All Chapters of Limerence มาเฟียคลั่งรัก: Chapter 111 - Chapter 120

จุกซ้ำเข้าไปอีกเมื่อแม่ของลูกพูดต่อ “ส่วนหน้าที่พ่อ ฉันให้สิทธิ์คุณคิดเอาเองนะคะว่าตัวคุณเหมาะสมที่จะเป็นพ่อคนหรือยัง ถ้าถามฉัน คำตอบของฉันคือ… ไม่มีคุณฉันก็เลี้ยงลูกให้ดีได้ ไม่มีคุณทุกอย่างก็ยังดำเนินต่อค่ะ พูดง่าย ๆ ก็คือคุณไม่จำเป็นสำหรับฉันอีกต่อไป ถ้าคุณไม่พร้อมเป็นพ่อ ชีวิตลูกไม่จำเป็นต้องมีพ่อก็ได้ค่ะ”“น้องหนู” เป็นน้ำเหนือที่เรียกเพื่อนสนิท ไม่คิดว่าเพื่อจะมาแรงขนาดนี้ ไม่คิดว่าน้องหนูที่ไร้เดียงสาและรักพี่ชายของเขามากที่สุด จะเด็ดขาดได้เพียงนี้“ถ้าคุณพร้อมวันนี้เราไปเขตกันนะคะ ระหว่างเราจะได้จบ คงเหลือสถานะแค่พี่ชายคนหนึ่งที่เจอกันเฉพาะวันครอบครัวของบ้านทรัพย์วารี”“พี่ไม่พร้อม” ไม่พร้อมอะไรทั้งนั้น ไม่คิดว่าทุกอย่างจะออกมาแบบนี้“ฉันให้เวลาหนึ่งอาทิตย์นะคะ ดำเนินเรื่องหย่าให้เรียบร้อย ฉันจะให้พี่ชายจัดการให้ทั้งหมด ตั้งแต่วันนี้ไปเราไม่จำเป็นต้องเจอหน้ากันอีก ลาก่อนค่ะ” คนแกล้งเข้มแข็งลุกออกจากเก้าอี้โดยที่มีพี่ชายคอยจับมือตลอดเวลา เฟิงหวงไม่คิดเหมือนกันว่าน้องสาวจะมาไม้นี้ เมื่อวานยังบอกว่าไม่อยากกีดกันพ่อลูกอยู่เลย มาวันนี้จัดหนักจัดเต็ม ถ้าเป็นเขาที่เจอแบบนี้มีหวังคลั่

“ทั้งหมดที่คุณไทเกอร์ต้องการครับ หากคุณน้องหนูรับข้อตกลงได้ ก็เซ็นชื่อเป็นอันเรียบร้อยทั้งคู่หย่าขาดจากการเป็นสามีภรรยากันครับ” ทนายพูดปิดท้ายหลังจากที่อ่านเงื่อนไขต่าง ๆ ด้านหลังใบหย่าให้น้องหนูได้ฟัง“เขาว่ามาอย่างนั้นเหรอคะ” ยังคงอึ้งกับสิ่งที่ได้ฟัง“ครับ” ทนายเจื่อนยิ้ม“ขอเวลาสักครู่นะคะ” น้องหนูลุกออกจากห้องรับแขกเพื่อต่อสายหาพ่อของลูกเพราะเขาตั้งเงื่อนไขบ้าบอ แบบนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับไม่หย่าสักนิดรอสายไม่นานทางนั้นก็รับ (ว่าไงครับ คิดถึงพี่ใช่ไหม) น้ำเสียงค่อนไปทางก่อกวนหัวใจ“คุณตั้งเงื่อนไขอะไร”(ทนายไม่ได้อ่านให้น้องหนูฟังเหรอครับ)“คุณไท!”(ชื่นใจจริง ในที่สุดก็เรียกพี่แล้ว)“…”(จะมาโมโหพี่ไม่ได้นะ พี่ก็บอกแล้วว่าถ้าอยากได้ใบหย่าก็อย่ากีดกัน)“แล้วน้องหนูกีดกันตรงไหน”(ถามอะไรซื่อบื้ออีกแล้ว การที่ไม่ให้เจอ ไม่ให้ใกล้ ไม่ให้คุยกับลูกในช่วงนี้ไม่ได้เรียกกีดกันเหรอ)“คุณก็รอลูกคลอดสิคะ”(ไม่เอา พี่เป็นพ่อ พ่อที่ดีต้องทำหน้าที่ตลอด 24 ชั่วโมง)“คุณอายุเท่าไหร่แล้วคะ”(ถามทำไม) รู้น่าว่าแก่กว่า จะย้ำทำไม“เพราะสงสัยไงคะว่าคุณไม่รู้เลยเหรอที่เราจะหย่ากันเพราะฉันไม่อยากอยู่ใกล

และก็มาถึงเวลาเข้าห้องคลอดเมื่อปากมดลูกเปิดถึง 9 ซม. ไทเกอร์อยู่ไม่ห่างกาย ซ้ำยังร้องไห้ที่เห็นว่าคนตัวเล็กเจ็บปวดนานเพียงใด“ไม่ต้องกลัวนะครับคนเก่งพี่อยู่ข้าง ๆ นะ” ใจเขาอยากจะยื่นมือไปจับมือเธอไว้ อยากให้กำลังใจ ไม่ห่างไปไหน แต่ทำได้แค่คิด ช่วงเวลาที่เขาไปมาบ้านตระกูลหวังทั้งคู่พูดคุยเฉพาะเรื่องลูก พูดเท่าที่จำเป็น และส่วนใหญ่ถ้าเขาไม่เป็นคนถามน้องหนูก็จะเฉยใส่“ไม่ต้องตื่นเต้นนะคะคุณแม่ อีกนิดเดียวก็จะได้เห็นหน้าเจ้าตัวเล็กแล้ว สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเบ่งค่ะคุณแม่ คุณพ่อคอยให้กำลังใจอยู่นะคะ ดูสิร้องไห้ใหญ่เลย” หมอคนหนึ่งในทีมคลอดเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นภาพที่น่ารักของพ่อแม่มือใหม่น้องหนูมองมาที่ไทเกอร์ เขากำลังยิ้มให้เธอทั้งที่น้ำตาอาบใบหน้า เธอจึงส่งยิ้มให้เขา รอยยิ้มในรอบ 2 เดือนเห็นจะได้“พี่ขอจับมือได้ไหม” ได้รอยยิ้มแล้วก็อยากจะได้มากกว่านี้ น้องหนูที่กำลังเตรียมจะเบ่งพยักหน้าอนุญาต ทำเอาไทเกอร์หัวใจพองโตจากนั้นก็เริ่มการทำคลอด ใช้เวลาไม่ถึง 20 นาทีทุกอย่างจบลงที่เสียงเด็กน้อยร้องไห้ช่างเป็นเสียงที่น่าฟังเหลือเกิน“ลูกสาวนะคะคุณพ่อคุณแม่” แม้จะรู้อยู่แล้วว่าได้ลูกสาว พอได้ฟังอีก

“รอบนี้เราไปเที่ยวที่ไหนกันดีครับ” ถามลูกสาวกับลูกชายที่นั่งข้าง ๆ“ไปไกล ๆ เลยค่า ยูกหมูอยากไปไกล” คนตอบมักเป็นลูกสาวเสมอ เพราะสายฟ้าไม่ชอบพูด“ไกลที่ไหนครับ ไกลมาก ๆ พ่อเสือจะโดนบ่นอีกน่ะสิ”“ป้อเสือจัวเหรอค้า” เด็กหญิงที่รักเอียงคอถามพ่อด้วยความสงสัย“กลัวครับ กลัวมาก ๆ เลยล่ะ”“ยูกหมูม่ายจัว” ส่ายใบหน้าเล็กไปมา และถามพี่ชาย “ปี้สายคว้ากลัวไหมค้า”“...” ไม่มีคำตอบ มีเพียงรอยยิ้มและการส่ายหน้าไปมา นั่นแหละคำตอบของสายฟ้า คำตอบที่พร้อมจะเข้าข้างน้องสาวเสมอ“ป้อเสือจัวคนเดียวเยย ป้อเสือม่ายเก่ง ฉองเสียงเยาชนะค่า” คนอยากไปยังไงก็ต้องได้ไป การได้มาอยู่กับพ่อคือความสุขของเด็กหญิงที่รัก เพราะว่าเจ้าตัวเล็กสามารถทำอะไรก็ได้ พ่อไม่เคยขัด จัดให้ตลอด ก็เลยเป็นเหตุให้มาแล้วไม่อยากกลับ เดือดร้อนคนบ้านตระกูลหวังมารับกลับ บางครั้งถึงขั้นร้องไห้จะอยู่กับพ่อเสือ“ว้า แบบนี้ลูกหมูต้องขออนุญาตเองนะครับ พ่อเสือกลัว” ไทเกอร์พูดพร้อมรอยยิ้ม“ได้ค่า กดมาเลย” เจ้าตัวเล็กแบมือเล็ก ๆ รอพ่อกดสมาร์ตโฟน ไทเกอร์กดเบอร์โทรที่เมมไว้แล้วยื่นให้ลูกสาว ไม่นานทางนั้นก็รับสาย(ค่ะ)“คูมแม่หนูขา” เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

Rrrr Rrrr(ครับผม)“ถึงไหนแล้วคะ ลูกเป็นยังไงบ้างคะ มีตัวร้อนหรือเปล่า” น้องหนูโทรถามด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากไทเกอร์บอกว่าลูกหมูเล่นน้ำทะเลเป็นเวลานานติดต่อกันหลายวัน เธอจึงเป็นห่วงลูกสาว(ใกล้ถึงบ้านแล้วครับ ตอนนี้ลูกหลับ ตัวไม่ร้อน)“ลูกไม่ได้ไข้ใช่ไหมคะ”(น่าจะไม่ครับ)“ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปรับลูกแต่เช้านะคะ”(ครับ)“หน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นอะไรครับ” เสียงของคุณไม้ คู่ค้ารายหนึ่งของบริษัทที่เฟิงหวงเป็นผู้บริหารอยู่เอ่ยถามน้องหนู“เป็นห่วงลูกสาวนิดหน่อยค่ะ” น้องหนูส่งยิ้มเป็นมารยาท “ว่าแต่คุณไม้มายืนตรงนี้นานหรือยังคะ”ก็เธอขอตัวออกมาโทรถามอาการลูกสาวขณะที่ทานข้าวเย็นกับคุณไม้ ความจริงไม่ได้อยากมา ทว่าอีกฝ่ายคะยั้นคะยอจนน่ารำคาญ ถ้าหากไม่เห็นแก่ธุรกิจที่ทำร่วมกัน เธอไม่มีทางมา น้องหนูเริ่มทำงานที่บริษัทของเฟิงหวงได้ 2 ปี โดยที่มีพี่ชายคอยให้คำปรึกษา คอยสอนงานทั้งที่เธอทำหน้าที่เลขาของพี่ชาย เฟิงหวงอยากให้น้องสาวทำตำแหน่งอื่น ทว่าน้องหนูไม่ต้องการ เธอกลัวว่าจะทำงานใหญ่พลาด ขอเริ่มต้นทำใกล้ ๆ พี่ชายก่อนคุณไม้ชายหนุ่มอายุ 30 ปี นักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรง เขาถูกใจน้องหนูเป็นอย่างมาก เอาเรื