Semua Bab ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Bab 231 - Bab 240

เป็นที่ที่เขาไต่เต้าขึ้นมา ยอมแลกศักดิ์ศรี และเขายอมทำทุกอย่างเพื่อให้มีเงินมีอำนาจมากพอจะพาหนิงอันออกไปแต่วันนี้...เขากลับกำลังหนีออกจากที่นี่ โดยไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่ในใจอีกแล้วภาพร่างของหนิงอันในเกี้ยวเจ้าสาวยังคงติดอยู่ในหัวใบหน้าซีดขาวมือเย็นเฉียบ หลี่กวงเหว่ยหลับตาลง หัวใจเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบจนแหลกละเอียด"ขอโทษ..."เขาพึมพำ"ข้ามาช้าเกินไป"ม้าค่อยๆ เดินออกจากตรอกข้างวังหลี่กวงเหว่ยไม่ได้เร่งฝีเท้าเพียงปล่อยให้ม้าเดินเหยาะย่างไปตามถนนเขาไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน รู้เพียงอย่างเดียวว่า เขาจะไม่กลับเข้าวังอีก และจะไม่ยอมให้ไทเฮาพบตัวอีก ต่อให้ต้องหลบหนีไปสุดขอบแผ่นดินก็ยังดีกว่าอยู่ในสถานที่ที่ทำให้เขาสูญเสียคนที่รักที่สุด ตลาดยามบ่ายยังคงคึกคักพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า เด็กๆ วิ่งเล่นไปตามถนน กลิ่นอาหารลอยมาจากร้านค้าสองข้างทาง ผู้คนหัวเราะพูดคุยใช้ชีวิตกันตามปกติแต่สำหรับหลี่กวงเหว่ยโลกทั้งใบกลับเงียบงันจนกระทั่ง...เสียงหัวเราะสดใสของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหน้า"ท่านซื้อมาเยอะเกินไปแล้ว"หลี่กวงเหว่ยชะงักมือที่จับบังเหียนหยุดนิ่งหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผลเสียงนั้น.

"จัดการอย่างมีระบบสำหรับงานนี้อย่าให้พลาดให้คนของเราให้กระจายอยู่ทุกจุดห้ามทำให้แขกสังเกตเห็น กล้องวงจรปิดเปิดครบทุกตัวและควบคุมกล้องวงจรปิดให้ดี ครัวตรวจอาหารทุกจานน้ำดื่มทุกแก้วต้องเปลี่ยนใหม่ก่อนเสิร์ฟ และคนของเราเท่านั้นที่จะเสริ์ฟอาหาร ทางออกด้านหลังเตรียมรถไว้สองคัน ถ้ามีอะไรผิดปกติ โทรหาผมทันที"พูดจบลั่วจิ่งเหยาก็กดวางสายอย่างสบายใจกู้ฉางอันที่ยืนฟังอยู่ถึงกับเลิกคิ้ว"เดี๋ยวนะนายเตรียมการหมดแล้วหรือ"ลั่วจิ่งเหยาหันมามอง"แน่นอน"กู้ฉางอันมองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า"คนของเรา""ใช่""ในร้านนั้นน่ะ""ใช่""ทั้งหมดเลยหรือแตั้งแต่เมื่อไหร่"ลั่วจิ่งเหยาพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ"คนของผมทั้งนั้นคุณก็รู้นี่สายอาหาร และการอิ่มท้องลั่วจิ่งเหยาถนัดในส่วนนี้ของเซียวกรุ๊ปผมรับผิดชอบอยู่"กู้ฉางอันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ"เมื่อก่อนนายยังเป็นคนที่เดินตามนายหญิงไปซื้อเป็ดย่างอยู่เลย ตอนนี้ถึงขั้นมีเครือข่ายในร้านอาหารแล้วหรือ"ลั่วจิ่งเหยายักไหล่"อยู่กับนายหญิงมานาน จะไม่พัฒนาบ้างได้อย่างไรอีกอย่างอยู่มาตั้งพันปีเงินของผมกับองค์หญิงรวมกันก้มหาศาลไม่รู้จะเอาไปทำอะไร "ก่อนพู

หนิงอันมองบุรุษตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตากลมโตยังเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีคุกคามหนิงอันก็ยิ้มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติรอยยิ้มสดใสอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งที่หนิงอันพบคนใหม่ก่อนจะยื่นมือออกไปตรงหน้า"เช่นนั้น… ยินดีที่รู้จักนะคะ"หนิงอันเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนพูดชื่อของอีกฝ่ายออกมาชัดเจน"คุณหลี่กวงเหว่ย"ปลายนิ้วของหลี่กวงเหว่ยที่วางอยู่ข้างลำตัวค่อยๆ กำแน่นทำให้หัวใจที่เขาพยายามประคองมาตลอดพันปีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยินดีที่รู้จัก...แต่ครั้งหนึ่งหนิงอันเคยรู้จักเขามากกว่านั้นเคยรู้ว่าเขาชอบดื่มชาแบบไหน เคยรู้ว่าเขาไม่ชอบอากาศหนาว ว่าเวลาเขาโกรธจะเงียบ รู้แม้กระทั่งว่าเวลาเขามีเรื่องไม่สบายใจ มักจะนั่งมองท้องฟ้าอยู่นานๆแต่วันนี้...หนิงอันกลับยื่นมือให้เขาเหมือนคนสองคนที่เพิ่งพบกันครั้งแรกหลี่กวงเหว่ยมองมือเล็กตรงหน้าอยู่นานเสียจนหนิงอันเริ่มเอียงศีรษะอย่างสงสัย"คุณหลี่"เสียงเรียกนั้นดึงสติกลับมาหลี่กวงเหว่ยสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนค่อยๆ ยื่นมือออกไปจับมือของหนิงอันสัมผัสเพียงแผ่วเบาสุภาพไม่กล้ากำแน่น ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ภาพตรงหน้าจะหายไป"ยินดีที่ได้

ภายในรถตู้สีดำ บรรยากาศอึมครึมหน้าจอหลายจอเรียงรายอยู่ตรงหน้าภาพจากกล้องวงจรปิดนับสิบมุมกำลังถูกเปิดพร้อมกันลั่วจิ่งเหยานั่งอยู่ด้านหน้า เซียวอวี้เฉินด้านหลังและกู้ฉางอันที่นั่งข้างๆ สายตาจับจ้องหน้าจออย่างไม่กะพริบ"หยุดภาพตรงนี้"เจ้าหน้าที่กดหยุดวิดีโอทันทีภาพบนจอแสดงให้เห็นห้องรับรองวีไอพีหนิงอันกำลังนั่งอยู่กับหลี่กวงเหว่ยและเฉียวอวี่ถง ทุกอย่างยังดูปกติแต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา… ภาพทั้งสามคนกลับหายไปจากมุมกล้องเจ้าหน้าที่ขมวดคิ้ว"แปลกมากครับ ผมตรวจทุกกล้องแล้ว ไม่มีภาพว่าทั้งสามคนออกจากห้องเลย"อีกคนรีบเปิดกล้องจากทางเดิน"กล้องตรงนี้ก็ไม่มี ลิฟต์ไม่มี บันไดหนีไฟไม่มี ทางออกด้านหลังก็ไม่มีครับ"ลั่วจิ่งเหยานั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะค่อยๆ ยกขึ้น เจ้าหน้าที่หันมามองอย่างงุนงง"คุณลั่วครับ...เราจะทำอย่างไรดี"ลั่วจิ่งเหยากลับหัวเราะเบาๆ"ไม่ต้องพึ่งแค่กล้องวงจรปิดแล้ว"เขาเอนหลังพิงเบาะอย่างสบายใจ"สมัยนี้มันเจริญไปถึงไหนแล้ว"ทุกคนมองหน้ากัน ลั่วจิ่งเหยาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดระบบเชื่อมต่อเฉพาะกิจ หน้าจอปรากฏคำว่ากำลังเชื่อมต่ออุปกรณ์ติ๊ด...ก่อนสัญญาณจะเชื่อมต่อสำเร็จ

นับพันปี...คำพูดนั้นฟังดูเหมือนเรื่องเหนือธรรมชาติแต่หลังจากได้เห็นสิ่งที่หลี่กวงเหว่ยทำมาตลอด เธอกลับไม่กล้าคิดว่าเป็นเพียงเรื่องล้อเล่นหลี่กวงเหว่ยเดินเข้าไปด้านใน ประตูคฤหาสน์เปิดออกเองอย่างช้าๆ เผยให้เห็นโถงกว้างที่ตกแต่งด้วยของโบราณจำนวนมากภาพวาดเก่า เครื่องลายครามเฟอร์นิเจอร์ไม้โบราณ รวมถึงของสะสมจากหลายยุคหลายสมัย เฉียวอวี่ถงกวาดตามอง ก่อนดวงตาจะค่อยๆ เป็นประกาย แต่แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวในเมื่อหลี่กวงเหว่ยสามารถเดินทางไปกลับระหว่างอดีตกับโลกปัจจุบันได้...ถ้าอย่างนั้น เหตุใดไม่ขนของเก่าออกมาจากอดีตเสียเลย ของโบราณจากเมื่อหลายร้อยปีก่อน หากนำมาขายในยุคนี้ ราคาคงสูงมหาศาลเพียงของไม่กี่ชิ้นก็คงทำเงินได้มากมาย เฉียวอวี่ถงเกือบจะหลุดถามออกไป แต่สุดท้ายก็กลืนคำถามนั้นกลับลงคอเพราะรู้ดีว่าเรื่องของหลี่กวงเหว่ย มีบางอย่างที่น่ากลัวเกินกว่าจะถามมากเกินไปจึงเพียงยิ้มก่อนเดินตามเข้าไปส่วนหลี่กวงเหว่ย...กลับไม่รู้เลยว่าคนข้างหลังเพิ่งมองคฤหาสน์ของเขาแล้วคิดคำนวณมูลค่าของเก่าในบ้านไปเกือบหมดแล้ว…หลี่กวงเหว่ยอุ้มหนิงอันเดินเข้าไปอย่างระมัดระวังเฉียวอวี่ถงเดินตามมาติดๆแต่ทันทีท