All Chapters of ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Chapter 221 - Chapter 230

ปัจจุบันเฉียวอวี่ถงกลืนน้ำลาย"เพราะถ้าหนิงอันจำอดีตได้..."หลี่กวงเหว่ยหันมาสบตา"เธอจะจำฉันได้ และเมื่อถึงวันนั้น..."ดวงตาของเขาเย็นเยียบ"เธอจะรู้ด้วยว่า ใครเป็นคนเอาสมบัติออกจากวัง ใครเป็นคนฝังมัน""และใคร..."เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงต่ำ"เป็นคนที่ทำให้ทุกอย่างในชีวิตของเธอเปลี่ยนไป"เฉียวอวี่ถงนิ่งเงียบเป็นครั้งแรกที่หล่อนรู้สึกว่าสิ่งที่หลี่กวงเหว่ยกลัวที่สุดอาจไม่ใช่เซียวอวี้เฉินไม่ใช่เซียวกรุ๊ปและไม่ใช่การสูญเสียสมบัติแต่เป็น...หนิงอันที่จำอดีตของตัวเองได้ทั้งหมดหลี่กวงเหว่ยค่อยๆ หลับตาลงก่อนพึมพำเบาๆ"ดังนั้น...อย่าแตะต้องหนิงอันได้ยินไหม"เฉียวอวี่ถงก้มหน้าลง"เข้าใจแล้วค่ะ"แต่ในใจกลับเกิดคำถามใหม่ขึ้นมาคำถามที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมเมื่อพันปีก่อน...หนิงอันกับหลี่กวงเหว่ยเคยเป็นอะไรกันแน่ ช่วงบ่ายภายในร้านของคุณปู่เซิ่น บรรยากาศค่อนข้างเงียบ เสี่ยวหวินเอ่อร์กำลังปัดฝุ่นที่ชั้นวางของ ส่วนคุณปู่เซิ่นนั่งจิบชาอยู่ไม่ไกล เซียวเหวินหรงเดินเข้ามาจากหน้าร้านพร้อมโทรศัพท์มือถือในมือ สีหน้าของชายหนุ่มจริงจังกว่าปกติ"คุณปู่ครับ"คุณปู่เซิ่นเงยหน้าขึ้น"มีอะไร"เซียวเหวินหรงเดินเข้

ก่อนเวลาอาหารเย็น เมื่อมื้อกลางวันร่วมกันสิ้นสุดลง หนิงอันกับเสี่ยวอวี้เอ่อร์ก็พากันออกมานั่งเล่นอยู่ที่สนามด้านหลังบ้าน ลมอ่อนพัดผ่านต้นไม้ใหญ่ เสียงนกร้องดังเป็นระยะ บรรยากาศสงบกว่าภายในห้องรับรองอย่างเห็นได้ชัดเพราะเวลานี้ เหล่าผู้ชายทั้งหลายยังคงรวมตัวกันอยู่ด้านในเซียวอวี้เฉิน เซียวเหวินหรง ลั่วจิ่งเหยา กู้ฉางอัน กำลังพูดคุยเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับหลี่กวงเหว่ย ส่วนผู้หญิงอย่างหนิงอัน เสี่ยวหวินเอ่อร์ และชิงหลวนชิงหลวนปลีกตัวไปในครัวเสี่ยวหวินเอ่อร์นั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้สนามมือหนึ่งถือแก้วน้ำผลไม้อีกมือกำลังเด็ดใบไม้เล่นอย่างสบายใจ อยู่ๆ เสี่ยวหวินเอ่อร์ก็หันมามองหนิงอันก่อนยกคิ้วขึ้น"หนิงอัน""หือ""ฉันถามอะไรหน่อย"หนิงอันหันมามอง"ถามสิ"เสี่ยวหวินเอ่อร์ลดเสียงลงเล็กน้อยก่อนขยับเข้ามาใกล้"ท่านประธานเซียวผู้พ่อเขาหึงแกกับหลี่กวงเหว่ยหรือเปล่า"หนิงอันชะงัก"อะไรนะ"เสี่ยวหวินเอ่อร์หัวเราะเบาๆ"ก็ฉันเห็นเซียวเหวินหรงไปถามคุณปู่เรื่องหลี่กวงเหว่ยเขาจริงจังมากเลยนะ ฉันเลยสงสัย หรือว่าบ้านเซียวกำลังมีศึกชิงตัวสะใภ้กัน" หนิงอันถึงกับส่ายหน้า“หลี่กวงเหว่ย หรือ”"อือออเขานั่นแหละแต่จะ

และวันนั้นก็มาถึงเสียงดนตรีในงานแต่งค่อยๆ เบาลง แขกนับร้อยภายในห้องจัดเลี้ยงต่างหันไปมองประตูบานใหญ่พร้อมกันแสงไฟสีทองทอดยาวไปตามพรมแดงก่อนที่ประตูจะค่อยๆ เปิดออกหนิงอันปรากฏตัวขึ้น หญิงสาวสวมชุดเจ้าสาวสีแดงสดงดงามเนื้อผ้าถูกตัดเย็บอย่างประณีต ลวดลายปักสีทองทอดไปตามชายกระโปรงเป็นรูปดอกเหมยและหงส์อย่างละเอียด ผมยาวถูกรวบขึ้นอย่างสง่างาม เครื่องประดับบนศีรษะสะท้อนแสงไฟเป็นประกาย ใบหน้าของหนิงอันแต่งแต้มเพียงบางเบา แต่กลับงดงามจนแขกหลายคนเผลอหยุดบทสนทนาลง ข้างกายคือคุณปู่เซิ่นในชุดจีนสีเข้ม ชายชราถือไม้เท้าเดินเคียงข้างอย่างสง่างาม ด้านหลังเป็นเซียวเหวินหรงกับเสี่ยวหวินเอ่อร์ที่ถือช่อดอกไม้เดินตามหลังปู่เซิ่นสีหน้าภูมิอกภูมิใจ แม้เป็นเพียงผู้พาหญิงสาวเข้าพิธี แต่ท่วงท่ากลับดูหนักแน่นจนผู้คนอดมองไม่ได้เสียงชื่นชมดังขึ้นรอบด้าน"สวยมาก...""เจ้าสาวสวยจริงๆ""ชุดนี้เข้ากับคุณหนูหนิงอันมาก""เหมือนหลุดออกมาจากภาพวาดเลย"หนิงอันได้ยินแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ แต่ทันทีที่สายตาเลื่อนไปยังด้านหน้าของงานหัวใจกลับเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเพราะตรงปลายพรมแดงเซียวอวี้เฉินกำลังยืนรออยู่ชายหนุ่มสวมชุดสูทสีดำสนิ

“พี่หนิงอันยังไม่ทันเข้าพิธีแต่งงานเรียบร้อย ก็เหมือนลืมตระกูลเสิ่นแล้ว ลืมแม้กระทั่งข้าวแดงแกงร้อนที่ครอบครัวเลี้ยงดูพี่มาตั้งแต่เด็กพี่ทำแบบนี้...ไม่เห็นแก่หน้าครอบครัวเลยนะคะ"เสิ่นรั่วซีแสร้งถอนหายใจหนิงอันมองสองแม่ลูกอยู่ครู่หนึ่งก่อนยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ได้มีความโกรธกลับเหมือนกำลังมองเรื่องตลกมากกว่า"ข้าวแดงแกงร้อน"หนิงอันเอียงศีรษะเล็กน้อย"ฉันจำได้ดีคะข้าวเหลือๆ จากที่เธอกินในทุกเช้าทุกเย็น"เสิ่นรั่วซีชะงัก หนิงอันกำลังจะพูดต่อแต่เสียงทุ้มต่ำของเซียวอวี้เฉินกลับดังขึ้นเสียก่อน"พอได้แล้ว"เซียวอวี้เฉินยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มือหนึ่งกุมมือหนิงอันไว้อีกมือวางอยู่บนโต๊ะสีหน้าสงบนิ่ง แต่แววตากลับเย็นลงอย่างเห็นได้ชัดเขามองหลินซูเหยาโดยตรง"เรื่องสินสอดของพวกคุณ ผมเตรียมไว้แล้วตามความเหมาะสม"หลินซูเหยาดวงตาเป็นประกายขึ้นทันทีเสิ่นรั่วซีก็เผลอยิ้มตามเซียวอวี้เฉินกล่าวต่อ"เดิมทีส่วนหนึ่ง ผมตั้งใจจะโอนเงินเข้าบัญชีให้ อีกส่วนเป็นอสังหาริมทรัพย์ รวมถึงทรัพย์สินบางรายการเพื่อขอบคุณที่เลี้ยงดูหนิงอันมา"รอยยิ้มของหลินซูเหยากว้างขึ้น แต่ยังไม่ทันได้พูดขอบคุณเซียวอวี้เฉิน

"ตายจริงหรือ..."อีกคนค่อยๆ ขยับเข้ามายื่นมือไปแตะปลายจมูกของหนิงอันก่อนรีบดึงกลับใบหน้าซีดเผือด"ไม่มีลมหายใจไม่ตายแล้วจะเรียกว่าอะไร"ทุกคนเงียบลงอีกครั้ง ชายคนหนึ่งเหลือบมองเส้นทางกลับเมืองก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหวาดๆ"ถ้าอย่างนั้น...พวกเราจะทำอย่างไรส่งเกี้ยวกลับไปที่บ้านเสิ่นหรือ"อีกคนส่ายหน้าทันที"ไม่ได้ ถ้าคนในบ้านเสิ่นรู้ว่าคุณหนูตายก่อนเข้าจวนอ๋อง พวกเราต้องรับผิดแน่"ชายคนแรกขมวดคิ้ว"แล้วจะทำอย่างไร"คนหามเกี้ยวอีกคนลดเสียงลงก่อนมองซ้ายมองขวา"ข้าเคยได้ยินข่าวลือ อ๋องเซียว...โหดร้ายมากอารมณ์ร้ายชายาที่ถูกส่งไปแต่งหลายคน ล้วนอยู่ได้ไม่นาน"อีกคนเบิกตา"เจ้าหมายความว่า..."ชายคนนั้นพยักหน้าช้าๆ"ถ้าเราเอาศพไปวางไว้ที่จวนอ๋อง แล้วบอกว่าคุณหนูหมดสติระหว่างทาง ต่อให้พรุ่งนี้มีคนพบว่านางเสียชีวิตทุกคนก็คงคิดว่า...อ๋องเซียวฆ่าชายาของตนเอง"ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งไม่มีใครอยากทำแต่ไม่มีใครกล้าเสนอทางอื่นในที่สุดชายที่อาวุโสที่สุดก็ถอนหายใจ"พวกเราก็ไม่มีทางเลือก รีบไปกันเถอะมีทางนี้ทางเดียวเท่านั้น ก่อนมีใครมาเห็น"ทั้งสี่คนรีบช่วยกันยกเกี้ยวขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้...สิ่งที่อยู่ภาย