All Chapters of บ่วงรักเทพบุตรมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

การเดินทางกลับบ้านครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้งอาจเพราะความกระวนกระวายใจที่มีอยู่ทำให้กีณรินรู้สึกว่าเป็นการเดินทางที่แสนยาวนาน เมื่อคืนเธอไปตามอรพิมที่ผับแห่งหนึ่ง ถ้อยคำของอรพิมกรีดหัวใจเธอเจ็บปวดนักแต่นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่อรพิมพูดจากระแทกแดกดันเธอเช่นนี้ ทั้งที่สมัยเด็กทั้งคู่เข้ากันได้ดีราวกับพี่น้องกันจริงๆ กีณรินก็ไม่รู้ว่าอะไรทำให้อรพิมเปลี่ยนไปได้มากขนาดหรือเพราะเมืองใหญ่เปลี่ยนแปลงจิตใจคน หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจหนักๆ ขณะนั่งเรือข้ามฟากเพื่อไปบ้านของลุงพงษ์ ความสบายใจเดียวที่มีคือนัทธีไม่เซ้าซี้ที่จะเดินทางตามมาด้วย เมื่อคืนท่าทางเขาเป็นห่วงเธอมากนอกจากจะมาส่งที่อาพาธเม้นท์แล้วยังจะอาสาขับรถมาส่งถึงบ้านที่ระยองอีก ทีแรกเขามีท่าทีอิดออดแต่เมื่อเธอยืนกรานว่าจะเดินทางคนเดียวเขาก็ตามใจเธอกีณรินไม่แน่ใจนักว่าอรพิมกลับมาที่ห้องพักกี่ทุ่มกี่ยาม อาจจะใกล้เช้าเหมือนทุกครั้ง เธอเขียนโน๊ตทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนไม่รู้ว่าป่านนี้อรพิมจะได้อ่านหรือยัง เธออกเดินทางจากกรุงเทพฯแต่เช้าตรู่เพื่อที่จะได้มาถึงเกาะเร็วๆ น้ำเสียงกังวลใจของลุงพงษ์ทำให้เธอแทบไม่ได้นอนเลย เมื่อเรือข้ามเกาะจ

“ยอมไม่ยอมไม่รู้ แต่รินจะต้องเข้าไปขอพบเขาดูสักครั้ง” เธอเอ่ยด้วยแววตามุ่งมั่นแล้วหันมายิ้มให้ลุงพงษ์ “ลุงพงษ์รีบกินโจ๊กก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย”“หนูรินนี่ดีจริงๆ ทำไมลูกอรไม่รีบกลับมาช่วยครอบครัวอย่างหนูรินน่ะ” น้ำเสียงน้อยใจทำให้กีณรินอดสงสารไม่ได้“อรติดสอบหน่ะค่ะ ถ้าเสร็จแล้วต้องรีบตามมาแน่ๆ”กีณรินคะยั้นคะยอให้ลุงพงษ์ทานมื้อเช้า เธอพยายามลืมเรื่องเมื่อครู่ซะ! มันก็แค่ความบังเอิญที่ใครๆก็เจอกันได้ ตอนนี้เธอมีเรื่องเดียวให้คิดหนักคือเรื่องท้วงที่ดินคืนจากนายทุนเจ้าเล่ห์อย่าหวั่นไหวกับดวงตาสีฟ้าเข้มซ่อนเศร้าคู่นั้นซิ... กีณริน.“คุณราฟาเอลไม่ควรทำแบบนี้นะครับ”“อะไร”“ที่ท่านออกไปไหนโดยไม่บอกผม”“ฉันต้องรายงานใครด้วยหรือ”ราฟาเอลเลิกคิ้วเหมือนตั้งคำถาม ชายหนุ่มยังคงอยู่ในเสื้อผ้าชุดเดิมที่เปียกน้ำทะเลแต่เริ่มหมาดๆ แล้ว ตั้งแต่เขาขึ้นจากน้ำทะเลเมื่อเช้า เขาก็ขึ้นรถทั้งตัวที่เปียกและขับไปเรื่อยๆ รอบเกาะอย่างไม่รีบร้อนที่จะกลับโรงแรม ทั้งที่ไม่ชอบความเหนอะหนะแต่คราวนี้เขากลับปล่อยให้ร่างกายถูกเคลือบด้วยเกลือทะเล เมื่อกลับมาถึงโรงแรมดูท่าทางสุรัตจะเป็นกังวล

“ให้ตายซิ!” ราฟาเอลบ่นพึมพำเมื่อถอนจุมพิตเขาช้อนร่างบางที่เข่าอ่อนขึ้นอย่างรวดเร็วจนเธอหวีดร้องไม่ทันแล้วพาไปที่เตียงนอนทันที“ปล่อยฉันนะ คุณเข้าใจผิด ฉันไม่ ไม่”คำพูดของกีณรินถูกกลืนกินด้วยริมฝีปากของเขา ร่างกายแข็งแกร่งทาบทับเพื่อกดไม่ให้หญิงสาวต่อต้าน เรียวลิ้นของเขาเข้ามาชิมความหวานในโพรงปากในขณะที่มือของเขาก็เคลื่อนไหวรวดเร็วบนเรือนร่างที่พยายามหนีสัมผัสจากเขา“บริการแบบใหม่รึ” เขาพึมพำชิดริมฝีปากของเธอแล้วค่อยๆ พรมจูบตามใบหน้าและค่อยๆ เคลื่อนไปคลอเคลียใบหูของหญิงสาวแล้วส่งลิ้นเข้าไปก่อกวนปั่นป่วนอารมณ์เธอ “ผมไม่เคยขืนใจใคร แต่ถ้านี้เป็นรูปแบบที่คุณเสนอผมก็จะเล่นตามเกมของคุณ”“ไม่นะ ไม่” กีณรินหวีดร้องออกมาเมื่อเสื้อเชิ้ตของเธอถูกกระชากออกเต็มแรงจนหลุดออกเผยทรวงอกที่ไม่เคยให้ใครเห็นต่อหน้าเขา มือเรียวพยายาวผลักและเท้าก็เตะไปมาแต่เขากลับใช้เสื้อซึ่งกลายเป็นเศษผ้าไปแล้วมัดข้อมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะ“นานๆ เล่นบทเถือนๆ แบบนี้ก็สนุกดีเหมือนกัน” ราฟาเอลหัวเราะในลำคอแล้วพรมจูบทีเนินอกก่อนจะปลดปราการชิ้นบนเพียงชิ้นเดียวออกอย่างง่ายดาย หญิงสาวสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายลิ้นของเขาไ

ราฟาเอลไม่รั้งหญิงสาวไว้จะปล่อยเธอออกจากวงแขน กีณรินรีบผละห่างออกมาแต่เพราะชายผ้าห่มที่ยาวลากพื้นทำให้เธอสะดุดชายผ้าห่มล้มลง แต่โชคดีที่ราฟาเอลคว้าเอวคอดกิ่วไว้ได้ทันแล้วช้อนเธอขึ้นอุ้มทันที“คุณ คุณ”ราฟาเอลพาหญิงสาวลงบนที่นอนอีกครั้ง เขาหยิบแก้วน้ำที่เตรียมให้หญิงสาวแล้วส่งให้เธอ “ดื่มซะหน่อยซิ ไม่มียาพิษหรอก”กีณรินรับมาดื่มอย่างหิวกระหาย ในขณะที่ราฟาเอลมองริมฝีปากดุจกลีบกุหลาบที่เผยอขึ้นอย่างหลงใหล แต่ก็ต้องข่มอารมณ์ของตนเองแล้วปรับสีหน้าให้นิ่งขรึม“คุณคิดค่าตัวยังไง”กีณรินโมโหจี๊ด มือที่ประคองแก้วน้ำอยู่สั่นระริกแต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเขาเธอก็ขว้างแก้วใส่หน้าเขาทันที แต่ราฟาเอลก็เพียงเอี้ยวคอหลบก็หลบไปพ้นโดยที่แก้วลอยไปหล่นด้านหลังแตกกระจาย“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว” เธอพุ่งใส่เขาหมายจะทุบเขาให้หายโกรธโทษฐานที่ดูถูกดูแคลน แต่ร่างกายที่ยังไร้เรี่ยวแรงทำให้เธอทรงตัวไม่ไหวแต่เขาต้องรีบเข้ามาประคอง “คนเลว ฉันเกลียดคุณ”“ถ้าแลกกับที่ดินของคุณละ คุณจะยอมเป็นของผมไหม”กีณรินหยุดดิ้นรนและเงยหน้ามองเขา “คุณ...คุณรู้”ราฟาเอลพยักหน้ารับ “ตอนคุณหลับผมอ่านแฟ้มของคุณแล้ว”‘ทำไมคุณ

ยิ่งคิดยิ่งเกลียดตัวเอง ยิ่งคิดยิ่งเกลียดเขา เธอจะต้องเกลียดเขาให้มากๆ เกลียดที่เขาดูถูกดูแคลนความเป็นคนของเธอ กีณรินสวมชุดเดรสสั้นเหนือเข่าเล็กน้อยสีฟ้าอ่อนละมุนตา มีผ้าลูกไม้เล็กๆ ประดับชายกระโปรงเพิ่มความอ่อนหวาน แต่คอเสื้อที่ค่อนข้างลึกทำให้เธอหนักใจ เพราะเธอไม่เคยสวมเสื้อผ้าแบบนี้ ต่อให้เป็นชุดนางรำก็ยังมีอะไรปกปิดมิดชิด แต่เสื้อผ้าก็ช่างพอดีเหลือเกินเขาไปหาให้เธอตอนไหนน่ะหญิงสาวจ้องมองตัวเองในกระจกแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เวลานี้ไม่ใช่เวลาจะมาคิดเรื่องอื่น เธอต้องเข้มแข็งเข้าไว้อย่าให้เขาเห็นว่าเธออ่อนแอ เธอหวีผมแล้วดูความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้งก่อนเดินออกมาหาชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร เวลานี้ราฟาเอลสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มเข้ากับกางเกงที่สวมยิ่งทำให้เขาดูเคร่งขรึมน่ายำเกรงเข้าไปอีก ในแต่ละก้าวที่เธอเดินเข้าไปหารู้สึกเหมือนกระต่ายตัวเล็กๆ ที่เดินเข้าปากราชสีห์ราฟาเอลกวาดสายตาไปทั่วเรือนร่างที่เคยสัมผัสยามเปลือยเปล่า เขาพึ่งพอใจที่เห็นกีณรินสวมเสื้อผ้าชุดนี้น่าตบรางวัลให้สุรัตนักเพราะมันทำให้หญิงสาวดูดีกว่าชุดเชยๆ ที่สวมอยู่ก่อนหน้านี้เขาเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาวนั่งใกล้เ