ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้งหนิงอันเม้มริมฝีปากก่อนจะหันหน้าไปอีกทางอย่างรวดเร็วเพราะหากยังมองหน้าเขาอยู่หนิงอันเกรงว่าตัวเองจะหลุดหัวเราะออกมานี่ขนาดทำไม่ได้หรือ...หนิงอันคิดในใจครั้งก่อนแค่อีกคนกอดเอาไว้แล้วโดนเขาจูบนางยังแทบลืมหายใจและแค่ถูกมองด้วยสายตาแบบนั้นหัวใจก็เต้นรัวจนควบคุมไม่อยู่หากวันหนึ่งเขาหายดีขึ้นมาจริงๆ คนที่น่าจะรับมือไม่ไหวเห็นทีจะเป็นหนิงอันแน่ๆ แต่ความคิดทั้งหมดนั้นหนิงอันเก็บเอาไว้ในใจก่อนจะหันกลับมารอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้างาม"ท่านอ๋อง"เซียวอวี้เฉินเงยหน้าขึ้นดวงตาทั้งสองสบกันหนิงอันยกมือขึ้นวางบนหลังมือของเขาเบาๆ"ถึงท่านจะไม่มีเรื่องอย่างว่าก็ไม่เป็นไร ข้าหนิงอันก็เป็นคู่ชีวิตทางใจของท่านได้"เซียวอวี้เฉินนิ่งไป ถอนหายใจกับคำว่าคู่ชีวิตทางใจนี่ไม่เท่ากับต้องใช้จินตนาการกับเรื่องแบบนั้นหรือไร ทั้งๆ ที่ต้องการก็ต้องห้ามใจ"ท่านอ๋องอย่าได้กังวลไปเลย ข้าไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น คนเราจะอยู่ร่วมกันทั้งชีวิต ไม่ใช่เพราะเรื่องอุ่นเตียงอย่างเดียวเสียหน่อย""สำหรับข้าคนที่คอยปกป้องข้าคอยอยู่ข้างข้า คอยเชื่อใจข้า สำคัญกว่าสิ่งอื่นทั้งหมด"เซียวอวี้เฉินมองนางนิ่
اقرأ المزيد
