All Chapters of ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Chapter 201 - Chapter 210

ภายในห้องผู้ป่วยยังคงเงียบสงบแสงไฟสีอ่อนทอดลงบนเตียงเซียวอวี้เฉินนั่งอยู่ข้างหนิงอันมือใหญ่ยังคงกุมมือเล็กเอาไว้แน่นตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาไม่เคยปล่อยมือคู่นี้เลย แม้แต่ครั้งเดียว ดวงตาคมทอดมองใบหน้าที่หลับสนิท"หนิงอัน..เธอได้ยินฉันไหม"เสียงของเขาเบามากไม่มีคำตอบเซียวอวี้เฉินหลุบตาลงก่อนก้มหน้าลงแตะหน้าผากกับหลังมือของเธอ"ถ้าได้ยิน...ก็กลับมาหาฉันได้แล้ว"เสียงของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย"ฉันรอมาสามวันแล้วไม่สิ..ฉันรอเธอมานานกว่านั้นมาก ตั้งพันปี...ฉันก็ยังรอ"เขาหัวเราะเบาๆ ทั้งที่ดวงตาเริ่มแดงมือของหนิงอันขยับน้อยๆ เพียงปลายนิ้วกระตุกเบาๆ เซียวอวี้เฉินชะงัก ดวงตาคมเบิกขึ้นทันที"หนิงอัน"ไม่มีการตอบสนองเขารีบก้มมองมือในมือของตัวเองแล้วในวินาทีนั้นปลายนิ้วของหนิงอันก็ค่อยๆ ขยับอีกครั้งหัวใจของเซียวอวี้เฉินเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก"หนิงอัน"เปลือกตาของหญิงสาวสั่นน้อยๆ ราวกับกำลังพยายามต่อสู้กับความมืดที่ยาวนานจากนั้น...ค่อยๆ เปิดขึ้นแสงไฟสีขาวพร่ามัวปรากฏตรงหน้าหนิงอันกะพริบตาช้าๆ พยายามปรับสายตาก่อนจะเห็นใบหน้าของบุรุษคนหนึ่งอยู่ตรงหน้าใบหน้าที่คุ้นเคยเหลือเกิน คุ้นเคยจนหัวใจเจ็บขึ้นมา

ไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงปืนก็เงียบลงเหลือเพียงเสียงสัญญาณเตือนภัยและเสียงคนตะโกนเรียกกันทั่วบริเวณกู้ฉางอันรีบหันกลับมา"ท่านประธาน ลั่วจิ่งเหยาได้รับบาดเจ็บครับ แต่ยังมีสติ"เซียวอวี้เฉินหันไปมองก่อนจะหันมาสายตายังคงจับอยู่บนถนนที่รถตู้หายลับไปจากนั้นน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง"กู้ฉางอันครับ กระจายคนทั้งหมดออกไป ค้นหาหนิงอันทันที"กู้ฉางอันพยักหน้า"ครับ”“ปิดทุกเส้นทาง ตรวจกล้องวงจรปิดทุกตัว ด่านทางออกเมือง สถานีรถไฟ สนามบินทางด่วน ทุกเส้นทางที่พวกมันอาจใช้"เซียวอวี้เฉินกำหมัดแน่น"ฉันต้องการรู้ว่าพวกมันพาเธอไปที่ไหน ภายในหนึ่งชั่วโมง"กู้ฉางอันชะงักไปเล็กน้อยก่อนรีบพยักหน้า"ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้ครับ"เซียวอวี้เฉินหันไปมองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย"แจ้งฝ่ายรักษาความปลอดภัยของเซียวกรุ๊ปทั้งหมด ให้ทุกสาขาเปิดระบบเฝ้าระวัง ใครพบรถหรือคนต้องสงสัย ให้รายงานทันที""ครับ"เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ"แล้วแจ้งตำรวจ ส่งข้อมูลทั้งหมดให้ตำรวจ ฉันต้องการให้ทุกหน่วยช่วยค้นหาหนิงอัน"ปลายสายรับคำอย่างรวดเร็วเซียวอวี้เฉินวางโทรศัพท์ลงแต่ยังคงมองไปยังถนนเบื้องหน้าใ

"คนที่เขียนแผนที่ฉบับนี้ขึ้นมา ไม่ได้กำลังบอกทางไปยังสถานที่ธรรมดา"ก่อนชี้ไปยังเส้นทางบนกระดาษ"เขากำลังบอกทางไปยังที่ซ่อนอะไรสักอย่าง"ดวงตาของโจวอวี้หมิงเป็นประกายทันที"สมบัติอย่างนั้นหรือ""ใช่"หนิงอันมองลายแทงอีกครั้ง"และคนที่ฝังสมบัติเหล่านั้น..."ปลายนิ้วหยุดอยู่ตรงชื่อเดิม"คือหลี่กวงเหว่ย"โจวอวี้หมิงขมวดคิ้ว"หลี่กวงเหว่ยเป็นใคร"หนิงอันไม่ได้ตอบทันทีเพราะชื่อเพียงชื่อเดียวกลับทำให้ความทรงจำในส่วนลึกของหัวใจสั่นไหวขึ้นมาอย่างรุนแรงภาพวังหลวงในอดีตเสียงม้าศึกธงสีดำผู้คนที่วิ่งหนีท่ามกลางความวุ่นวาย หีบสมบัติที่ถูกลำเลียงออกจากวังในยามค่ำคืน และช่วงเวลาที่ทั้งแผ่นดินกำลังสั่นสะเทือนจากการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ หนิงอันรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลานั้น มันคือช่วงเวลาเดียวกับที่เซียวอวี้เฉินกลับมาทวงบัลลังก์จากเซียวจิ้นเกอแต่เรื่องนี้...หนิงอันไม่มีทางพูดออกมาเพียงถอนหายใจเบาๆ แล้วตอบว่า"หลี่กวงเหว่ยเป็นคนที่อยู่ใกล้ราชสำนักในช่วงที่เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่เมื่อกว่าพันปีก่อน"โจวอวี้หมิงยังคงจ้องเธอ"แล้วสมบัติที่ว่ามาจากไหน"หนิงอันมองเขาตรงๆ"จากวังหลวงจากคลังหลวงและสมบัติส่วนพ

ทุกคนหันมามองพร้อมกันหนิงอันหันไปทางเซียวอวี้เฉิน ดวงตาเป็นประกายขึ้นมา"ฉันมีข่าวดีจะบอกคุณ"เซียวอวี้เฉินเลิกคิ้ว"ข่าวดีอะไร"หนิงอันยิ้มกว้างก่อนขยับเข้าไปนั่งใกล้เขาอีกนิด"ฉันกลับมาแล้วครั้งนี้...ความทรงจำตอนนั้นก็กลับมาด้วย"เซียวอวี้เฉินนิ่งไปทันทีเซียวเหวินหรงกับกู้ฉางอันเองก็หันมองหนิงอันอย่างตั้งใจ"คุณจำได้แล้วหรือ"หนิงอันพยักหน้าแรงๆ"แน่นอนต้องจำได้สิ""ทั้งหมดเลยหรือ""ยังไม่ทั้งหมด"หนิงอันย่นจมูก"บางเรื่องยังเลือนๆ อยู่ แต่เรื่องสำคัญๆ เริ่มกลับมาแล้ว"เธอหันไปมองเซียวอวี้เฉิน ก่อนรอยยิ้มจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์"รู้ไหมว่าฉันจำอะไรได้อีก"เซียวอวี้เฉินมองเธอนิ่ง"อะไร"หนิงอันยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ"เรื่องที่ฉันฝังเข็มให้ท่านอ๋องหน้าหล่อในตอนนั้นไง"เพียงประโยคนั้นใบหน้าของหนิงอันก็เริ่มแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ความทรงจำบางส่วนไหลย้อนกลับมาห้องเงียบๆ เข็มเงินสายตาของเซียวอวี้เฉินระยะห่างที่ใกล้เกินไปและเหตุการณ์บางอย่างหลังจากนั้นที่ทำให้หัวใจของหนิงอันเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงหนิงอันรีบยกมือปิดแก้มตัวเอง"โอ๊ย...ฉันจำได้แล้วจริงๆ"กู้ฉางอันพยายามก

ภายในห้องรับรองส่วนตัวโจวอวี้หมิงวางลายแทงลงบนโต๊ะสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น"คุณเฉียว ผมคิดว่าแผนที่แผ่นนี้คือลายแทงสมบัติจริงๆ"เฉียวอวี่ถงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเหลือบมองกระดาษเพียงแวบเดียวก่อนยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ"แล้วมีความหมายอะไร"โจวอวี้หมิงโน้มตัวเข้ามา"ผู้หญิงคนนั้น หนิงอันรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ผมปล่อยตัวเธอไปแล้ว ถ้าเธอรักษาสัญญา เธอจะต้องกลับมาช่วยผมหาสมบัติแน่"เฉียวอวี่ถงวางถ้วยลงช้าๆ ก่อนหัวเราะเบาๆ"คุณนี่ไร้เดียงสาหรือไง"โจวอวี้หมิงขมวดคิ้ว"หมายความว่าอย่างไร""คุณคิดจริงๆ หรือว่าแค่ปล่อยหนิงอันไปแล้วเรื่องทุกอย่างจะจบง่ายๆ หนิงอันคนนั้นจะรักษาสัญญา"เฉียวอวี่ถงหยิบลายแทงขึ้นมาพลิกดู "ผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดา คุณจับเธอไป แต่สุดท้ายกลับปล่อยเธอออกมา แถมยังเชื่อว่าเธอจะกลับมาช่วยคุณหาสมบัติอีก"โจวอวี้หมิงเงียบไปเฉียวอวี่ถงยิ้มมุมปาก"ป่านนี้คนของเซียวกรุ๊ปอาจกำลังขุดสมบัติตามที่หนิงอันบอกพวกเขาอยู่ที่ไหนสักแห่งแล้วก็ได้"โจวอวี้หมิงสีหน้าเปลี่ยน"เป็นไปไม่ได้""ทำไมจะเป็นไปไม่ได้"เฉียวอวี่ถงมองเขานิ่งๆ"คุณคิดว่าเซียวอวี้เฉินจะนั่งรออยู่เฉยๆ หลังจากรู้ว่าหนิงอันรู