"เป็นอะไรคะ"เซียวอวี้เฉินไม่ได้ตอบเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขยับปลายเท้าเบาๆครั้งแรก...ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาลองอีกครั้งปลายเท้าขยับจริงๆ เพียงเล็กน้อยเล็กจนแทบมองไม่เห็นแต่เขารู้สึกได้ ความรู้สึกบางอย่างที่หายไปนาน กำลังกลับมาเซียวอวี้เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก มือทั้งสองข้างกำที่วางแขนรถเข็นแน่นขึ้น"หนิงอัน..."เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยหนิงอันรีบเดินเข้ามาใกล้"คะ""ผม..."เขาหยุดไปเหมือนยังไม่กล้าเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนจะลองขยับข้อเท้าอีกครั้งครั้งนี้ชัดเจนกว่าเดิมนิ้วเท้ากระดิกได้เซียวอวี้เฉินเบิกตากว้างหนิงอันเองก็รีบย่อตัวลงตรงหน้า หนิงอันเงยหน้าขึ้นรอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้า"คุณรู้สึกใช่ไหม"เซียวอวี้เฉินพยักหน้าครั้งนี้เขาไม่ได้พยายามซ่อนความรู้สึก"รู้สึก ผมรู้สึกจริงๆ"หนิงอันยิ้มกว้าง"ฉันบอกแล้ว มันต้องดีขึ้น"เซียวอวี้เฉินมองเธอก่อนจะค่อยๆ หัวเราะออกมาไม่ใช่รอยยิ้มบางๆ แบบที่มักปรากฏเพียงชั่วครู่แต่เป็นรอยยิ้มกว้างชัดเจนเต็มไปด้วยความสุขอย่างที่หนิงอันแทบไม่เคยเห็นมาก่อน"ผม..."เขาก้มมองขาของตัวเองแล้วหัวเราะอีกครั้ง"ผมรู้สึกจริงๆ"หนิงอันถึงกับยิ้มตาม"เห็นไหมคะ คุณจะกลับม
閱讀更多
