All Chapters of ชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ: Chapter 61 - Chapter 70

ภายในตำหนักฉางชุนไทเฮาซิงซีนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างสง่างาม ดวงตาเย็นเยียบทอดมองสระบัวด้านนอกตำหนัก ข่าวจากวังหลวงและจวนอ๋องเซียวถูกส่งมาถึงที่นี่อย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะข่าวเกี่ยวกับหนิงอันหญิงชราค่อยๆ หมุนถ้วยชาในมือก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่กล่องเหล็กใบนั้นอีกแล้ว แต่เป็นหนิงอัน ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเห็นคุณค่าของสตรีผู้นี้เลย หากรู้ว่านางจะมีประโยชน์ถึงเพียงนี้ ข้าจะเก็บนางไว้รับใช้ข้างกาย คงไม่ส่งนางแต่งเข้าจวนอ๋องเซียวเป็นอันขาด"คนสนิทที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบก้มศีรษะต่ำกว่าเดิมไทเฮาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะช้าๆ แล้วพูดต่อว่า "เซียวอวี้เฉินเป็นเพียงอ๋องพิการที่ไร้อำนาจ ไม่มีทหาร ไม่มีทรัพย์สิน แม้แต่ชีวิตก็เหมือนจะเหลือเวลาอีกไม่นาน แต่กลับมีชายาที่สามารถเปิดกล่องประหลาดใบนั้นได้ จึงทำให้สถานการณ์ทั้งหมดเปลี่ยนไป"แววตาของไทเฮาเย็นลงอีกหลายส่วน"ตอนนี้คนที่ถือไพ่เหนือกว่าไม่ใช่จิ้นเกอ หากแต่เป็นเซียวอวี้เฉินต่างหาก กล่องอยู่ในวังหลวงก็จริง แต่คนที่เปิดกล่องได้อยู่ในจวนอ๋อง หากหนิงอันไม่ยอมเปิด ต่อให้ยกหมอหลวงมาทั้งวังก็ไร้ประโยชน์"คนสนิทกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ ก่อนจะถามว

คำพูดทั้งหมดหยุดลงกลางคัน ดวงตาของลั่วจิ่งเหยาเบิกกว้างร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่บนแท่นอนกว้างหนิงอันกำลังนอนหลับสนิท ส่วนเซียวอวี้เฉินก็นอนเอนกายอยู่ข้างๆแขนข้างหนึ่งยังโอบคนตัวเล็กเอาไว้หลวมๆหนิงอันซุกตัวอยู่ข้างกายอีกฝ่ายราวกับลูกแมวลั่วจิ่งเหยากะพริบตาปริบๆมองซ้ายมองขวาก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังทีละก้าว"ข้าน้อยมาผิดเวลา..."เสียงพึมพำเบาราวกับลมกระซิบจากนั้นรีบปิดประตูอย่างนุ่มนวลที่สุดเมื่อออกมาด้านนอกได้แล้วลั่วจิ่งเหยาจึงถอนหายใจยาวโล่งอกที่สุดหัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนถูกคนไล่ฆ่า"สวรรค์...นายหญิงของข้า...เสร็จท่านอ๋องไปแล้ว...สินะ"เมื่อนึกถึงภาพเมื่อครู่ลั่วจิ่งเหยาก็รีบยกมือปิดหน้ายิ้มอายๆ“เขากอดกันทำไมข้าเขินเล่า”จากนั้นก็หันกลับมาอีกครั้ง ด้านนอกเรือนเต็มไปด้วยผู้คนหีบไม้ล้ำค่าเรียงกันเป็นแถว ผ้าไหม สมุนไพรหายาก เครื่องประดับทองคำ ของกำนัลมากมายจนแทบล้นลานขันทีอาวุโสจากวังหลวงกำลังยืนยิ้มอยู่พอดี เมื่อเห็นลั่วจิ่งเหยาออกมาอีกฝ่ายก็รีบเดินเข้ามา"พระชายาฟื้นแล้วหรือยัง" ลั่วจิ่งเหยากระแอมเบาๆ"เอ่อ...ยังไม่สะดวกพบผู้คนขอรับ" ขันทีอาวุโสพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะชี้

ถนนสายหลักของเมืองหลวงผู้คนเดินขวักไขว่ไม่ขาดสายหลี่ชิงหลวนเดินนำอยู่ด้านหน้าอย่างอารมณ์ดีส่วนลั่วจิ่งเหยาก็เดินตามอยู่ห่างๆใบหน้าขององค์หญิงเก้ายังคงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นดวงตากลมโตมองซ้ายทีมองขวาทีราวกับไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อนเมื่อเดินมาถึงหน้าโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่แห่งหนึ่งหลี่ชิงหลวนจึงหยุดฝีเท้าลง"ถึงแล้ว"ตัวอาคารสูงห้าชั้นประดับโคมแดงเรียงรายแม้จะดูเก่าแก่แต่กลับได้รับการดูแลอย่างดีป้ายไม้ด้านหน้าสลักชื่อเอาไว้ว่าหอเมฆาวสันต์ ตำแหน่งที่ตั้งกลับอยู่บนถนนสายทองคำที่ผู้คนพลุกพล่านที่สุดในเมืองหลี่ชิงหลวนเงยหน้ามอง"โรงเตี๊ยมนี้ใหญ่กว่าที่ข้าคิด"ชิงหลวนเงยหน้ามองป้ายโรงเตี๊ยมก่อนจะยิ้มบางๆ"เจ้ารู้หรือไม่เจ้าทึ่ม"ลั่วจิ่งเหยาหันมามอง"รู้อะไรหรือขอรับ"หลี่ชิงหลวนยกมือไพล่หลัง"ก่อนนั้นคนทั้งเมืองหลวงต่างพูดกันว่ามารดาของอวี้เฉินเกอเป็นหญิงคณิกา แต่พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่ามารดาของอวี้เฉินเกอเป็นเจ้าของกิจการมากมาย ทั้งโรงเตี๊ยม ร้านค้า โรงน้ำชา รวมถึงเส้นทางค้าขายอีกหลายสาย แล้วยังมีเรือสำเภาอีกหลายลำ"ลั่วจิ่งเหยาชะงักไปเล็กน้อยเรื่องพวกนี้แม้แต่เขายังเพิ่งรู้ในวันนี้เอง

ภายในตำหนักเหมันต์บุปผาบรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงธูปหอมลอยกรุ่นอยู่ในอากาศสตรีผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่กลางห้องหน้าผากแนบชิดพื้นหินเย็นเยียบร่างบางสั่นไหวเล็กน้อยนางคือ สนมอันดับสิบสอง ซูเยียนหรงสตรีที่อยู่ในวังหลังสามปีเต็มๆ งดงาม อ่อนโยน และไม่เคยแย่งชิงกับผู้ใดตรงหน้าเซียวจิ้นเกอนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ดวงตาคมทอดมองร่างที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างครู่หนึ่งเขาจึงค่อยๆ ลุกขึ้นเดินลงมาทีละก้าวจนหยุดอยู่ตรงหน้าซูเยียนหรงนิ้วมือเรียวยาวยื่นออกไปเชยคางของนางขึ้นช้าๆ บังคับให้สบตากันดวงตาของซูเยียนหรงแดงระเรื่อเห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มาไม่นานเซียวจิ้นเกอยิ้มบางๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่ไปถึงดวงตา"เป็นอย่างไรบ้าง เห็นแล้วหรือยัง"น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยซูเยียนหรงเม้มริมฝีปากแน่นไม่ตอบ เซียวจิ้นเกอหัวเราะเบาๆ"คนรักของเจ้า เซียวอวี้เฉิน"เพียงได้ยินชื่อนั้นร่างบางก็สั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัดเซียวจิ้นเกอจ้องมองทุกปฏิกิริยาก่อนจะพูดต่ออย่างช้าๆ"เขามีชายาที่รักเขาเพียงนั้นยอมเสี่ยงชีวิตยอมเผชิญหน้ากับข้า ยอมถูกปิดอยู่ในขังพระโรง ทั้งหมดก็เพื่อเขาเฉินอวี้เฉิน"น้ำเสียงของฮ่องเต้ยังคงราบเรียบ ทว่าท

"เอาล่ะ วันนี้ข้าจะฝังเข็มให้ท่านอีกครั้ง"เซียวอวี้เฉินก้มมองกล่องไม้ดวงตาสงบนิ่ง"เก้าเข็ม"ก่อนจะเปิดฝากล่องออกแถวเข็มเงินวาววับเรียงอยู่เป็นระเบียบ"คราวนี้จะฝังเก้าเข็มในเก้าจุดสำคัญ เพื่อกระตุ้นลมปราณ เลือดลม และเส้นเอ็นที่เสียหาย"นางหยิบเข็มเล่มหนึ่งขึ้นมาพลางอธิบายอย่างตั้งใจ"จุดแรก เหว่ยจง อยู่ด้านหลังหัวเข่า เป็นจุดสำคัญของเส้นลมปราณกระเพาะปัสสาวะ จุดที่สอง หยางหลิงเฉวียน อยู่บริเวณด้านข้างเข่า ช่วยเรื่องเส้นเอ็นและการเคลื่อนไหว จุดที่สาม จู๋ซานหลี่ อยู่ใต้เข่า ช่วยฟื้นฟูพลังชีวิต จุดที่สี่ ซานอินเจียว อยู่เหนือข้อเท้าด้านใน จุดที่ห้า ไท่ซี อยู่บริเวณข้อเท้าด้านใน เป็นจุดสำคัญของไต จุดที่หก เฉิงซาน อยู่กลางน่อง จุดที่เจ็ด คุนหลุน อยู่ด้านหลังข้อเท้า จุดที่แปด ไท่ชง อยู่หลังเท้า""และจุดสุดท้าย..."หนิงอันเงยหน้าขึ้นก่อนจะชี้ไปยังต้นขาของเซียวอวี้เฉิน"เสวี่ยไห่ จุดนี้สำคัญมาก"กลืนน้ำลายลงคอยากเย็น ก็จุดยุทธศาสตร์ ฝังตรงนั้นต้องอยู่ท่าไหนเซียวอวี้เฉินมองนางเงียบๆ ส่วนหนิงอันกลับเริ่มรู้สึกกดดันขึ้นมาอีกครั้งเพราะเมื่ออธิบายจบนางก็ต้องเป็นคนลงมือจริงมือบางค่อยๆ หยิบเข็มขึ้