บททั้งหมดของ Limerence มาเฟียคลั่งรัก: บทที่ 151 - บทที่ 160

หลายวันต่อมา“ที่รัก ที่รักคะ” มือลูบแก้มเนียนใสวัดความร้อนด้วยความเป็นห่วง กลับมาถึงกรุงเทพซานิก็ป่วย ปวดท้อง ตัวร้อน นอนซม สองสามเดือนจะเป็นแบบนี้สักครั้ง“เค้าปวดท้องมากเลยเฟิง” รอบนี้ปวดหนักกว่าครั้งก่อน ๆ ที่เคยเป็น“ไปหาหมอกัน” ไม่รอให้ซานิตอบเขาช้อนตัวเธอขึ้นอย่างถนอมพาเดินออกจากห้อง คนรถรออยู่ที่ลานจอดรถเรียบร้อย“เฟิงอย่าเดินเร็วดิ มันสะเทือนแล้วเจ็บ”“ขอโทษ ก็เค้าห่วงเธอ”“เค้ายังทนได้” แทบทนเจ็บไม่ไหวแต่ยังกัดฟันพูด แขนกอดคอเฟิงหวงไว้แน่น“เค้ารู้เธออดทนเก่งแต่เค้าจะไม่ให้เธอเจ็บนาน” ไม่นานก็มาถึงลานจอดรถ คนสนิทรีบเปิดประตูด้านหลัง“เฟิงกางเกงเค้าเลอะไหม เบาะรถจะเลอะไหม”“เบาะเลอะก็ช่างหัวมัน ส่วนที่โรงพยาบาลไม่มีใครกล้าแซวเธอหรอก ไม่ต้องกังวล ใครมองเดี๋ยวเค้าจะจัดการเอง” เก่งกับทุกคนยกเว้นกับเมียก็ไอ้เฟิงนี่ไงไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาลที่ซานิเข้ารักษาเป็นประจำ คนละโรงพยาบาลกับที่เฟิงหวงเข้าใช้บริการ ซานิเป็นคนที่มดลูกไม่มีดีมาตั้งแต่เกิด เวลามีประจำเดือนก็เป็นครึ่งค่อนเดือนหายไปเดือนสองเดือนบางทีก็สามสี่เดือน เป็นแต่ละครั้งหากไข้ขึ้นปวดท้องมาก ๆ ก็จะมาหาหมอ ให้หมอดูอาการพร้อม

“ก็กูรักกูหวงของกู พวกมึงไม่เข้าใจหรอก” ช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มพาเดินมาที่โซฟา ไม่ได้ขอให้อุ้มไหมแล้วใกล้แค่นี้ฉันเดินเองได้ แต่ฉันเหนื่อยจะขัดจึงยอมให้เขาอุ้มอย่างง่ายดาย เพราะต่อให้พูดก็ไม่มีประโยชน์อะไร“ไอ้คำว่ารักที่พูดติดปากเนี่ยถามจริงมึงเข้าใจความหมายบ้างไหมไอ้เฟิง” ทีมถามขณะที่เฟิงหวงเดินไปทางครัว เฟิงกลับมาพร้อมกระเพาะปลาเพิ่มไข่นกกระทา“เข้าใจดิ” ตอบทีมและวางถ้วยกระเพาะปลาลงตรงหน้าฉัน “เค้าซื้อมาฝากเธอค่ะที่รัก กินเยอะ ๆ นะคะ ร่างกายจะได้แข็งแรง”“เข้าใจว่าอะไร” เพื่อนก็ยังชงไม่เลิก“ซานิไง” เฟิงพูด“อะไรของมึงวะ” กลัฟถาม“ซานิคือความหมายนั้น”“…” เพื่อนที่เหลือและฉันต่างมองหน้าเฟิงหวง เป็นคำที่ชวนเลี่ยนดี และไม่นานนักกลัฟก็ทำเสียงล้อเลียน เออ เป็นฉันก็ทำ ฉันไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้เฟิงหวงเปลี่ยนไป แต่เดี๋ยวดิ อาจจะไม่ใช่เฟิงที่เปลี่ยน เฟิงมันก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อย ๆ เป็นฉันที่ช่วงนี้ความรู้สึกอ่อนไหวมากกว่าทำให้รู้สึกกับเฟิงผิดแปลกไป เดี๋ยวพอปกติฉันก็กลับเป็นเหมือนเดิม แค่ตอนนี้มันเกิดการสูญเสียที่ไม่ได้ตั้งตัวและค่อนข้างเป็นการสูญเสียที่ใหญ่ ความรู้สึกมันจึงสะเทือนอะแหละ“จากทฤษฎีก

ติ๊ง ติ๊ง!ฉันเผลอหลับไปและตื่นขึ้นมาในเวลาตีสองกว่าเพราะเสียงโทรศัพท์ที่เปิดเอาไว้ เฟิงมันยังไม่กลับฉันจึงต้องเปิดเสียงโทรศัพท์ เผื่อว่าเฟิงจะใจเย็นลงแล้วโทรเข้ามาเมื่อกดเปิดดูเป็นเฟิงหวงที่ส่งคลิปวีดีโอมา ใบหน้าฉันร้อนฉ่า ชาไปทั้งหน้าเมื่อเห็นภาพเคลื่อนไหว จู่ ๆ น้ำตาก็หยดลงโทรศัพท์ หัวใจปวดหนึบ นี่ฉันกำลังเสียใจกับสิ่งที่เฟิงทำงั้นเหรอไม่สิ ฉันต้องไม่เสียใจ ฉันต้องไม่มีรัก ต้องห้ามรัก ถ้าตกอยู่ในวังวนแห่งรักเมื่อไหร่ฉันจะเจ็บปวดแต่แล้วยังไง ต้องแก้ปัญหานี้จากตรงไหน คนที่เคยเก็บอารมณ์เก่งไม่สนโลกทำไมถึงได้นั่งกอดเข่าร้องไห้จนถึงแปดโมงเช้า วีดีโอที่เฟิงส่งมาถูกลิ้งก์เข้าทีวีแล้วให้มันเล่นวนซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นเพื่อตอกย้ำความเจ็บปวดที่เผลอรู้สึกกับเขาโดยไม่รู้ตัว ฉันควรรู้ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน ฉันจะได้ไม่รู้สึกอะไรแบบนี้อีกในตอนเก้าโมงเช้าฉันลุกเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาแล้วโทรให้คนมารับ จริง ๆ ก็ควรพักผ่อน เพียงแต่ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว อารมณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ฉันอยากมีใครสักคนปลอบใจ น่าขำที่เกิดความรู้สึกอ่อนแอแบบนี้ฉันมาบ้านแม่ อยากไปหาเพื่อนแต่พอนึกได้ว่าเราเป็นเพื่อนกลุ่มเด

“แค่ผู้หญิงคนเดียวเองนะเว้ย มึงให้นิไม่ได้เหรอ”“ถ้าเป็นเรื่องอื่นกูให้ได้ แต่เรื่องไอ้ศิลากูไม่ให้” คนที่มันได้ใจซานิทำไมไอ้เฟิงต้องใจดีด้วย แค่ปั้นหน้าเก็บอารมณ์ทุกครั้งที่เจอก็เต็มกลืน“มึงก็โง่เนอะไอ้เฟิง” ทีมส่ายหัวให้กับความโง่ของเฟิงที่หึงหวงน้อยใจจนไม่ลืมหูลืมตา“กูโง่ตรงไหน”“ก็ถ้าคนปกติที่คิดเป็น มีสมอง คงปล่อยผู้หญิงคนนั้นไป ไอ้ศิลาอะไรนั่นจะได้สนใจแค่ผู้หญิงคนนั้น ไม่ต้องมายุ่งกับนิ แต่นี่มึงไม่ยอมปล่อยแล้วยังไปทำอะไรกับผู้หญิงอีกคน มึงคิดว่าซานิจะรับได้ไหมวะ ทำแบบนั้นทำให้นิสนใจมึงได้จริงเหรอ”“...” เออว่ะ มัวแต่น้อยใจที่ซานิออกหน้าให้ไอ้ผู้ชายคนนั้นจนลืมคิดหน้าคิดหลัง“กูว่าถ้าตอนนั้นมึงยอมนินะ ป่านนี้นิอาจจะรู้สึกดีกว่านี้ก็ได้ มึงกับนิคงจะเข้าใจกันมากขึ้น” กลัฟได้ทีก็พูดเสริมซะเลย ไอ้เฟิงนี่ฉลาดทุกเรื่องยกเว้นเรื่องทำดีกับซานิ มันเป็นคนที่จะเรียกซื่อบื้อก็เรียกไม่เต็มปาก เพราะเรื่องชั่ว ๆ ทำร้ายใจคนนี่มันเก่งนัก“แล้วทำไมพวกมึงไม่รีบบอกกูอะ” เขาเห็นด้วยกับที่เพื่อนพูด ก็เลยโทษพวกมันซะเลย ก็รู้อยู่ว่าเขาโง่เรื่องพวกนี้ ทำไมพวกมันไม่รีบบอก“มึงเคยปรึกษาเหรอไอ้เฟิง กูเห็น

ด้วยเมื่อคืนฉันนอนน้อย ทำให้หลับยาว ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เที่ยงคืนและมานอนอยู่บนเตียง คนที่อุ้มมาก็เฟิงแหละ ตอนนี้ก็นอนอยู่ข้าง ๆ ฉัน เขาไม่ได้หลับนะ นอนกดเกม หันมาเจอว่าฉันตื่นก็รีบวางทุกอย่าง“ที่รักเธอตื่นแล้ว” เสนอหน้ามายิ้มใกล้ ๆ ฉัน ทำหน้าเหมือนเราไม่ได้เจอกันเป็นปี“มีอะไรกินไหม”“เค้าทำซุปไก่ไว้ เดี๋ยวเค้าอุ้มเธอไปนั่งแล้วอุ่นซุปให้เธอนะคะ”“เดินเองได้”“แต่เค้าไม่อยากให้เธอเหนื่อยไง นะคะที่รัก”“แค่อุ่นซุปก็พอ” ฉันลุกขึ้นนั่ง เดินได้ ไม่ต้องมาอุ้ม“ได้ ได้เลยค่ะ แต่เค้ามัดผมให้เธอก่อนนะ” ว่าแล้วเขาก็รวบเส้นผมฉันแล้วเอาที่มัดผมซึ่งอยู่ในข้อมือเขามามัดให้ “เจ็บไหมคะ”“ไม่”“โอเค งั้นเค้าไปอุ่นซุปให้เธอนะคะ”“อืม” เฟิงหวงกำลังพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ก็รู้กันอยู่แล้วว่าระหว่างเรามีเรื่องเกิดขึ้นมากมายห้านาทีต่อมาฉันนั่งที่โต๊ะทานข้าว เฟิงยกถ้วยซุปมาวาง กลิ่นหอมชวนลิ้มลอง เมื่อตักซุปขึ้นมาทานเฟิงหวงก็นั่งมองแล้วยิ้มน้อย ๆ“อร่อยไหมคะที่รัก”“อืม”“ที่รักอ่า เค้ารู้ว่าเค้าผิดมาก ๆ ผิดจนไม่น่าให้อภัย ที่รักคะที่รักไม่ต้องให้อภัยเค้านะคะ แต่ที่รักก็อย่าทิ้งเค้านะ”“เอาคนอ