแผ่วเบาเขายิ้มบางๆ รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งหนิงอันอมยิ้มก่อนยกมือขึ้นจับมือใหญ่ที่แตะแก้มของตน"ข้าต่างหากที่กลัว"เซียวอวี้เฉินเลิกคิ้ว"กลัวอะไร""กลัวว่าท่านจะเบื่อข้า เพราะข้าหนิงอันพูดมาก กินเก่งชอบก่อเรื่อง ยังชอบลากท่านไปโน่นมานี่อีก"เซียวอวี้เฉินหัวเราะเบาๆ ก่อนโน้มหน้าลงแตะหน้าผากของนาง"ไม่มีวัน"คำตอบสั้นๆ แต่กลับหนักแน่นยิ่งกว่

หลายวันหลังพิธีสถาปนาฮองเฮาสวนหลวงกลับมาเงียบสงบอีกครั้งดอกเหมยสีขาวกำลังผลิบานรับสายลมอ่อนหนิงอันกำลังนั่งให้อาหารปลาอยู่ริมสระเมื่อเห็นซูเหยียนเดินเข้ามาจึงลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะหันไปสบตาเซียวอวี้เฉินที่มีท่าทีเรียบเฉย"พี่หญิงซู"ซูเหยียนยิ้มบางๆ ก่อนหันสายตาไปยังศาลาอีกด้าน เซียวอวี้เฉินกำลังยืนอยู่เพียงลำพัง หนิงอันมองทั้งสองคนสลับกัน ก่อนยิ้มอ่อน"ข้าขอตัวก่อน"พูดจบก็เดินจากไปอย่างเงียบๆ ปล่อยให้ทั้งสองอยู่ตามลำพังซูเหยียนเดินเข้าไปช้าๆ หยุดอยู่ห่างจากเซียวอวี้เฉินเพียงไม่กี่ก้าว นางมองใบหน้าที่เคยเฝ้าคิดถึงมาหลายปี ก่อนเอ่ยขึ้นเบาๆ"ฝ่าบาท…”เซียวอวี้เฉินหันมามองสีหน้าเรียบสงบ เช่นเดิมแต่สิ่งที่ซูเหยียนเห็นคือสายตาที่เปลี่ยนไปว่างเปล่าไร้เยื่อใยหรือความอาทรในนั้นอีกแล้ว"มีเรื่องใด"ซูเหยียนเม้มริมฝีปากแน่น"ท่านยังจำสัญญาที่เคยให้ไว้ได้หรือไม่"เซียวอวี้เฉินนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ"ข้าไม่เคยให้สัญญาอะไรกับเจ้า อะไรที่ทำให้เจ้าคิดว่าเข้าเคยสัญญาไว้"“อาภรณ์สีแดงก่อนที่ท่านจะไปรบ” เซียวอวี้เฉินถอนหายใจยาว“นั่นมันก่อนที่เจ้าจะถวายตัว ซูเหยี่ยนหากเจ้ารักมั่นในข้า เหตุ