جميع فصول : الفصل -الفصل 48

คาร่ายิ้มพรมน้ำหอมให้ตนเองจนพอใจแล้วสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองบนกระจกเงาตรงหน้าอีกครั้ง ชุดราตรีสั้นอวดเรียวขาสวยและช่วงอกที่คว้านลึกจนเห็นร่องอกสร้างความมั่นใจให้หญิงสาวยิ่งนัก เสียงเคาะประตูทำให้หญิงสาวหันไปมองแล้วยิ้มกริ่ม เวลาแบบนี้ไม่มีใครอื่นนอกชายที่เธอรอคอยคนนั้น หญิงสาวยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเดินไปประตู“ขอโทษที่มาทั้งชุดทำงานแบบนี้นะ” ราฟาเอลเอ่ยเนืองๆ เขาไม่รู้สึกตื่นเต้นกับหญิงสาวในชุดราตรีเย้ายวนสักเท่าไหร่“ไม่เป็นไรค่ะ แค่คุณมาคาร่าก็ดีใจแล้ว” คาร่าเบี่ยงตัวให้ราฟาเอลเดินเข้ามาในห้องแล้วปิดล็อกประตูเพื่อความมั่นใจว่าจะไม่มีใครโผล่มาเป็นก้างขวางคอราฟาเอลมองเลยไปที่โต๊ะอาหารที่จัดตบแต่งอย่างสวยงาม เขาถอดเสื้อสูทออกพาดกับเก้าอี้ คาร่ารีบเข้ามาช่วยปลดเนคไทออกให้อย่างรวดเร็ว“ให้คาร่าช่วยนะคะ คาร่าอยากเห็นคุณผ่อนคลาย”“ผมทำเองได้” เขาจับมือเธอไว้แต่คาร่าส่ายหน้าไปมา“ทำเหมือนเราเป็นคู่รักสักคืนได้ไหมคะ” น้ำเสียงหวานเศร้าอย่างน่าใจหาย “คุณก็รู้ว่าหลังจากนี้เราคงไม่ได้เจอกันในฐานะนี้อีก คาร่าจะไม่เรียกร้องเอาอะไรจากคุณเลยขอแค่เราได้มีวันเวลาที่ดีต่อกันในคืนนี้”“ผมก็หวังให้เป็

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ปั่นจักรยานรับลมทะเลแบบนี้ กีณรินยิ้มบางๆ อย่างไม่รู้ตัว เธอพยายามนึกและนับดูว่าช่วงชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงมันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เขาจะรู้ไหมนะว่าดวงตาสีฟ้าเข้มที่จ้องมองเธอในร้านอาหารวันนั้นติดตรึงในความทรงจำที่อ่อนหวาน จนเมื่อเธอได้มาพบตัวตนที่แท้จริงที่เปลี่ยนแปลงชีวิตเธอให้พลิกจากหน้าเป็นหลังมือแค่เดือนเศษๆ เท่านั้นเองใช่ไหม มันเป็นช่วงเวลาที่แสนสั้นแต่ยาวนานในความรู้สึก เธอรู้จักเขา สัมผัสเขาในรูปแบบอารมณ์ที่แตกต่าง เขาดูเป็นคนโมโหร้ายแต่ก็อ่อนหวานกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เสมอ ถ้าเราได้เจอกันในสถานการณ์ที่ปกติและธรรมดากว่านี้ เขาจะมองเธอหรือเปล่านะ ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย แต่ฐานะที่แตกต่างกันคงไม่มีวันที่เส้นขนานอย่างเธอกับเขาจะมาบรรจบพบกันได้ ใบหน้าหวานเศร้าลงในทันที ระหว่างเขากับเธอถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องเข้าใจผิดกันในครั้งนั้นคงไม่ทำให้ได้รู้จักกันในวันนี้ แม้เขาจะร้ายกาจกับเธอแต่เขาก็อ่อนโยนในนาทีต่อมา แม้ใบหน้าของเขาแทบจะไม่เห็นรอยยิ้มนักแต่เธอก็รู้ด้วยหัวใจว่าเขายิ้มให้เธอเสมอทุกครั้งที่เธอหันไปสบตาหญิงสาวนึกถึงสิ่งที่ราฟาเอลอธ

“ขอโทษครับ” ชายหนุ่มเอ่ยตอบหยิบข้าวกล่องออกมา“เอามาเร็วๆ หิว” เสี่ยสมเกียรติสั่งเพราะความโมโหหิวแต่แล้วดวงตาของเขาก็เบิกกว้างเมื่อชายหนุ่มที่เขาคิดว่าเป็นลูกน้องเปิดกล่องอาหารที่ไม่มีอาหารแต่มีปืนอยู่ข้างใน“เฮ้ย”“หิวไม่ใช่เหรอ...จะป้อนด้วยลูกปืนนี่ไง” ราฟาเอลใช้ปืนจ่อขมับเสี่ยสมเกียรติ ปรายตาเขารู้สึกว่ามีคนเล็งปืนมาทางเขา แต่ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำเขาตวัดปืนยิงใส่ไปก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ทำร้ายเขา“จะเอาอะไรเอาไปเลยแต่ปล่อยฉันไปเถอะ”เสี่ยสมเกียรติละล่ำละลักเข่าอ่อนหมดแรงลงไปทรุดกับพื้น“กีณรินอยู่ไหน”“อยู่ข้างในนั้น” เสี่ยสมเกียรติพยักเพยิดไปทางห้องด้านหลังที่เขายืนอยู่ “สุรัตจัดการทางนี้หน่อย”“ครับบอส”ราฟาเอลเดินเร็วๆ ไปผลักประตูแต่เข้าไม่ได้ต้องใช้ไหล่กระแทกเข้าไป แต่เมื่อเปิดประตูได้กลับไร้ร่างของกีณริน “เล่นตลกอะไรวะ ผู้หญิงอยู่ไหน” ราฟาเอลโมโหเดือดพล่านยิงปืนใส่เสี่ยสมเกียรติเฉียดใบหูไปนิดเดียวแต่กระนั้นเลือดสีเข้มก็ไหลออกมาทำให้เสี่ยสมเกียรติกลัวลนลาน“มันอยู่ในนั้น” เสี่ยสมเกียรติวาดลั่นทั้งโมโหและหวาดกลัว เขาเคยแต่ถือปืนจ่อคนอื่นไม่เคยถูกใครเอาป

แต่สุรัตเชื่อว่าความโยนนั้นไม่ใช่เพราะแค่ได้รับมาจากแม่ แต่เพราะแพทย์เจ้าของไข้ของกีณรินรายงานว่าเธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ“ผมจะโทรญาติๆ ของคุณกีณรินว่าเธอปลอดภัยแล้ว”ราฟาเอลพยักหน้ารับ ครู่ต่อมาแพทย์และพยาบาลก็ให้เขาเข้าเยี่ยมกีณรินได้ ราฟาเอลเดินกลับเข้ามาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย กีณรินกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ยนเตียงสีขาว เธอดูซีดเซียวแต่รอยยิ้มนั้นก็ทำให้ห้องสว่างไสวกว่าที่เคยเป็น สำหรับเขาแล้ว เธอเหมือนแสงสว่างเดียวที่ลอดผ่านเข้ามาในชีวิตที่ดำมืดและเยียบเย็น ในขณะที่กีณรินหมดสตินั้นเขาได้ทบทวนความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อหญิงสาวคนนี้ มันแตกต่างจากคนอื่นและเธอก็พิเศษกว่าคนอื่น เธอไร้จริตมารยาและใสซื่อมีแต่เขาทีเห็นแก่ตัวตักตวงสิ่งนั้นจากเธอทั้งที่รู้ว่าเธอจริงใจกับเขาเพียงใด“ทั้งแม่และเด็กปลอดภัยครับ แต่ก็ต้องอยู่ในความดูแลของหมออีกสักระยะ” แพทย์รายงานคราวๆ“เด็ก” กีณรินทวนสิ่งที่ได้ยินอย่างงุนงง“คุณกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ผมแนะนำให้ฝากครรภ์ในอายุครรภ์ยี่สิบแปดสัปดาห์แรก แพทย์จะนัดตรวจทุกสี่สัปดาห์ อายุครรภ์ยี่สิบแปดถึงสามสิบหกสัปดาห์จะนัดตรวจทุกสองสัปดาห์ อายุครรภ์สามสิบหกสัปดาห์ขึ้นไป จนถึ