Semua Bab ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Bab 191 - Bab 200

ช่วงบ่ายของคฤหาสน์ตระกูลเซียวห้องรับแขกชั้นล่างเงียบสงบแม่บ้านกำลังจัดดอกไม้เสิ่นรั่วซีนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ในมือถือแก้วกาแฟราคาแพง สีหน้าภาคภูมิใจราวกับตนเองเป็นเจ้าของบ้าน เหมือนซ้อมไว้ว่าเธอคือคุณนายของบ้าน ไม่นานนัก รถสปอร์ตสีแดงสดก็แล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์พนักงานรีบเปิดประตูทันทีเฉียวอวี่ถงก้าวลงจากรถแว่นกันแดดราคาแพงกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ด ทุกก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ“อ่อ คุณมาหาใครคะ” เฉียวอวี่ถงทำหน้าระอาใจ“ฉันเฉียวอวี่ถงมา เพื่อคุยเรื่องการร่วมหุ้นกับคุณเซียว” ลี่ซูหลานยิ้มเจื่อนๆ"คุณเฉียวเชิญค่ะ"รีบโค้งต้อนรับเฉียวอวี่ถงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนเดินเข้ามาภายในห้องรับแขกแต่ยังไม่ทันนั่ง สายตาก็สะดุดเข้ากับเสิ่นรั่วซีที่นั่งอยู่บนโซฟา ทั้งคู่มองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างประเมินอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าเฉียวอวี่ถงเป็นฝ่ายยิ้มก่อน"ไม่เคยเห็นหน้า มาก่อนเธอเป็นใคร"เสิ่นรั่วซีรีบลุกขึ้นยิ้มหวานทันที"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเสิ่นรั่วซี เป็นน้องสาวของพี่หนิงอัน"เฉียวอวี่ถงพยักหน้าเบาๆ"น้องสาว นี่ตั้งใจขนกันมาทั้งครอบครัวเลยหรือ แล้วมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"เสิ่นรั่วซียืดหลังตรง"คุณเซี

หนิงอันยืนรออยู่ในห้องนอนในมือถือผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่กับชุดลำลองที่เตรียมไว้ให้เซียวอวี้เฉินเวลาผ่านไปพักใหญ่ภายในห้องน้ำยังคงเงียบแต่แล้ว...โครม เสียงของบางอย่างล้มดังสนั่นหนิงอันสะดุ้งสุดตัว"คุณเซียว"ไม่มีเสียงตอบหนิงอันรีบเดินเข้าไปใกล้ประตูเคาะสองสามครั้ง"คุณเซียว ได้ยินไหม"ยังคงเงียบ หัวใจของหนิงอันเริ่มเต้นแรงภาพกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ"คุณเซียว" ผลักประตูเข้าไปอย่างไม่ลังเล"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"ประตูห้องน้ำเปิดออกไอน้ำอุ่นลอยฟุ้งไปทั่วห้องหนิงอันเพิ่งก้าวเข้าไปได้เพียงก้าวเดียวร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านในก็เซเข้ามาทันที"ระวัง"หมับ แขนแข็งแรงโอบรอบเอวของหนิงอันเอาไว้แรงปะทะทำให้ทั้งสองเสียหลักหนิงอันถูกดันถอยหลังไปชนกำแพงเบาๆ ก่อนจะพบว่าตัวเองถูกกักไว้ระหว่างกำแพงกับร่างของเซียวอวี้เฉินดวงตากลมโตเบิกกว้างหัวใจเต้นรัวแทบหลุดออกจากอกส่วนเซียวอวี้เฉิน… กำลังเปียกไปทั้งตัว หยดน้ำใสไหลผ่านแผ่นอกและหัวไหล่หนิงอันรีบเบือนสายตาอย่างลนลาน ดวงตาคมสบกับดวงตาคู่สวยอย่างเงียบงันไม่มีใครพูดอะไรอยู่หลายวินาทีหนิงอันรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนจนแทบไหม้"คะ...คุณเซียว อะคุณไม่เป็นไรใช่ไหม"เซีย

ก๊อก ก๊อกหนิงอันเปิดประตูโผล่หน้าเข้ามา"คุณเซียวได้เวลากินยาแล้ว"เซียวอวี้เฉินหันไปมองก่อนพยักหน้าเบาๆ"อืม"กู้ฉางอันยิ้มกว้างรีบปิดแท็บเล็ตก่อนพูดกับหนิงอันด้วยสีหน้าจริงจัง"ยินดีด้วยครับ"หนิงอันทำหน้างง"ยินดีเรื่องอะไร"กู้ฉางอันยิ้มมุมปาก"ตั้งแต่วันนี้...เงินเดือนของคุณเพิ่มเป็นสองเท่าแล้ว"หนิงอันเบิกตากว้าง"จริงเหรอ"กู้ฉางอันพยักหน้า"คำสั่งโดยตรงจากท่านประธาน"หนิงอันรีบหันไปมองเซียวอวี้เฉิน"ทำไมอยู่ๆ ถึงขึ้นเงินเดือนให้ฉัน"เซียวอวี้เฉินรับแก้วยาจากมือของหนิงอันก่อนตอบเรียบๆ"เพราะเธอทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมง"หนิงอันหลุดหัวเราะทันที"ฉันเพิ่งรู้ว่าการดูแลคุณ...ได้เงินเพิ่มด้วย"เซียวอวี้เฉินมองหน้า ก่อนตอบนิ่งๆ"ถ้าภาระงานเพิ่ม ค่าตอบแทนก็ต้องเพิ่มค่าเหนื่อย"หนิงอันยิ้มจนตาหยี"งั้น...ต่อไปฉันจะดูแลคุณให้ดีที่สุดเลย"เซียวอวี้เฉินยกมุมปากขึ้นน้อยๆ ก่อนพึมพำเบาๆ"นั่นแหละ...คือจุดประสงค์ของการขึ้นเงินเดือน"กู้ฉางอันรีบก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มเอาไว้เพราะเขารู้ดีว่า...ท่านประธานไม่ได้อยากให้หนิงอันทำงานหนักขึ้นแต่อยากหาเหตุผลดีๆ ...ให้หนิงอันอยู่ข้างๆ เขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงมากกว่

รปภ.ทั้งสองสะดุ้งสุดตัวรีบหันกลับไป กู้ฉางอันกำลังเข็นรถของเซียวอวี้เฉินเข้ามา ใบหน้าของท่านประธานใหญ่เย็นชาจนน่าหวาดหวั่นดวงตาคมจับอยู่ที่พนักงานขายอย่างไม่ละสายตา รปภ.รีบก้มหัวทันที"ทะ...ท่านประธาน"พนักงานขายที่เมื่อครู่ยังยืนกอดอก หน้าซีดลงในพริบตา รีบก้มศีรษะอย่างลนลาน"สวัสดีทะ...ท่านประธานคะ..."เซียวอวี้เฉินไม่ได้มองรปภ.แม้แต่น้อยเขาทอดสายตาไปยังหนิงอันเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังยืนยิ้มสบายๆ จึงถอนหายใจเบาๆ ด้วยความโล่งอกจากนั้นจึงหันกลับมามองพนักงานขายอีกครั้งน้ำเสียงเรียบแต่เย็นเฉียบจนทั้งชั้นรู้สึกกดดัน"เมื่อครู่...เธอจะให้ใครลากใครออกไป"พนักงานขายหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นจนแทบพูดไม่ออก"ทะ...ท่านประธาน..."เซียวอวี้เฉินยังคงมองอีกฝ่ายนิ่ง"ฉันถาม เมื่อครู่เธอจะให้ใครลากใครออกไป"น้ำเสียงไม่ได้ดังแต่ยิ่งทำให้บรรยากาศทั้งชั้นกดดันกว่าเดิมผู้จัดการสาขาที่เพิ่งวิ่งมาถึงรีบก้มหัวแทบติดพื้นเหงื่อเม็ดโตไหลเต็มหน้าผาก"ขออภัยครับท่านประธาน ผมจะจัดการเรื่องนี้เดี๋ยวนี้"พนักงานขายรีบส่ายหน้า"ไม่...ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ดิฉันแค่..."เซียวอวี้เฉินตัดบททันที"แค่ดูถูกลูกค้า แค่เรียก รปภ. ให

รถค่อยๆ แล่นออกจากตัวเมืองอาคารสูงค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยแนวต้นไม้เขียวขจีหนิงอันนั่งอยู่ข้างเซียวอวี้เฉินดวงตายังคงเต็มไปด้วยความสงสัย"คุณจะพาฉันไปไหน"เซียวอวี้เฉินเพียงยิ้มบางๆ"อีกไม่นานก็ถึง"ไม่นานนักรถก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนสายเล็ก สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นเหมยที่กำลังผลิดอกสีขาวสีชมพู สีแดง สีเหลืองกลีบดอกปลิวลงมาตามสายลมสองข้างทางราวกับหิมะโปรยปราย งดงามราวภาพฝันต้นดอกเหมยอลังการนับสิบไร่เมื่อรถจอดสนิทกู้ฉางอันก็รีบลงมาเปิดประตู"เชิญครับ"หนิงอันก้าวลงจากรถเพียงเงยหน้ามองภาพตรงหน้าหัวใจก็เต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผลสวนดอกเหมย...กว้างสุดสายตา ต้นเหมยนับพันต้นกำลังออกดอกพร้อมกันสวยงามจนเหมือนโลกทั้งใบงดงามด้วยดอกเหมยหลากสี"ที่นี่..."หนิงอันพึมพำเบาๆเซียวอวี้เฉินเดินมายืนข้างกันยังไม่ทันพูดอะไรเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง"คุณแม่"เซียวเหวินหรงเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนในมือของเขาถือซองจดหมายสีเหลืองเก่าใบหนึ่งเขาเดินมาหยุดตรงหน้าหนิงอันก่อนยื่นซองนั้นออกมา"นี่ครับ""มีคนฝากไว้ให้คุณแม่"“ให้ฉันหรือค่ะทำเหมือนรุ้สึกเหมือนฉันเคยเห้นมันมาก่อน” เซียวอวี้เฉินยิ้มเศร้าๆ ลั่วจิ่งเหยา