‘หรือไม่ก็ไม่มีเงินใช้แล้ว’ กีณรินไม่กล้าพูดในสิ่งที่ตัวเองคิด แต่ท่าทางดีใจของลุงพงษ์ทำให้กีณรินไม่กล้าพูดอะไรออกไป ลุงพงษ์ขอตัวออกไปรับลูกสาวปล่อยให้ราฟาเอลกับกีณรินอยู่กับตามลำพัง“ผมขอกระดาษเอสี่เปล่าๆ สักห้าหกแผ่นได้ไหม และขอ ดินสอด้วยนะ” “ได้เจ้าคะ” เธอเอ่ยตอบแล้วเดินไปหยิบสิ่งที่เขาร้องขอมาให้ “ขอเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวหนึ่งนะคะ”“เปลี่ยนทำไม ชุดนี้ก็ดีแล้ว” ราฟาเอลมองดูหญิงสาวที่สวมชุดเดรสพื้นสีขาวและมีลายเป็นดอกไม้เล็กๆ สีแดงที่เธอสวมซึ่งก็เป็นชุดที่สุรัตซื้อมาให้เมื่อวานนี้“ฉันคงทำงานไม่สะดวกแน่ถ้าใส่ชุดแบบนี้”ราฟาเอลยิ้มกริ่มแล้วก้าวเข้ามาใกล้ๆ กีณรินรู้สึกถึงบางสิ่งในตัวเขาจนถอยหลังหนีอย่างไม่รู้ตัว แต่ก็ช้าเกินไปเพราะเขารั้งเอวบางมาแนบชิดและโน้มหน้าลงกระซิบที่ข้างหูของหญิงสาว “ชุดแบบนี้มันเหมาะกับการทำงานมากที่สุดนะ” เขาพึมพำอยู่ริมหูในขณะที่มืออีกข้างลูบไล้สะโพกกลมกลึงก่อนค่อยๆ เลื่อนไปที่ต้นขาเรียวใต้กระโปรงของหญิงสาว“คนบ้า ปล่อยนะ!” กีณรินรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่างพยายามผลักมือของเขาออก แต่ก็สู้แรงของเขาไม่ไหวจึงหันไปกัดแขนราฟาเอลเข้าเต็มแรงจนชายหนุ่มต้องผละจากเรื
Baca selengkapnya
Masuk
