All Chapters of Limerence มาเฟียคลั่งรัก: Chapter 101 - Chapter 110

เหมือนโลกทั้งใบถล่มลงตรงหน้า น้องหนูล้มทั้งยืน หูดับชั่วขณะ ดวงตาพร่ามัวแค่เพียงเห็นเขาพยักหน้าแล้วเอ่ยคำว่าขอโทษ ไทเกอร์รีบประคองเธอไว้ “เด็กอ้วน เด็กอ้วน เด็ก…”น้องหนูรีบตั้งสติเมื่อได้ยินไทเกอร์เรียกเธอซ้ำ ๆ “อย่ามาจับ อย่าจับ อย่าแตะตัว ถอยไป ถอยออกไป ฮือ…”น้องหนูปัดและผลักไทเกอร์ออก เธอโซเซมานั่งที่โซฟา ไม่ได้ ได้แต่ย้ำบอกตัวเอง เธอต้องประคองสติ จะเครียดไม่ได้ เธอกำลังท้อง ห้ามทำร้ายลูก แม้เธอจะถูกทำร้ายจากคนที่ไว้ใจก็ตามทีด้านไทเกอร์ตัวแข็งทื่อนึกถึงวันที่น้องหนูโดดลงจากระเบียง ไม่น่าเลย เขาไม่น่าพลาด ไม่น่าปล่อยให้เหตุการณ์วันนี้เกิดขึ้น“ออกไปให้หมด น้องหนูอยากอยู่คนเดียว” เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แทบจะบ้ากับสิ่งที่รับรู้ แต่ก็ต้องพยุงใจตัวเองเพื่อลูก“ไม่ได้ พี่ปล่อยให้น้องหนูอยู่คนเดียวมะ…”“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ น้องหนูรู้ว่ากำลังทำอะไร ไม่ได้หน้ามืดตามัว” คำพูดและสายตาเย็นชาถูกส่งมาให้คนตัวโต เหมือนก้อนบางอย่างค้างอยู่ที่คอจนทำให้กลืนน้ำลายไม่ลง เห็นอาการของเมียที่อุ้มท้องอยู่แล้วสำนึกผิดจับใจ“แต่พี่…”“น้องหนูผิดอะไรคะ หรือผิดที่น้องหนูท้อง ผิดที่ร่างกายมันไม่แข็งแรง

“ไปกันเถอะค่ะคุณเฟิง น้องหนูเหนื่อยแล้ว” ไร้ตัวตน ไม่เห็น ไม่ได้ยินคือสิ่งที่น้องหนูกำลังปฏิบัติต่อไทเกอร์เพื่อรักษาความรู้สึกที่พังยับของตัวเธอเองทว่าไทเกอร์ไม่หยุด เขาคว้าข้อมือเธอไว้ “จะทิ้งพี่ไปจริงเหรอครับเด็กอ้วน ไม่สงสารพี่บ้างเหรอ” เขาถามทั้งน้ำตา ไม่รู้เลย ไม่รู้เลยว่าควรจะต้องพูดอะไรออกมาดี คำพูดดี ๆ ไม่มีในหัวสักนิดในเวลาแบบนี้“แล้วคุณไทไม่สงสารน้องหนูเลยเหรอคะ น้องหนูทนเห็นหน้าคุณไทไม่ได้จริง ๆ เราอย่าเพิ่งเจอหน้ากันเลยนะ ไม่เห็นใจน้องหนู ก็ช่วยเห็นใจลูกในท้องหน่อยนะคะ น้องหนูยังอยากให้เขาได้มีชีวิต ได้ลืมตาดูโลก ปล่อยน้องหนูไปเถอะค่ะ”“น้อง…”กึก! ปืนในมือเฟิงหวงจ่อที่หัวของไทเกอร์หลังจากที่ยืนฟังอยู่ครู่หนึ่ง “กูยังไม่รู้นะว่ามึงทำเหี้ยอะไรให้น้องกูเสียใจขนาดนี้ แล้วก็คงจะเดาได้ไม่ยาก มึงฟังกูนะ…” กระบอกปืนจี้ลงกลางหน้าผากเน้น ๆ ย้ำ ๆ เจ้าของหน้าผากก็ไม่นึกกลัวสักนิด ส่วนน้องหนูเธอหันหน้าหนี หัวจิตหัวใจในเวลานี้บอบบางเกินกว่าจะรับไว้ และเธอรู้ดีว่าพี่ชายไม่มีทางฆ่าคนที่เธอรักได้“ถ้าน้องกูบอกให้ปล่อย ก็คือปล่อย น้องกูไม่อยากอยู่กับมึงแล้ว ไม่ได้ยินเหรอวะ”“กูจะคุยกับน้

“ก็เราบอกน้องว่าว่าง วันนี้มีประชุมคณะบริหารไม่ใช่หรือไง”“…”“คุณเฟิงไม่ต้องไปกับน้องหนูนะคะ น้องหนูไปเองได้ อย่าทิ้งงานอีกเลยค่ะ” วันที่เกิดเรื่องเมื่อถึงบ้านตระกูลหวังคุณหญิงเอื้องดาวก็โวยวายใส่ลูกชายที่ทิ้งการประชุมครั้งใหญ่ เหตุการณ์นั้นทำให้น้องหนูรู้สึกไม่ดี“ได้ไง ช่างหัวประชุมมันสิ ชีวิตน้องกับหลานสำคัญกว่า”“คุณเฟิง”“ให้แม่ไปเป็นเพื่อนไหมล่ะ”“ผมว่า…”“เฟิงไม่ไว้ใจแม่เหรอ คิดว่าแม่อยากเห็นเฟิงทุกข์หรือไง”“น้องไปกับแม่พี่ได้ไหมคะ” หันถามน้องสาวเมื่อแม่บังเกิดเกล้าตัดพ้อ“ได้ค่ะ” แม้จะนึกถึงเรื่องที่เอื้องดาวเคยทำกับแม่ของเธอ ทว่าไม่อยากให้พี่ชายเป็นห่วงจึงตกปากรับคำ“เราน่ะไปประชุมเลย แม่จะดูแลให้ แล้วนี่เมียเราไปไหน แม่ไม่เห็นหลายวันแล้ว”“ไปนอนบ้านเขาครับ” ซานิไม่กลับมาหาอีกตั้งแต่วันที่ทั้งคู่ทะเลาะกัน เฟิงหวงก็ใจแข็งไม่ง้อ เพราะเรื่องนี้น้องสาวเขาเสียใจ ทำไมเขาต้องยอม“ทะเลาะกันอีกล่ะสิ เอาแต่ใจพอกัน” คุณหญิงเอื้องดาวลุกขึ้นยืน “แม่ไปเปลี่ยนก่อนนะ”“คุณเฟิงทะเลาะกับคุณซานิเพราะน้องหนูหรือเปล่าคะ” คนท้องเริ่มเครียดเมื่อคิดว่าตนเองเป็นต้นเหตุให้พี่ชายพี่สะใภ้ไม่ลงรอยกัน“

ผ่านไป 10 นาทีเริ่มรู้สึกว่าร่างกายผิดปกติ ร้อนรุ่มในกาย และเริ่มมีความต้องการในเรื่องอย่างว่า อาการเริ่มรุนแรง หนักขึ้น หนักขึ้น หนักขึ้นเรื่อย ๆ ไทเกอร์ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำในห้องทำงาน ล้างหน้าล้างตาหวังว่าทุกอย่างจะบรรเทา แต่ไม่เลย มันยิ่งทวีคูณ ร้อนข้างในกายอย่างทรมาน จะกลับห้องไปให้น้องหนูช่วยก็สงสารเธอ ร่างกายเธอคงรับไม่ไหว แค่เธอตั้งท้อง ต้องทานอาหารอ่อน อาหารบดก็สงสารจนไม่รู้จะสงสารยังไง เขาจึงตัดสินใจช่วยตัวเองในห้องน้ำ ให้ความอยากมันบรรเทา เท่าที่คิดได้คือช่วยตัวเองจนกว่าจะหาย เขาเปิดน้ำจากฝักบัวให้ผ่านร่างที่รุ่มร้อนและใช้มือสั่นเทาสาวเอ็นที่กำลังแข็งจนแทบระเบิดทว่าฤทธิ์ยาปลุกเซ็กซ์ที่รุนแรง หากไม่ได้ระบายออกไม่มีทางจะหาย ยิ่งเห็นสิ่งยั่วยวนอารมณ์อยากยิ่งเพิ่มพูน ระหว่างเคลิบเคลิ้มกับการช่วยตัวเอง ประตูห้องน้ำถูกเปิด ร่างบอบบางเดินเข้ามา“เข้ามาทำไม” อยากจะตะโกนด่าสิ่งที่ข้าวฟ่างทำกับเขา แต่เวลานี้แค่จะพูดยังหอบเหนื่อย และไม่ควรอยู่ใกล้อิสตรีอื่น“ช่วยพี่ไงคะ พี่กำลังทรมานนะ” ข้าวฟ่างพูดเสียงหวานพลางเปลื้องผ้าออกจากกาย“ไม่ต้อง ออกไป!” ไทเกอร์กัดฟันพูด หันหน้าหนีจากภาพเปลือ

“โอเค” แม้จะไม่เห็นด้วยที่น้องสาวจะไปเจอไทเกอร์ แต่ก็ต้องเคารพการตัดสินใจของน้อง ในเมื่อน้องตัดสินใจแล้ว เพราะนี่คือครอบครัวของน้อง ถ้าน้องบอกให้ช่วย ถึงจะยื่นมือเข้าไปช่วยอย่างเต็มที่“ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม” คุณหญิงเอื้องดาวถามหลังจากที่ลูกชายเดินออกไป“ค่ะแม่ใหญ่”“ยังไงซะของเด็กอ่อน เปลไฟฟ้า เสื้อผ้า ขวดนม ผ้าอ้อม อะไรต่าง ๆ ก็อยู่ที่นี่แล้ว หวังว่าจะได้ใช้นะ” คนแก่เริ่มเกิดอาการกลัวจะโดนทิ้ง ช่วงนี้ดูเหมือนท่านจะติดน้องหนูไปซะแล้ว“น้องหนูไม่ได้จะไปไหนค่ะแม่ใหญ่”“จริงนะ” ปรายตามองด้วยความน้อยใจ“จริงค่ะ”“แล้วไป นึกว่าจะทิ้งกัน” น้องหนูยิ้มให้กับความน่ารักของคุณหญิงเอื้องดาว เฟิงหวงบอกเล่าให้น้องสาวฟังว่าน้องหนูโชคดีมากที่แม่เปิดใจ เพราะกับซานิท่านเมินใส่ทั้งที่เป็นลูกสะใภ้มาหลายปีวันต่อมา@ร้านกาแฟแห่งหนึ่งน้องหนูเดินเข้ามาในร้านพร้อมพี่ชาย ร้านนี้เปิดรับลูกค้าทั่วไปจนถึงวีไอพี กลุ่มวีไอพีสามารถเปิดห้องคุยธุระ ธุรกิจส่วนตัวได้ และเฟิงหวงจองห้องวีไอพีไว้ เจอกันครึ่งทางคือทางออกที่ดีที่สุด ไม่ต้องมาเลือกว่าจะคุยบ้านใคร“พี่ขอถามแค่ว่า เราจะกลับบ้านด้วยกันใช่ไหมคะ” เฟิงหวงไม่รู้ว่