WINONA’S POV “Finally, I’m going home next week,” masaya kong sabi habang nakaupo sa hospital bed. I could hardly believe it. After everything that happened, finally, makakauwi na rin ako. Kinuha ni Rafael ang kamay ko at marahang pinisil iyon. “Yes. Finally, you’re okay now.” Napangiti ako. Sa nakalipas na mga araw, halos hindi na siya umalis sa tabi ko. Mas madalas ko pa siyang makita sa hospital kaysa sa opisina niya. There were mornings when I would wake up and find him sitting beside my bed, laptop open, attending a meeting while holding my hand with his other hand. Minsan, madaling-araw na pero gising pa rin siya. “Rafael, you should go home,” ilang beses ko nang sinasabi. At palagi lang siyang umiiling. “I’m fine here.” “You have a company.” “I have people who can manage it.” “You're the CEO.” “And you're my priority.” Simple lang niyang sinasabi iyon, but every time he did, my heart would melt. He remembered everything, my medicines, my meals, the
Read more